“Ze vroegen mijn man om te kiezen wie hij wilde redden: onze zoon of zijn vrouw. Mijn man kreeg tranen in zijn ogen en kon niet kiezen, dus hij liet de keuze over aan de gynaecoloog. Die deed wat ik ook gewild zou hebben: hij ging voor onze kleine man.” Zowel het leven van Brenda als dat van haar ongeboren kindje hing aan een zijden draadje tijdens de bevalling. Vandaag deelt ze haar verhaal op de blog. 

Even voorstellen: Brenda

Ik ben Brenda, een zelfstandige slagersdochter met een eigen uitgewerkt cateringbedrijf. Ik houd van alle uitdagingen en streef altijd naar een doel. Mijn vrije tijd (of wat ervan overblijft), besteed ik vooral aan fotografie. De onderwerpen die ik fotografeer gaan van kinderen tot feestjes.

Ik ben moeder van twee prachtige kindjes: Sky en Carter. Dag en nacht sta ik voor hen klaar! Mijn kindjes moeten wel leren om zeer zelfstandig te zijn, aangezien ik niet echt veel tijd heb om constant met hen bezig te zijn. Gelukkig heb ik een man die ’s avonds voornamelijk de oudertaak op zich neemt.

Drie weken weeën

In oktober 2016 ben ik bevallen van mijn tweede kindje, een zoontje met de naam Carter. Drie weken vooraf kreeg ik al hevige weeën. Ik had een supervroedvrouw die me verzorgde en onderzocht. Toen had ik eigenlijk al “koopweeën”, maar niks schoot in actie. De gynaecoloog wilde dan ook niks forceren en alles op een natuurlijke wijze laten doorgaan.

Brenda

Op 9 oktober was ik echt op. Mijn vroedvrouw stelde voor om mijn vliezen te breken, zodat de bevalling kon beginnen. Mijn kindje zat tenslotte al drie weken vast met hevige weeën en zonder enige opening of gebroken vliezen.

Die dag was het echter feest voor de 50ste verjaardag van mijn mama. Dat wilde ik natuurlijk voor geen geld missen. Ik zei dus tegen mijn vroedvrouw dat ik het nu al drie weken aankon en dat dat ene nachtje er ook nog wel bij zou kunnen. Ik heb een supertof feest beleefd in het stamcafé van mijn ouders in Oostende, samen met al hun vrienden en mijn zorgzame man, die er toch wel over waakte dat ik niet over de rooie ging.

Vliezen breken

Op 10 oktober om 9.00 uur stond mijn vroedvrouw er weer om me te controleren. Zowel het kindje als ikzelf leken perfect in orde. Toch had mijn vroedvrouw er geen goed gevoel bij. Ze stelde voor om mijn vliezen te breken. Zelf had ik het ook wel gehad met de pijn, dus ik ging akkoord. Om het uur kwam mijn vroedvrouw langs om te controleren of alles nog in orde was. Rond 12.00 uur had ik 7 cm opening. De vroedvrouw raadde me aan om naar het ziekenhuis te gaan. Ik wilde absoluut naar het ziekenhuis van Ieper, want daar kon ik onder water bevallen.

Toen ik in het ziekenhuis aankwam, zeiden ze me: “Super, een mama die thuisblijft tot 7 cm opening! Deze bevalling zal enorm snel voorbij zijn.” Ze lieten het bad alvast vol water lopen. De monitor werd aangesloten en alles was perfect onder controle, maar toen …

Trombose

Bij 9 cm ontsluiting kon mijn lichaam het plots niet meer aan. Ik zei nog tegen mijn mama dat ik me vreemd voelde. Mijn tong begon te slapen, mijn lippen trilden en ik verloor de volledige controle over het linkerdeel van mijn lichaam. Plots hoorde ik ook op de monitor dat de hartslag van mijn kindje volledig weg was.

Alles wees op een trombose en plots moest ik ook nog kiezen wie er uit de kamer moest, mijn papa, mijn mama of mijn man. Ik zag dat mijn mama in elkaar stuikte en liet haar op de gang wachten. Ik wilde niet dat ze moest zien hoe ze zowel haar dochter als haar kleinkind zou verliezen. Ze vroegen mijn man om te kiezen wie hij wilde redden: onze zoon of zijn vrouw. Mijn man kreeg tranen in zijn ogen en kon niet kiezen, dus hij liet de keuze over aan de gynaecoloog. Die deed wat ik ook gewild zou hebben: hij ging voor onze kleine man.

Levenloos, blauw, niet ademend en al zeker niet huilend

Ik kreeg een epidurale van de anesthesist en de neuroloog stond te kijken hoe het verder met me ging. Na de epidurale gingen de symptomen van de trombose weg, maar het kindje had nog steeds geen hartslag. Mijn lichaam lag erbij als een pop. Ik kon alleen maar toekijken en besefte maar half wat er gaande was. Met drie verpleegsters duwden ze op mijn buik om het kindje eruit te krijgen. Toen Carter er eindelijk uit was, kreeg ik hem op mijn buik: levenloos, blauw, niet ademend en al zeker niet huilend.

Reanimatie

Carter werd onmiddellijk meegenomen naar de andere kant van de bevallingsruimte, waar ze hem moesten reanimeren. Plots hoorde ik gehuil, maar dit was al even snel weer weg. Hij kwam iedere keer bij, maar ging dan ook terug weg. Drie keer hebben ze mijn kleine man gereanimeerd. Mijn man deed alle mogelijke tekens om te zeggen dat het wel goed kwam, maar ik geloofde het niet. Ik wilde mijn zoon in mijn armen en met mijn eigen ogen zien dat alles in orde was.

Toen hij uiteindelijk gezond en wel was, moest ik naar de scanners. Want hoe was dit kunnen gebeuren? Na uren zoeken hadden ze nog steeds niks gevonden, maar het belangrijkste was dat ik een gezonde zoon had en dat ik de bevalling zelf ook overleefd had. Nu heb ik wel een kindje waar ik extra waakzaam over ben, maar ik mag me gelukkig prijzen dat mijn engelbewaarder dit voor mij heeft gedaan!

3 Comments on Bijzonder verhaal: Brenda kreeg symptomen van trombose tijdens de bevalling

  1. Stephanie VANMARCKE
    10 mei 2018 at 10:19 (4 maanden ago)

    Oh, brrrrt, wat een verhaal zeg!! En wat een verschrikkelijke keuze voor je man en je gynaecoloog om te maken!!! Gelukkig is het uiteindelijk goed afgelopen, maar het lijkt me toch een traumatische ervaring waar je toch tijd voor nodig hebt om het te verwerken.

    Beantwoorden
  2. Jeanine
    10 mei 2018 at 23:36 (4 maanden ago)

    Jeetje wat vreselijk. Je verhaal in een adem uitgelezen. Wat moet dit zwaar zijn geweest voor iedereen.Gelukkig hebben jullie dit wonder boven wonder overleefd.

    Beantwoorden
  3. Ilse Visscher
    12 mei 2018 at 00:12 (4 maanden ago)

    Zo, wat een heftig verhaal zeg! Jullie hebben echt een engeltje op je schouder gehad. En dat je man voor die keuze kwam te staan, afschuwelijk. Gelukkig zijn jullie er allebei nog en is Carter gezond’

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *