Toen ze 20 jaar was, werd Nathalie onverwacht zwanger. Het kindje was echter meer dan welkom. Na 22 weken zwangerschap verloren zij en haar partner het kindje helaas. Enkele jaren later begon het bij Nathalie opnieuw te kriebelen om mama te worden, maar het vervullen van die kinderwens bleek niet zo vanzelfsprekend. Een lange, medische weg volgde. De komende twee weken deelt Nathalie haar bijzondere verhaal op de blog. Vandaag lees je het eerste deel.

Even voorstellen: Nathalie

Graag stel ik mezelf eerst even voor. Ik ben Nathalie, 29 jaar en trotse mama van een dochtertje Elle. Zij is ondertussen 26 maanden. Sinds mijn achttiende ben ik samen met mijn partner Mario. Ik wil mijn verhaal met jullie delen om iedereen te doen beseffen dat je nooit mag opgeven en in wonderen moet blijven geloven.

Toen ik 20 jaar was, bleek ik heel onverwacht, maar meer dan welkom, zwanger. Al snel werd ik heel misselijk. De hele dag door moest ik overgeven. Omdat ik kinderverzorgster ben, moest ik gelukkig onmiddellijk stoppen met werken. Ondanks de extreme misselijkheid was ik superblij met deze zwangerschap. Samen met mijn oudste zus kon ik aftellen. Zij was namelijk ook zwanger, van haar derde kindje.

Verkorte baarmoederhals

Mijn zus was haar eerste kindje verloren op 22 weken zwangerschap en dus was het voor haar deze keer opnieuw spannend. Hoe ver zouden zij raken in de zwangerschap? Op dat moment dacht ik er helemaal nog niet aan dat dit ook bij mij zou kunnen gebeuren. Na 19 weken bleek dat bij mijn zus de baarmoederhals opnieuw aan het verkorten was. Onmiddellijk werd er bij haar een cerclage gedaan en moest zij platte rust houden in het ziekenhuis.

Toen begon ik toch wel een beetje angstig te worden … Wat als mij dit ook zou overkomen? Wat als zij hun kindje opnieuw zouden verliezen? Hoe zouden zij reageren op ons kindje? Allemaal vragen die door mijn hoofd bleven spoken. Elke keer als ik bij de gynaecoloog op controle ging, vroeg ik of ik schrik moest hebben. Ik kreeg telkens het antwoord dat ik nergens bang voor hoefde te zijn. Maar ergens diep vanbinnen was ik er niet gerust in.

Op 7 oktober, drie maanden te vroeg, werd ik dan opnieuw tante van een flinke kerel, Ibe! Er heerste geluk, maar ook angst of hij het zou halen. Na een dikke maand mochten we eindelijk een beetje geruster zijn dat hij erdoor zou komen. Mijn geluk kon niet op!

Cerclage

Al snel maakte dit geluk plaats voor angst toen ik op vrijdag 13 november enorme krampen kreeg. Ik was toen 22 weken ver in de zwangerschap. Eerst dachten we nog even aan constipatie, omdat ik moeilijk stoelgang kon maken. Mijn vriend was die dag uiteraard gewoon gaan werken ‘s morgens. Mijn moeder zou me ‘s middags komen halen om bij hen te blijven zodat ik niet weer een hele dag alleen zou zijn. Zelf kon ik niet met de auto rijden omdat ik zo verzwakt was van het overgeven.

Toen mijn moeder me zag, besefte zij al snel dat er iets niet klopte en na contact op te nemen met mijn partner reed zij met mij naar de spoedafdeling. Daar bleek dat ook mijn baarmoederhals verkort was. In het regionaal ziekenhuis konden ze niets voor mij doen, dus werd ik overgebracht naar het UZA in Edegem, waar ik de volgende dag ook een cerclage zou krijgen.

Ondertussen werd mij duidelijk dat de krampen die ik had, weeën waren. Maar men stelde mij gerust dat ik het na de operatie en met de weeënremmers nog even zou volhouden. Die nacht hebben mijn vriend en ik uiteraard geen oog dichtgedaan. Na veel gehuil en geknuffel brak eindelijk de ochtend aan en werd ik naar de operatiekamer gebracht. Onder plaatselijke verdoving werd de operatie uitgevoerd. Toen ik in de ogen van een verpleegster keek, werd het me duidelijk dat er iets niet klopte. Een moment later werd me gezegd dat mijn vliezen gebroken waren. Maar opnieuw probeerden ze me gerust te stellen dat je ook dan nog even kan volhouden. De moed zakte in mijn schoenen.

Dieuwke

Die avond, op zaterdag 14 november 2009 beviel ik van ons dochtertje Dieuwke. Heel bizar is dat mijn zus haar eerste kindje verloor op zaterdag 14 augustus. Ook zij was toen binnengegaan op vrijdag 13 augustus. Voor ons blijft elke vrijdag de 13de een ongeluksdag!

Na enkele onderzoeken werd er ontdekt dat ik een hartvormige baarmoeder en endometriose had. Er volgde een operatie, wat de kans zou verkleinen dat het bij een volgende zwangerschap opnieuw zou mislopen.

Enkele jaren later begon het opnieuw te kriebelen om mama te worden. Na lang praten met mijn partner ging hij ook mee in dit verhaal. Men wist nu dat ook bij mij de baarmoederhals niet sterk genoeg was en dat ik veel beter opgevolgd moest worden.

Buitenbaarmoederlijke zwangerschap

Al snel bleek ik weer zwanger te zijn. Opnieuw was ik misselijk, maar dat nam ik er deze keer wel bij. Maar opnieuw stond het geluk niet aan onze zijde. Deze keer bleek het een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te zijn. Zo volgden er nadien nog twee. Dat waren er dus drie in totaal, waarvan er twee met operatie zijn verwijderd. Spontaan zwanger worden was dus niet meer aan ons besteed. Opnieuw een enorme klap om te verwerken …

IVF

Na enkele jaren werd mijn moedergevoel zo sterk dat ik voorzichtig polste bij mijn partner of hij openstond voor ivf. Hij moest hier even over nadenken. Op dat vlak is mijn partner nogal van ‘de oude stempel’ en vindt hij dat zwanger worden op de natuurlijke manier moet gebeuren. En zo verstreek de tijd. Ik werd steeds ongelukkiger omdat ik zo graag mama wilde zijn. Na enkele gesprekken met de dokter ging hij uiteindelijk mee in het verhaal. We wisten beiden dat het geen fijne tijd zou worden. Hormonen slikken, verplichte afspraken bij dokters, teleurstellingen, frustraties … Maar samen zouden we ons hier doorheen slaan. En wie weet stond het geluk deze keer wel eens aan onze kant en was het van de eerste keer prijs.

Na een hele periode van hormonen slikken en inspuitingen werden er bij mij eicelletjes weggenomen. Ook mijn partner moest ‘zijn werk’ doen en sperma leveren. Enkele dagen later kreeg ik telefoon dat er maar liefst negen ‘goede’ embryo’s waren ontstaan. Wauw, wat was ik blij!

Eerste terugplaatsing

De eerste terugplaatsing vond plaats. Wat was dit spannend! Ik wist totaal niet waar ik me kon aan verwachten. Moest ik nadien blijven liggen, mocht ik onmiddellijk terug aan het werk? Zoals iedereen waarschijnlijk doet, was ik voordien op internet gaan opzoeken en overal las ik andere verhalen. Gelukkig had het embryo de ontdooiing overleefd, want ook hier kan het misgaan. Alles kon doorgaan zoals gepland! De terugplaatsing verliep heel vlot en ik mocht onmiddellijk naar huis. Dan begon het wachten … Wat duurde het lang voor ik mocht testen. Je voelt zoveel en tegelijk ook niets. Sneller dan verwacht kreeg ik mijn maandstonden. De ontgoocheling was enorm! Maar geen paniek, er zaten nog acht embryo’s in de diepvries.

Zwanger

De twee pogingen die erop volgden mislukten opnieuw. Bij de vierde poging had ik echter een heel ander gevoel. Al snel werd ik misselijk en wist ik dat het wel eens ‘prijs’ zou kunnen zijn. Ik kon mezelf er niet van weerhouden om al sneller een test te doen dan toegestaan! Yes, er verschenen twee streepjes! Wat was ik blij! Ik wist niet waar ik het had! Zou het dan toch na al die jaren lukken om mama te worden? Om eindelijk een kindje van mezelf vast te houden? Ook na de bloedcontrole bleek alles in orde te zijn. Al snel volgde er een eerste echo! Dat gaat zo bij ivf. Ik zag een ministipje verschijnen!

Enkele dagen na de eerste echo sloeg de paniek toe. Ik verloor bloed! De tranen stroomden over mij wangen. Dit zou ik niet meer te boven komen! Al snel kon ik op controle en wat ik vreesde, werd werkelijkheid. Ik kreeg een miskraam … Dat hadden we nog niet gehad, was toen het eerste waar ik aan dacht. Wat kan er nog allemaal mislopen? Waar kan ik mij nog aan verwachten? Wat moet een mens allemaal kunnen verdragen voor hij kapot gaat? Waarom ik? Allemaal vragen die door mijn hoofd bleven spoken.

Ben je benieuwd hoe het verhaal van Nathalies kinderwens verder verliep? Later deze week lees je het vervolg van haar bijzondere verhaal op de blog!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *