“Ach! Wat een schatje! En wat een mazzel, heerlijk zo’n knap ventje, en dan ook nog een halfbloedje. Fantastisch zeg, mocht je dat zelf zo uitkiezen? ” 

Ik snap de vraag. En als we Bram als bouwpakketje bij Ikea hadden mogen samenstellen, hadden we niets aan hem veranderd. Hij is bijzonder leuk gelukt, vanbinnen en vanbuiten.
We zouden hem zo uitkiezen.

Dit zijn echter niet de keuzes waar je voor komt te staan in een adoptieprocedure. De keuzes die we moesten maken tijdens het traject, hebben mij behoorlijk wat slapeloze nachten bezorgd. En nee, die gingen niet over het geslacht of kleurtje. Want net als bij de ‘natuurlijke wijze’, mochten ook wij geen vinkje zetten bij een roze of blauw vakje. Ook een kleurenstaaltje werd niet mee geleverd. Welke keuzes moesten wij dan wel maken tijdens het adoptieproces? Lees het hier!

Adoptie: alles voor het uitkiezen, toch?

Hoe denkt u over Crystal Meth?

Het is maandagmorgen en ik bel met het Trimbos Instituut. Ik word te woord gestaan door een vriendelijke en uiterst behulpzame dame. Zij wil me helpen bij alle vragen die ik heb.
“Hoe denkt u over Crystal Meth? Wat zijn de gevaren voor de baby bij het gebruik van  Crystal Meth tijdens de zwangerschap?” “Nou,” antwoordt de dame in kwestie, “ik zou sowieso ten strengste adviseren om geen enkele vorm van drugs te gebruiken tijdens uw zwangerschap.”

Gebruik en gevaren

Nee, natuurlijk is dat het beste. Ik snap het. Ik leg de hulpvaardige dame uit dat het niet om mijn zwangerschap gaat, maar dat we zo goed mogelijk geïnformeerd moeten worden over de verschillende soorten drugs en de gevaren voor een ongeboren kind als het hier tijdens een zwangerschap mogelijk aan blootgesteld wordt. Ze geeft me zo goed mogelijk antwoord en legt me uit dat het vaak een combinatie van factoren is in deze situaties. Denk aan het gebruik van cocaïne, heroïne, speed, amfetamine, stressvol leven en ongezonde voeding en levensstijl.

Ik kijk naar de vragenlijst die voor me ligt, de lijst waarop we onze wensen en grenzen per drug moeten aangeven. “Staat u open voor een kindje van een geboortemoeder die tijdens de zwangerschap de volgende soort drugs gebruik heeft? En in welke mate? Incidenteel of regelmatig?” Ik zucht en voel lichte paniek opkomen. Jemig, wat is dit lastig.

Peuken in de prullenbak

Met de start van ons “zwanger willen worden traject”, heb ik mijn peuken in de prullenbak gegooid. Dat deed ik om mijn kindje niet aan schadelijke stoffen en de bijhorende gezondheidsrisico’s bloot te stellen tijdens een eventuele zwangerschap. Na elke fertiliteitsbehandeling nam ik tot de testdatum geen enkel wijntje, om welke vorm van schade dan ook tot het minimum te beperken. En nu moest ik aangeven of ik openstond voor een geboortemoeder die Crystal Meth of heroïne gebruikt had, en in welke mate.

Zijn wij de beste ouders voor dit kindje?

Ik zucht en probeer alle mogelijke risico’s op een rijtje te zetten, zo droog en theoretisch mogelijk. Niet omdat wij een kindje met mogelijke schade niet ‘willen’. Ook niet omdat wij niet openstaan voor een kindje met een beperking of met een medisch dossier, of omdat we niet van elk kindje ongelooflijk veel zouden houden en er vreselijk goed voor zouden zorgen. Maar wel om ervoor te zorgen dat dit kindje de beste ouders krijgt die het verdient. En zijn wij dit? We vullen de vragenlijst in, met steeds deze vraag in ons hoofd: “Zijn wij de beste ouders voor dit kindje?”

P>

 

 

 

Grenzen, grenzen en nog eens grenzen

Dan gaan we door naar lijst nummer twee … Die gaat over de sociale achtergronden. Sta je open voor een kindje dat is verwekt door verkrachting, incest, prostitutie? Of een kindje waarvan de geboortemoeder gedetineerd is?

Ik kijk mijn partner hulpeloos aan. Ook deze kindjes verdienen toch een warm nest?
Juist deze kindjes! We denken aan de gesprekken die je ooit met je kind moet gaan voeren in de toekomst. “Mama, wie is mijn biologische vader?” De tranen springen in mijn ogen. Hoe komen we hier nou doorheen? Waar ligt de grens? Wat is dit moeilijk.

Beperkingen

Op naar de volgende lijst: medische beperkingen. “Sta je open voor een kindje met een medische beperking?” Ja, natuurlijk, denken we. Die kans heb je tenslotte ook als je zwanger raakt. Hartaandoening, Hepatitis, HIV, leveraandoening, FAS, hersenafwijkingen, levensbedreigende aandoeningen …

Ik raak enigszins in paniek en kijk voorlichtingsfilms over kindjes met de meest gruwelijke aandoeningen en de gevolgen die dit heeft op je dagelijkse leven, op je omgeving, op je gezin. De lijst lijkt eindeloos. Net als de voor- en tegenargumenten, die we openlijk en uitgebreid samen bespreken. En dan moeten we het ook nog samen eens worden over ieder puntje.

Dromen en nachtmerries

Natuurlijk hebben niet alle adoptiekindjes een medische beperking, of een heftige sociaal belastende achtergrond. Maar het feit blijft dat het voorkomt, dat je er rekening mee moet houden. En dat je hier dus over moet nadenken.

Geboortemoeders zijn niet per definitie drugsverslaafde dames met een ongezonde levensstijl. Dit komt echter wel voor. Het is dus iets waar je ook over moet nadenken en waarover je je als aankomende ouders goed moet laten voorlichten om zo tot een verstandige keuze te komen. Want hoewel je bezig bent met het realiseren van je grootste droom, moet je soms ook door een nachtmerrie om je af te vragen: wat kunnen we aan?
En misschien nog erger: wat kunnen we niet aan?

Innerlijke strijd

Hart en hoofd. Verstand en gevoel. Ze voeren een constante innerlijke strijd waar bijna niet uit te komen is. Het is dan ook belangrijk om ons zo goed mogelijk te laten voorlichten over deze belangrijke vraagstukken. Het is immers meer dan een hokje aankruisen. Dit kruisje kan de rest van ons leven bepalen. En niet alleen ons leven. We spreken met kinderartsen, gyneacologen, verslavingsdeskundigen, het adoptiebureau, ervaringsdeskundigen en met veel adoptieouders.

Het perfect kind?

Aan de ene kant ben je geneigd om op alles “nee” te antwoorden. Eerlijk is eerlijk, bijna iedereen wil het liefst een zo gezond mogelijk kindje, als je mag kiezen, toch? Maar aan de andere kant … Deze kindjes verdienen het zo! Ze verdienen het om in een warm en stabiel nest op te groeien. Zij verdienen een eerlijke kans in het leven om op te groeien in een veilige omgeving. Het is een duivels dilemma. Het zijn geen makkelijke keuzes. Het is in mijn ogen het lastigste deel van de adoptieprocedure.

Nachtmerries

Nachtenlang heb ik wakker gelegen. Ik had nachtmerries over kindjes, aandoeningen, overvolle weeshuizen, ziektes en drugs. Badend in het zweet werd ik wakker na absurde nachtmerries over kindjes van seriemoordenaars die we moesten opzoeken in de gevangenis. Ik droomde van kindjes die alles verdienen, maar waar wij niet genoeg zorg aan zouden kunnen bieden, zelfs niet met alle wil van de wereld.

Nog meer keuzes

Ik herinner me dat we – aan het begin van het adoptieproces – de lijst zagen met landen waaruit we konden kiezen. De lijst was lang. “Hoe gaan we ooit tot een keuze komen?!” riepen we. Later tijdens de voorlichtingsbijeenkomsten leerden we dat op basis van onze achtergrond (leeftijd, geloof, wel/niet getrouwd, wel/niet maanden in het land van herkomst kunnen blijven) al heel veel landen afvielen.

Daarnaast hadden wij als persoonlijke droom om een zo jong mogelijk kindje te adopteren. Ik wist dat we dit traject maar één keer zouden doorlopen, dat ik maar één keer moeder zou worden. Dat het bij één kindje zou blijven. Hier wilde ik dan ook alles van meemaken.

Er bleven uiteindelijk maar een paar landen over. Vervolgens bezochten we twee voorlichtingsdagen bij verschillende adoptiebureaus. We deden alles op gevoel, want ons verstand werkte nog maar op halve kracht na de lange weg die we al hadden afgelegd om onze droom te verwezenlijken. Het eerste bureau waar we langsgingen, viel af. Puur op gevoel. We voelden hier geen klik mee, we hadden “het” gevoel niet bij de stichting, hoe vriendelijk we ook werden ontvangen.

We gaan voor Amerika

De tweede voorlichtingsdag (bij adoptiestichting A New Way) voelde meteen goed.
Ik herinner me als de dag van gisteren hoe we werden ontvangen en hoe onder anderen twee enthousiaste vaders vertelden over hun adoptieavontuur, op weg naar hun prachtige dochter. We hoorden hoe de geboortemoeders zelf de adoptieouders uitkiezen in Amerika.
Hoe open adoptie en semi-open adoptie werkt en hoe er contact wordt gehouden met de geboortemoeder in sommige gevallen. We zien hun dochter, een schattig hummeltje met glimmende pretoogjes dat naast mijn stoel staat en vol interesse naar mijn armband staart. Ik herinner mij nog precies hoe ik Arjan aankeek en we allebei wisten: “Dit gaat het worden”.

De eerste baby-aankoop

We stappen de deur uit en zeggen tegelijk: “Dit wordt hem, we gaan voor Amerika.”
We lopen langs een warenhuis, op weg naar de parkeergarage en voor het eerst in al die jaren durf ik iets voor “de baby” te kopen. Het wordt een mini paar sneakertjes met, hoe kan het ook anders, de Amerikaanse vlag, om dit nieuwe begin te vieren.

Nog meer tranen

Terug in de auto begin ik te huilen. Niet uit opluchting. Arjan kijkt me verbaasd aan. “Wat is er schat, twijfel je?” “Nee,” begin ik te snikken, “dit is wat ik wil, maar al die andere kindjes dan, uit al die andere landen? Die kindjes die al jaren wachten op een gezin, die verdienen het toch ook allemaal?” Arjan relativeert nuchter en legt me uit dat onze zolder echt niet groot genoeg is om alle kindjes uit elf weeshuizen uit veertien verschillende landen een warme thuis te kunnen geven, hoe groot ons hart ook is. Ik moet lachen en geef hem gelijk, maar toch.

De enige vraag die telt

Het adoptietraject wordt vaak als “leuk en makkelijk” gezien. Natuurlijk hebben wij het leukste kind van de hele wereld, net als iedere trotse ouder. En ja, na een vervelende start is hij nu gelukkig zo gezond als een visje. Hier hebben wij niet voor gekozen, hier hebben wij vreselijk veel geluk mee. Gedurende het hele adoptieproces maak je keuzes. Elke keuze heeft een invloed op de rest van jouw leven, op het leven van de geboortemoeder, en bovenal op het leven van een (ongeboren) kindje.

Het is soms hard, soms vreselijk. Maar de enige vraag die telt, is de volgende: zijn wij de beste ouders voor dit kindje? Een groot misverstand over adoptie is het beeld dat er perfecte kinderen worden gezocht voor ouders. Zo werkt het niet in de adoptiewereld. Dit moet iedereen die adoptie overweegt, zich realiseren. Bij adoptie worden de perfecte ouders voor een kindje gezocht. En nooit andersom.

Waarom is hij afgestaan?

Waarom is Bram afgestaan? Dit is de vraag die wij het vaakst krijgen. Hoewel we vrij open zijn over ons adoptieverhaal, geven we nooit antwoord op deze vraag. Ik leg altijd uit dat de ins en outs voor Bram zijn, en niet voor de buitenwereld. Het verhaal van de moeder is zijn verhaal en gaat verder niemand iets aan. Het voegt niets toe. De privacy van mijn zoon gaat boven de nieuwsgierigheid van de omgeving.

Het gaat er niet om waarom de geboortemoeder deze keuze heeft gemaakt, wie zij is, wat haar beweegredenen zijn. Het is niet van belang of wij ons kunnen verplaatsen in haar situatie. We hoeven ons niet af te vragen of wij het snappen, of wij hetzelfde hadden gedaan.
We staan namelijk niet in haar schoenen en dus kunnen en mogen wij daar niet over oordelen.

De helden in dit verhaal

Biologische moeders zijn – net als wij – geen engeltjes. Ze zijn vaak in situaties terechtgekomen, ze hebben soms verkeerde beslissingen genomen in hun leven. Soms zijn deze beslissingen niet voor te stellen en soms zijn ze juist pijnlijk goed voor te stellen. Het zijn wel allemaal vrouwen die de dappere beslissing hebben genomen om bewust een keuze te maken. De keuze voor adoptie. De keuze voor een beter leven voor hun kindje. En die beslissing is vele malen moediger en hartverscheurender dan elk hokje dat wij moesten aankruisen in dit traject.

Wij zijn geen wereldverbeteraars, geen hulpverleners, en we zijn zeker geen helden. In onze ogen zijn zíj de helden in dit verhaal, deze moedige geboortemoeders. Ongeacht hun achtergrond, hun leven of hun issues en onze oordelen hierover.

Liefs, Natasja. [PS. De prachtige portretfoto’s in dit bericht zijn gemaakt door Maaike Kampert Fotografie]  

3 Comments on Adoptie: Alles voor het uitkiezen, toch?

  1. Daphny
    17 januari 2018 at 20:03 (9 maanden ago)

    Wat heb je dit fantastisch mooi geschreven. Ik wist eigenlijk niets van een adoptieprocedure, alleen dat het lastig is, maar niert dat het zo heftig is. Ik heb heel veel bewondering voor jullie als gezin. Echt wauw! liefs Daphny

    Beantwoorden
  2. N. Mangrey
    18 januari 2018 at 10:48 (9 maanden ago)

    Wow, wat heftig… flinke brok in mijn keel. Super mooi geschreven en verteld, ik zit helemaal in je verhaal. Alsof ik kan voelen wat het is om zo’n vragenlijst in te vullen. Ik ben blij en dankbaar dat adoptie bestaat in álle opzichten. Ik kan het allemaal niet zo mooi verwoorden als jij dat kan maar … wow! Liefs Natas.

    Beantwoorden
  3. Sam Donoghue
    16 september 2018 at 21:07 (1 maand ago)

    Wat een mooie post!
    Je hebt het gevoel dat heel veel mensen hebben enorm mooi beschreven.
    Wat jij voor Bram doet, voor andere mensen die hetzelfde proces meemaken of zullen meemaken is fantastisch!
    Ja, mijn nieuwsgierige kant wilt ook vragen naar Bram zijn achtergrond, de beweegredenen van zijn biologische moeder. Toch heb ik eindeloos respect voor het feit dat je het niemand wilt vertellen. Zo bescherm je Bram en zijn verleden, heden en toekomst.

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *