2095 dagen. Zo lang duurde het voordat Natasja moeder werd. Dit is niet zoals zij het zich had voorgesteld. Waarom koos zij uiteindelijk voor adoptie? Wat maakt dit ouderschap anders dan anders? Blogger Natasja geeft je weer een kijkje in haar belevenissen als (adoptie-) moeder. 

2095 dagen voor de adoptie

2095 dagen. Dat is 299.43 weken, 68.8 maanden en dus 5,74 jaar. Dat is hoe lang het duurde voordat we ouders werden.

Ik had het me zo niet voorgesteld, want normaal gesproken ben je met een maand of 9 toch een aardig eind op weg. Tel daar een jaartje “oefenen” bij op, om er maar weer een gruwelijke term in te gooien. Met 90 weken ben je dan toch wel klaar. Het ging immers om 1 kindje. In deze 68 maanden had ik bijna een heel handbalteam kunnen produceren en werpen. Helaas liep het anders. Soms gaan die dingen zo. Was het makkelijk en zou ik het weer doen? Het was niet makkelijk en ja, ik zou het meteen weer doen!

Tv programma De bevalling

Als kind zag ik adoptie meteen zitten. In de jaren 90 was mijn moeder groot fan van het tv programma “De Bevalling”, was mijn mening gevormd.

Kom ik daar uit, dacht ik? Dat hoef ik later echt niet hoor. Ik ga wel adopteren,” riep ik vastbesloten. Heerlijk leek me dat. En dan met een bordje op Schiphol staan: ” Welkom Baby!” Ik was toen slechts 6 jaar oud. Ik wilde de wereld niet verbeteren, maar zag een natuurlijke bevalling totaal niet zitten.

Vele jaren en vele lessen later is het, oké met een omweg, inderdaad zo gegaan. Nou ja, niet dat bordje op Schiphol natuurlijk, maar wel adoptie.

En zo zat ik, een jaar of 30 na het zien van “De Bevalling”, met mijn pasgeboren baby op schoot. In het warme Florida, zonder alle bijwerkingen van een bevalling.

Het klinkt bijna sprookjesachtig. Maar was het dan zo makkelijk?

Zwangerschapstesten en slingers

Als het huisje, boompje, beestje leventje zich aandient, lijkt het toch een beter idee om op de gebruikelijke weg proberen om zwanger te raken. Als een zwangerschap uitblijft, volgt al snel stap de volgende stap. Want wat zou er mis moeten zijn? Dus we helpen de natuur een handje en gaan het fertiliteitstraject in.

Mensen denken vaak dat dit inhoudt dat je een prikje zet en je een keer laat behandelen.
Je houdt met een hand de zwangerschapstest vast, terwijl je met je andere hand alvast de slingers ophangt. Want als er niks mis is, dan kan het toch niet misgaan?

Zo gaat het helaas niet. Er waren periodes dat er in mijn badkamer ontelbaar veel injectienaalden te vinden waren. Dit proces heeft ruim jaar geduurd en geloof me, ik heb het elke seconde, tot op het bot, gehaat. Het was zonder twijfel de meest zwarte bladzijde uit mijn leven.

Een nieuwe route

De dag dat dit ophield, was dan ook de dag dat wij de adoptiepapieren op de bus deden. Dit was het begin van het avontuur. Voor ons persoonlijk was deze stap een logisch vervolg. We hadden een kinderwens. Dat dit normaal gesproken begint met een zwangerschap, was voor ons logisch, maar niet noodzakelijk. En dus volgden we onze nieuwe route naar het ouderschap. Een misverstand waar ik veel tegenaan loop, is het feit dat mensen denken dat je “even snel een kindje kunt adopteren”. Alsof je een brood bij de bakker koopt. Zo werkt het niet, er komt heel wat bij kijken.

adoptie

Leven op de reservebank

Het adoptieproces in een notendop: Het proces bestaat voor een heel groot gedeelte uit wachten.

Aanmelden, wachten. Oproep voor het volgen van verplichte informatie bijeenkomsten, wachten. Medische keuring(en), wachten. Onderzoek door de Raad van Kinderbescherming, wachten. Wachten op beginseltoestemming, wachten. Inschrijven bij een adoptiebureau en tot slot nog eens wachten. Daarna volgt een periode op de wachtlijst totdat je wordt uitgekozen door de biologische ouders, om ouders te worden van een kindje. Althans, zo gaat het in Amerika. En ja, dat houdt weer wachten, wachten, wachten in. Dat was wat ik binnen dit proces dan ook het lastigst vond. De wereld draaide door, maar die van ons stond stil.

Wij zaten daar op de reservebank. Alles stond “on hold”, want het kon immers ieder moment gebeuren. Maar het gebeurde niet. Talloze vriendinnen raakten zwanger, waar ik gelukkig geen moeite mee had. Maar er waren wel periodes dat ik de “En? Nog niks gehoord?”- vraag echt niet meer kon horen. Voor mijn gevoel stond mijn leven stil.

Een wereld van nieuwe gevoelens

Dan is het eindelijk zo ver. En dat moment komt, hoe vreemd ook, toch altijd onverwachts. Wij werden uitgekozen. Als wij ons zoontje dan eindelijk in de armen mogen sluiten, na weer een aantal spannende en lange dagen, gaat er een wereld van nieuwe gevoelens voor ons open. Zoals wellicht bij elke kersverse moeder. Zijn er verschillen? Zeker!

adoptie

Het Bewijzen

Mijn ervaring leert dat je als adoptiemoeder altijd een bepaalde extra lading en druk met je meedraagt. Ik heb dit van zoveel adoptieouders gehoord. Het is misschien niet erg, maar het is zeker aanwezig: Het Bewijzen.

De vrouw die ons kindje 9 maanden in haar buik heeft gedragen, heeft ons gekozen om ouders te worden van haar kindje. Het is niet dat zij hem niet wilde. Het is ook niet zo, zoals mensen weleens op Social Media roepen, dat de biologische moeder een financiële vergoeding krijgt om afstand te doen en dat dit haar beweegreden is.

Ik kan zelf woedend worden om opmerkingen als: “Als ze financiële hulp had gekregen, dan had ze hem zelf kunnen houden”. Het is kwetsend en onjuist. Daarnaast is er meer nodig dan geld alleen om een kind een toekomst te kunnen bieden. Zij heeft ons als ouders gekozen voor haar kindje, omdat zij er van overtuigd is dat wij de allerbeste ouders voor haar kindje zijn. Dat is een verwachting, die best een druk op je schouders legt.

Zij is van mening dat wij beter voor haar kindje kunnen zorgen dan zijzelf. Dat is nogal wat. Daarnaast heeft een kindje dat geadopteerd is, een heftige scheiding achter de rug, dit kindje is namelijk gescheiden van de ouders. Dat is heftig, daar zijn we ons van bewust.

Mijn eerste gedachte

Ondanks dat Bram 12 dagen was toen wij hem voor het eerst zagen, waren wij ons enorm bewust van het feit dat we hem uit zijn geboorteplaats, land en zijn vertrouwde omgeving haalden. Onze blijdschap werd vooraf gegaan aan heel veel verdriet. Voor de biologische moeder, voor ons kindje en voor ons. Zij kon niet voor hem zorgen. Daarom mogen wij dat doen, dit is aan ons toevertrouwd. Je wilt (en moet het van jezelf) dan ook extra goed doen.

Ik herinner me als de dag van gisteren, dat ik hem voor het eerst zag liggen, in zijn ziekenhuisbedje. Het allereerste dat ik dacht, toen ik dat kleine hummeltje daar zag liggen, was: “Wat moet jouw moeder dit moeilijk vinden, wat zal zij het zwaar hebben”.

Het was pas de volgende dag, toen ik op een schommelstoel in zijn kamertje in het ziekenhuis zat, dat ik het echt besefte. Ik keek naar het hummeltje wat tegen me aan gekroeld lag. Zijn warme hoofdje in mijn nek. En toen drong het door, dit is MIJN kindje. Hij hoort bij ons voor de rest van ons leven. Vanaf nu is alles anders, want wij mogen voor hem zorgen. Het gevoel van mogen is een gevoel dat blijft.

De bitterzoete wetenschap dat wij zijn uitgekozen, is een gevoel dat je altijd met je mee draagt.

adoptie

Ons grootste geluk

Wij mogen zijn ouders zijn. Wij mogen hem elke dag uit bed halen, wij mogen hem zijn eerste hapjes geven, zijn eerste stapjes leren en wij mogen zijn eerste woordjes horen.

Ik zal niet beweren dat wij meer genieten dan ouders waarbij het ouders worden makkelijker is gegaan. Ik denk wel dat wij bewuster genieten. We zijn niet het type ouder dat Bram een staande ovatie geeft bij het produceren van een verse poepluier, want daar is in mijn ogen nog nooit een kind leuker van geworden. Maar wel genieten we intens van het ouderschap.
Juist omdat het niet aan kwam waaien, omdat er zoveel hobbels genomen zijn.

Om moeder te worden ben ik beproefd, getest, gekeurd maar tegelijk ook gekozen. Dat is de grootste uitdaging en tegelijk de allergrootste eer. Ik weet, net als elke moeder, niet of we het goed doen. Ik weet wel dat we het met ongelooflijk veel liefde en plezier doen.

Ons geluk was niet vanzelfsprekend. En dat is eigenlijk ons grootste geluk.

adoptie

Natasja geeft regelmatig een kijkje in haar leven als moeder.
Zo schreef zij eerder o.a. over de “Biologische Moeder” en over “Stomme vragen’

Fotocredits portretfoto’s : Made By Greet

 

 

4 Comments on Adoptie: Bitterzoet geluk

  1. Shanie
    13 september 2017 at 21:50 (2 maanden ago)

    Heel interessant verhaal!

    Beantwoorden
  2. Fariel
    14 september 2017 at 19:06 (2 maanden ago)

    Ik huil in de trein! Ik ben zelf ook geadopteerd en vind het altijd fijn om mooie ervaringen van anderen te lezen. Geniet ervan!

    Beantwoorden
    • Natasja
      15 september 2017 at 09:10 (2 maanden ago)

      Wat een lief berichtje! Hopelijk werd je niet teveel aangestaard in de trein;-)
      Dankjewel! Natasja

      Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *