Dinsdag heb je kunnen lezen hoe Michelle tot het besluit kwam om draagmoeder te worden, voor twee papa’s met een kinderwens. Vandaag vertelt zij verder en kun je lezen hoe zij de zwangerschap, bevalling en de periode daarna heeft ervaren.

Twee streepjes op de zwangerschapstest! Hoera, we zijn zwanger!

Dan ben je draagmoeder

De zwangerschap

De zwangerschap doorliep ik letterlijk met twee vingers in de neus. Op wat misselijkheid na, in de eerste periode, was het voor mij alleen maar genieten. De mannen gingen met elk bezoekje mee. Verloskundige, echo’s, ziekenhuis en nog net niet bij het bloedprikken. En alles wat er gebeurde, deelden we met elkaar. Van de eerste vlinder-in-de-buik-momentjes, de hik die ze geregeld had tot de harde schoppen en golfbewegingen, die van een grote afstand te zien waren. Wat een kracht en beweging zat er in, zeg!

Draagmoeder

Reacties van anderen

Mijn omgeving reageerde merendeels positief op het traject wat ik doorliep, maar uiteraard kreeg ik ook minder leuke opmerkingen en vragen. Van vragen zoals: “Je krijgt hier toch wel goed voor betaald toch?”, tot opmerkingen als: “Zo, dan kun je de volgende wel voor mij dragen”. Ik heb me er wel rot om gevoeld, maar uiteindelijk moet je dit soort dingen wel naast je neerleggen en kijken naar wat er positief is.

Mijn kinderen reageerden op hun eigen manier

Het mooiste wat er om me heen gebeurde, was toch ook zeker wel de manier waarop mijn kinderen reageerden en hoe zij over deze situatie dachten. Mijn oudste zoon was alleen maar blij, dat hij thuis niet nog een baby erbij zou krijgen. Mijn jongste twee waren alleen maar super lief en waren ondertussen gek geworden op de twee aanstaande papa’s. En gingen dus ook graag bij hen logeren en genoten volop van hun bezoekjes. Mijn middelste dochter had via een project op school over liefde (liefde in de zin van familie/vriendschap/enzovoorts) een mooi stukje voorgedragen. Zo mocht zij iets zeggen voor een aantal ouders, familie en vrienden. Mijn dochter had een geknutseld hartje en zei daarbij: “Dit hartje is voor mijn moeder, omdat ik trots ben op haar, omdat ze een baby in haar buik heeft voor twee andere mensen”. Dit was zo’n ik-smelt-momentje…en dan krijg je vanzelf tranen in je ogen.

De bevalling

Na 9 makkelijke maanden brak een spannende tijd aan. De bevalling zou zich snel aandienen en dan wat er allemaal bij komt kijken. De mannen zaten aan de telefoon geplakt, maar de uitgerekende datum gingen we gewoon voorbij. Hier had ik ze al op voorbereid, omdat ik bij de andere zwangerschappen ook tot twee weken over tijd liep. Op 15 juli werd ik ingeleid in het ziekenhuis in Leiderdorp. En na een korte, snelle bevalling werd Sanne, om stipt 12.00, geboren en waren de twee mannen papa’s geworden.

Draagmoeder

Tijdens de bevalling werd ik bijgestaan door mijn moeder en de twee mannen. Mijn moeder vroeg mij vlak voor de uitgerekende datum of ze er bij mocht zijn. Ik ben haar enige dochter en de kans dat ze überhaupt nog zoiets zou meemaken, was zeer klein. Na kort overleg met mijn man stemden we in dat zij mijn man’s plek in zou nemen en mij tijdens de bevalling zou steunen. Een moedige en moeilijke beslissing van mijn man, maar hij wist dat ik in goede handen zou zijn. Ik was ook super blij voor mijn moeder en het feit dat je zoiets samen doet, is echt onbeschrijflijk. Zij was tijdens mijn bevalling mijn rots in de branding en de kalmte die ze had, zorgde ervoor dat ik helemaal rustig was. Na de bevalling was er even een moment van bijkomen, genieten en beschuit met muisjes. Daarna was het tijd naar huis te gaan. Ik naar mijn eigen huis met mijn moeder en de kersverse papa’s met hun dochtertje naar hun eigen huis.Draagmoeder

En dan gebeurt er dit

Hoe groot is de kans dat dit nog even gebeurde op de parkeerplaats….
Mijn moeder duwde mij in de rolstoel naar de auto, naast mij liepen de papa’s waarvan 1 de Maxi Cosi droeg. Toen kwam er een oudere dame naar ons toe, gluurde even in de Maxi Cosi en zei vervolgens: “Wat prachtig, je kunt het je toch niet voorstellen dat er mensen zijn die dit zomaar weggeven?” De eerste reactie die de papa gaf was: “Jawel, dat heeft zij zojuist gedaan en daar zijn wij haar erg dankbaar voor”. De mevrouw liep rood van schaamte aan en droop gauw af! Oh, wat hebben wij toch zitten gniffelen om dit moment. Om vervolgens smakelijk de rest van het gezelschap te laten weten wat er zojuist gebeurd was. Hun monden vielen open van verbazing. Hoe groot is de kans dat zoiets tegen je gezegd wordt en dan moet dat ook nog eens precies ons overkomen?

Herstel

Eenmaal thuis brak een periode van herstel aan. Een herstel die heel anders is, dan wanneer je ook nog voor een kindje moet zorgen. Mijn lichaam herstelde super en ik was ook snel weer op de been. En de zogeheten kraamtranen waar ik normaal nooit last van had, kwamen dit keer wel. Waarschijnlijk omdat ik meer tijd had om na te denken.
Ik was nog steeds dolgelukkig en ik voelde me goed bij de keuze die ik gemaakt had. Maar toch zegt je lichaam dat er iets niet klopt en blijft er een soort leegte achter.
Ik was blij dat het vakantie was. Mijn man en de kinderen waren er om mij genoeg af te leiden. Het is toch een proces die je door moet. Op dat moment liepen er vier kinderen rond. De oudste dochter van mijn man, mijn oudste zoon, uit een eerdere relatie, en onze twee jongste dochters. Wat heb ik het toch getroffen met hen.

Op kraambezoek

Na een aantal dagen gingen we voor het eerst op kraambezoek bij Sanne. Vol spanning natuurlijk, want je weet niet hoe je op zoiets reageert. Dat verschilt per persoon, niemand kan je op voorhand zeggen hoe dat gaat. De eerste blik in de box was goed. Ze leek na die paar dagen al anders. Maar wat was ze mooi ! En wat voelde het nog steeds goed!
Ik moest uiteraard met een hoop tranen even een groepsknuffel doen met mijn man en de papa’s. En wat waren we blij met z’n allen.

Draagmoeder

Een jaar later

Nog een paar dagen en dan wordt Sanne 1 jaar. Dat gaan we vieren met slingers, ballonnen, taart en cadeautjes. Ik geniet van de kleine meid op afstand. Ik ben enorm trots op dat meisje! En nog steeds ben ik blij dat ik gedaan heb, wat ik deed. We hebben een vriendschap een band voor het leven.

Draagmoeder

Nawoord

Ik ken Michelle en als zij over Sanne praat, straalt zij van oor tot oor. Ik heb enorm veel respect voor wat zij deed. Het is niet voor iedereen weggelegd om draagmoeder te kunnen zijn. Dankzij haar zijn er twee papa’s zielsgelukkig met hun dametje. En omdat zij dit traject van de andere kant hebben meegemaakt, delen zij ook hun verhaal op de blog.

Lees hier het eerste deel van het verhaal van de draagmoeder Michelle.

Wordt vervolgd!

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *