Tijdens haar tweede zwangerschap had Charlotte heel wat bloedverlies en viel ze regelmatig flauw. Ook na de bevalling was er geen sprake van een roze wolk. Charlotte leed aan psychose: ze hoorde stemmen in haar hoofd en zag nare beelden. Uiteindelijk liet ze zich zelfs een tijdje opnemen. Vandaag vertelt ze haar verhaal op de blog

Even voorstellen: Charlotte

Ik ben Charlotte, 26 jaar en trotse mama van twee kindjes: Mila (2014) en Luan (2017). Ik ben getrouwd met de liefste, meest eigenwijze man van Nederland. Sinds mijn vijftiende werk ik met veel liefde, lol en passie in de zorg. Verder ben ik ook nog mama-blogger. Op http://www.mommycharlott.nl laat ik mijn volgers meekijken in mijn vrolijke, drukke leven met heel veel energie. Neem zeker eens een kijkje als je meer van me wilt weten!

Verhuizen

Eind 2016 kwamen mijn man en ik erachter dat we in verwachting waren van ons tweede wondertje. We waren erg blij met het mooie nieuws. Al snel besloten we te gaan verhuizen, zodat we meer ruimte en een grote tuin voor onze twee kinderen zouden hebben. Dit voelde voor ons goed en daarom pakten we het meteen goed aan. Voor we het wisten hadden we ons droomhuis gevonden en stond onze handtekening al onder de contracten. Ja, we waren aanpakkers en we wisten precies wat we wilden.

Bloedverlies

Al snel sloeg het noodloot echter toe: ik had keer op keer bloedverlies. Voor de buitenwereld hield ik me sterk, maar stiekem ging ik kapot van ongerustheid en angst. Ik had het gevoel dat ik in geen enkel ziekenhuis en door geen enkele dokter serieus genomen werd en raakte het vertrouwen in de mensheid gewoon even kwijt. Elke keer werd ik na één dag weer naar huis gestuurd met de boodschap dat ik goed moest rusten. Er gingen veel doemscenario’s door mijn hoofd, maar ik bleef positief. Inmiddels waren we ingetrokken in het huis. Ook op dat vlak kenden we veel tegenslagen, waardoor alles in mijn ogen alleen maar slechter werd. Toch probeerde ik positief te blijven en pepte ik mezelf op met het idee dat ik straks een heel lief, klein mannetje in mijn handen zou hebben.

Flauwvallen

Ik viel geregeld flauw, waarbij ik meestal nogal een harde slag kreeg. De eerste keer werd ik met de ambulance afgevoerd nadat ik een hele tijd op de grond had gelegen met een hoofdwonde en een gekneusde rug. Ze leken in het ziekenhuis alleen maar met mij bezig te zijn. Ik bleef maar vragen hoe het met de baby ging. “Mevrouw, daar kijken we pas later naar”, was het antwoord. De tranen liepen over mijn wangen. Mijn baby, mijn jongetje, waarom werd er niet naar hem gekeken? Zo’n 5 à 6 uur later werd ik naar een andere afdeling gebracht en daar werden een echo en een CTG-scan gemaakt. Pas toen ik daar te horen kreeg dat het goed met hem ging, kreeg ik rust in mijn hoofd.

Ingeleid

In totaal ben ik zo zes keer flauwgevallen. De laatste keer viel ik met mijn hoofd tegen de verwarming. Na een week in het ziekenhuis te verblijven, beslisten ze eindelijk om de bevalling in te leiden. Na 37 weken zwangerschap werd onze zoon Luan geboren. Wat was ik trots op hem! Ik verloor hem geen moment uit het oog. Voor hem had ik alles gedaan en alle tegenslagen overwonnen.

Depressief

In de weken na de bevalling had ik het idee dat het beter met me ging. Toen het allemaal weer een beetje rustig en normaal werd, had ik het echter al snel door: het ging helemaal niet goed. Ik voelde me vaak verdrietig en had nergens zin in. Ik maakte me niet op, kamde mijn haren niet en liefst zat ik de hele dag in mijn oude joggingbroek met verfvlekken. Wat maakt het uit?, dacht ik. Niemand die me ziet! Ik besloot om een afspraak bij de dokter te maken en het er met hem over te hebben. Hij had al snel door dat ik depressief was, en ik kreeg medicatie mee naar huis.

Psychose

In de plaats van beter werd het echter alleen maar erger. Op een avond begon ik stemmen in mijn hoofd te horen. Ik ging vroeg naar bed ik dacht dat het de volgende dag wel voorbij zou zijn. Dat was natuurlijk niet zo. De dag erna zag ik ook beelden in huis. Ik zag mensen om me hee:, grote mannen met snor en baard en een hoge, zwarte hoed. Bizar, toch? Het enige wat ik dacht was: Charlotte, je bent knettergek. Ik besloot om weer een afspraak bij de dokter te maken. Ik heb hem alles verteld en die middag kon ik al terecht bij een speciaal bedrijf in Rotterdam.

Opname

Ik moest met twee vrouwen aan tafel gaan zitten. Later moesten ze overleggen en kon ik samen met mijn moeder terugkomen. Er werd verteld dat ze hadden besloten om me op te nemen. Dat zag ik echter helemaal niet zitten. Ik ging er dan ook samen met mijn moeder tegenin. Ik had namelijk wel een gezin en een klein baby’tje! Uiteindelijk mocht ik naar huis met een hoop duidelijke afspraken. Ook moesten er twee mensen hun akkoord geven.

Ik kreeg dagelijks hulp thuis, maar de stemmen namen niet af. Ik hoorde soms zoveel stemmen in 1 minuut dat ze niet te tellen waren. ‘’Pak de auto en rij tegen een boom.’’ ‘’Pak een mes en steek je neer.’’ Ze deden me allemaal zo’n verdriet. De beelden die ik zag, maakten me verdrietig en bang. Ik raakte mezelf steeds meer kwijt. Wie was ik ook alweer? Op een dag was ik het zo zat en had ik het erover met mijn man en familie. Ik besloot om in actie te komen. Dit ging toch zo niet langer? Toen de hulp bij mijn thuis kwam, vertelde ik haar dat ik me wilde laten opnemen. De volgende dag werd ik al opgenomen.

EMDR-behandeling

Al na een week werd het gemis te groot. Ik wilde naar huis en ik miste mijn man en kinderen. Ik sloot me vaak op in mijn kamer en wilde veel alleen zijn. Na iets meer dan een week was ik alweer thuis. Het voelde goed. Ik had een hoop energie in mijn lijf om te gaan vechten tegen de boze stemmen en beelden. Als het even niet ging, schreef ik. Ik ben momenteel bezig met een boek. Zo ging het stap voor stap een beetje beter. De psycholoog besloot dat ik mocht beginnen met de EMDR-behandeling. Dat is een behandeling om traumatische beelden en verhalen te laten verdwijnen. Aanvankelijk stond ik nogal sceptisch tegenover deze behandeling. Maar geloof me, dit is zo bijzonder! Na de eerste behandeling was alles weg. Ik hoorde geen stemmen meer en zag geen beelden, helemaal niets!

De eerste weken kon ik het niet geloven en dacht ik dat het weer zou terugkomen. Op dit moment ben ik echter 23 weken klachtvrij en de gelukkigste vrouw op aarde. Intussen heb ik mijn leven weer helemaal opgepakt. Ik ben opnieuw aan het werk en hou me veel bezig met bloggen. Ik ben zo blij met de mensen om mij heen die in mij zijn blijven geloven. Zonder hen had ik het niet gekund. Psychose is niet te onderschatten, dat kan je niet alleen aan. In de maatschappij lijkt er een soort taboe op psychose te rusten. Mensen met psychose hebben de maatschappij echter nodig. Wees er voor elkaar, dat is het beste medicijn!

 

Wij zijn op zoek naar nieuwe bijzondere verhalen. Heb jij zelf een bijzonder verhaal of ken je iemand met een bijzonder verhaal, in welke vorm dan ook? En lijkt dit je leuk om met onze volgers te delen? Neem dan contact op via info@onlinelifestylemagazine.com. We kijken uit naar je reactie!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *