Op zestienjarige leeftijd viel het Caroline al op dat ze later ongesteld was geworden dan haar vriendinnen en dat ze wat minder ‘meisjesachtig’ was. Nadat er cystes op de eierstokken werden gevonden, werd bij Caroline PCOS vastgesteld. Dat had later een grote invloed op haar kinderwens. Zal het Caroline en haar vriend lukken om een kindje te krijgen? Je leest het vandaag in het bijzondere verhaal van Caroline.

Even voorstellen: Caroline

Mijn naam is Caroline en ik ben 29 jaar. In het middelbaar was ik de enige van mijn vriendinnen die pas op 16 jaar voor de eerste keer ongesteld werd. De anderen waren allemaal al sinds hun 13-14 jaar ongesteld. Het viel me ook op dat ik toch wel wat ‘mannelijker’ was dan zij. Make-up, rokjes, haar opsteken en achter jongens lopen … Het was echt niks voor mij. Ik had daar ook geen moeite mee en gelukkig accepteerden mijn vriendinnen mij ook zoals ik was.

Cyste op de eierstok

Enkele maanden na mijn 16de verjaardag kreeg ik pijn rechtsonder in mijn buik. Mijn ouders dachten dat het mijn appendix kon zijn. In het ziekenhuis zagen ze niks op de foto’s en zeiden ze dat het gewoon constipatie was. Via een echo wilden ze kijken in hoeverre ik geconstipeerd was om te weten welk middel ze me het beste konden geven. Daar begon het eigenlijk allemaal. Ze zagen op mijn rechtereierstok een gezwel met een diameter van maar liefst 6 cm. De gynaecoloog heeft me toen onderzocht en zei me dat het een cyste was. Dergelijke cystes zijn zelden kwaadaardig, maar hij ging hem toch verwijderen via laparascopie. Het was een kleine ingreep waarvoor ze slechts drie kleine incisies moesten maken.

Op mijn 17 jaar, enkele maanden later, kreeg ik tijdens de nacht enorme pijn aan mijn rechteronderbuik. Ik wist niet hoe te draaien of keren om goed te zijn. De dag nadien ben ik op aandringen van mijn broer naar de huisarts gegaan. Daar werd ik doorverwezen naar de gynaecoloog. En ja hoor, er was opnieuw een cyste te zien, deze keer met een diameter van 7,6 cm. De gynaecoloog zag ook dat er iets in die cyste zat dat niet normaal was. Ik had zo’n hevige pijn omdat de cyste te zwaar was, waardoor de eierstok gekanteld was. De dag erna werd ik geopereerd via laparatomie (open buik met diagonale incisie). Tijdens de operatie bleek dat hetgeen in de cyste zat, nog een deel van de cyste zelf was. De cyste had geen plek meer om verder te groeien, waardoor hij is beginnen plooien.

PCOS

Twee weken na de operatie werd ik verwacht bij de gynaecoloog voor controle. Hij heeft me toen de anticonceptiepil voorgeschreven, omdat de hormonen in de pil de cystes tegengaan. Hij kon me ook vertellen dat ik PCOS had (Polycysteus ovarium syndroom). Mijn cyclus verloopt allesbehalve normaal. Ik had zo goed als geen maandstonden. Het CLB (Centrum voor leerlingenbegeleiding) had me echter verteld dat dat normaal is in de eerste twee jaar na je eerste ongesteldheid. Ik ontwikkelde meerdere follikels die niet doorgroeiden tot volwaardige eitjes en ik had geen eisprong, waardoor die follikels dus bleven zitten en verder konden groeien tot cystes.

Kinderwens

Vijf jaar geleden heb ik mijn man leren kennen. We wisten al heel vlug dat we kinderen wilden. Een jaar later (vier jaar geleden) ben ik gestopt met de pil. Dat ik geen maandstonden kreeg, vond ik niet vreemd. Mijn maandstonden waren in het verleden zelfs met pilgebruik meer afwezig dan aanwezig. Na drie jaar proberen hebben we de stap gezet om contact op te nemen met de fertiliteitsafdeling van het UZ Gent. Daar werden we verwacht bij professor De Sutter.

Hormoonbehandeling

Doordat ik geen menstruatie en dus ook geen eisprong had, was de kans op natuurlijke inseminatie zonder geneesmiddelen heel klein. Er werden eerst hormonen voorgeschreven aangezien ik een te hoog testosterongehalte en te weinig vrouwelijke hormonen had. Er ging toen ook een belletje rinkelen: dáárom voelde ik me in mijn jeugd minder vrouwelijk dan mijn vriendinnen! Eerst werd er een test gedaan naar de toegankelijkheid/doorstroming van de eileiders. Na deze fase heb ik Provera moeten nemen om een bloeding op te wekken. Vanaf het moment dat ik een bloeding had, diende ik contact op te nemen met het UZ Gent. Via een echo controleerden ze dan of ik kon starten met Clomid, een follikelstimulerend middel.

Ik nam gedurende vijf dagen en pilletje en tussen dag 10 en 12 moest ik opnieuw op controle te gaan om te kijken of mijn follikels (eicellen) groot genoeg waren om een bevruchting tot stand te brengen. Als de follikels groot genoeg waren, diende ik een Pregnylspuit toe te dienen om de eisprong te stimuleren. Ik heb het volledige proces twee keer volledig moeten doorlopen. Eén keer moesten we het proces afbreken omdat de kans op een drieling te groot was en een zestal keer zijn we zelfs niet tot de Pregnylspuit kunnen komen, omdat de follikels niet groot genoeg waren.

Een nieuwe cyste

Op een bepaald moment had ik weer een cyste op mijn eierstok. Ik heb toen de gehele behandeling moeten afbreken en moest opnieuw de pil nemen. Na de eerste strip zagen ze dat de cyste weg was, maar dat er een nieuwe cyste op mijn andere eierstok verschenen was. Ik moest de dus pil nog een maand nemen. Na die maand had ik opnieuw een echocontrole. Daarop waren geen cystes meer te zien, dus bij de volgende bloeding mocht ik weer Clomid nemen.

Zwanger!

Twee weken na die echocontrole had ik enorm veel last van vermoeidheid en pijnlijke borsten. Mijn man lachte er nog mee dat ik zwanger zou zijn. Ik had een test gedaan en die was positief. Ik heb meteen contact opgenomen met het UZ Gent. Via de echo zagen ze dat ik vijf weken zwanger was. Ik was de pil bij de laatste strip af en toe vergeten te nemen. Zowel mijn man, ikzelf als de gynaecoloog in Gent hebben er nog mee gelachen hoe raar het wel niet was. Jarenlang had ik het geprobeerd met hormonen, medicatie en spuiten, en dat alles zonder resultaat. En bij het vergeten van de pil was het raak.

Ze zeggen altijd dat wanneer je niet meer zo erg bezig bent met zwanger worden, je veel meer kans hebt dat het lukt. Ik vond dat zo cliché, maar in ons geval was het wel zo. Het moment waarop we dachten dat we zeker nog een maand zouden moeten wachten, was het moment waarop het wel gelukt is. Ik geniet nog steeds ten volle van mijn zwangerschap. Ik heb last van kleine kwaaltjes, maar ik ga toch blij zijn als het kleintje in mijn armen ligt.

Momenteel ben ik 33 weken zwanger en ik ben sinds mijn 28 weken preventief verwijderd van mijn werk. En o ja, door de vrouwelijke hormonen die ik aanmaak door de zwangerschap, ben ik emotioneler. Bij kleine dingen op televisie begin ik te huilen of dramatisch te doen … 😂 Ik vind het best wel grappig, want ik heb dit nooit gekend. Ook mijn man vindt het grappig, omdat ik vroeger altijd redelijk stoer overkwam en nogal kil was. Nu ben ik enorm voorzichtig en ongerust. Het is onwennig, maar ik vind het echt zalig om zwanger te zijn en het kindje te voelen draaien en schoppen. Ik ben ook blij dat er via het UZ Gent een goede opvolging is en dat er veel uitleg gegeven wordt.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *