Eerder deze week kon je op de blog het eerste deel van Nathalies bijzondere verhaal lezen. Zij legde een lange medische weg af om zwanger te worden en moest bovendien enkele misgelopen zwangerschappen verwerken. Zal Nathalie uiteindelijk een kindje kunnen krijgen? Lees verder voor het tweede deel van haar verhaal.

>> LEES OOK: Bijzonder verhaal: De medische weg voor het vervullen van een kinderwens – deel 1

Nieuwe poging

Nadat we ook dit weer een plaats hadden gegeven, wilde ik het opnieuw proberen. Er waren mensen die mij ‘zot’ verklaarden … Maar wie het gevoel kent om echt graag mama te zijn, zal mij wel begrijpen. Het moest toch een keertje lukken?

Bij de vier volgende pogingen volgde er steeds geen zwangerschap. Ik was bang om opnieuw van 0 te moeten beginnen en al die hormonen te moeten slikken. Zou ik dat wel aankunnen? Ondertussen hadden mijn partner en ik een huis gekocht en ook hier hadden we uiteindelijk meer werk dan voorzien. Op 1 december zouden wij de sleutel krijgen. Enkele dagen voordien vond de 9de en voorlopig laatste terugplaatsing plaats. Ik was er deze keer niet echt mee bezig omdat we alles voor de verhuis aan het voorbereiden waren. Het zou toch wel weer niets worden …

Zwanger!

Maar opnieuw was mijn gevoel nadien anders en voelde ik mij misselijk. Al snel volgde het overgeven. Zou het dan toch? Ik wilde er niet op hopen. Het zou wel door de stress van de verhuis komen … Toch besliste ik om sneller dan toegestaan te testen en ja hoor, er verschenen twee dikke strepen! Even was ik superblij, maar al snel kwam ik tot het besef dat er nog héél veel kon mislopen. Daar was ik me nu echt wel van bewust. De eerste echo volgde en yes, deze was al positief! Nu verder bang afwachten!

Ziekenhuisopname

Al snel werd het overgeven zo erg dat ik moest opgenomen worden in het ziekenhuis.Enkele dagen voordien was mijn grootvader gestorven. Ik had hem nog zo graag verteld dat ik zwanger was en dat het deze keer MOEST lukken! Op de dag van de begrafenis lag ik nog in het ziekenhuis. Ik wilde zo graag aanwezig zijn op de begrafenis. Ik moest gewoon afscheid kunnen nemen! Na lang overleg met de gynaecoloog mocht ik dan toch gaan, weliswaar in een rolstoel, want ik was enorm verzwakt. Die dag was emotioneel heel zwaar, maar ik ben o zo dankbaar dat mijn lichaam zo sterk is geweest.

Volgens de gynaecoloog was ik beter. Op de dag van de begrafenis heb ik namelijk maar twee keer moeten overgeven. Dus mocht ik de volgende dag naar huis. Wat was ik blij! Het was namelijk 22 december. Ik wilde zo graag de feestdagen met de familie doorbrengen. Weliswaar met toastjes voor mij in plaats van een feestmaaltijd, maar gewoon tussen de familie!

Overgeven

Op 24 december begon het overgeven opnieuw. Een hele dag en nacht door! Ik was gewoon op. Mijn partner was gaan werken. Voor hem was het immers de drukste periode van het jaar. Dus belde ik mijn moeder, die de huisarts liet komen. Hij zei dat ik onmiddellijk weer opgenomen moest worden. Omdat ik verder in de zwangerschap in het UZ Leuven zou opgevolgd worden, besliste ik om deze keer daar opgenomen te worden. De rit naar daar duurde 40 minuten en was een echte nachtmerrie.

Daar aangekomen was ik blij dat ik kon gaan liggen en niet lang moest wachten op de spoedafdeling. Er werd naar de afdeling gebeld en al snel kon ik naar de kamer. Gelukkig was het kalm en kon ik alleen op een kamer. Elke prikkeling die ik kreeg, hoe klein ook, was een aanleiding tot overgeven. In een donkere kamer liggen zonder bezoek, tv en gsm was het enige dat ik wilde.

Ondertussen bleef de angst voor een miskraam aanwezig. Ik was immers nog steeds geen 12 weken zwanger. Elke dag bleef ik gewicht verliezen. Ik kon niets eten of drinken, dus werd er beslist om me via een katheter bij te voeden. In totaal heb ik een kleine maand in het ziekenhuis in Leuven gelegen. Toen ik naar huis mocht, was het overgeven nog niet voorbij, maar wel onder controle. Ik was bovendien ontzettend moe, dus rusten was de boodschap.

Cerclage

Op 13 weken moest ik dan opnieuw even naar het ziekenhuis om een cerclage te plaatsen. De kans op een vroeggeboorte bleef immers wel aanwezig! De operatie verliep vlot en na een nachtje observatie mocht ik weer naar huis. Genieten van de zwangerschap zat er niet in door de kans op vroeggeboorte. Ik werd om de twee weken verwacht voor een uitgebreid onderzoek. De weken verstreken en alles bleef goed gaan.

Verkorte baarmoederhals

Tot bij de controle van 21 weken … De baarmoederhals bleek opnieuw verkort te zijn. Ik hield me sterk. Mijn moeder was met mij meegereden en ik wilde mijn emoties niet laten zien. Na alles – wat ik had meegemaakt, moest ik ook nu sterk blijven! Mijn moeder vroeg wat we konden doen. “Afwachten”, zei de professor, “en rust nemen.” Iemand die 21 weken ver is in de zwangerschap, wordt niet opgenomen. Als de bevalling dan doorzet, kan het kindje immers toch niet gered worden. Nog meer rust? Ik deed al niets meer! Ik was nog steeds misselijk, enorm moe maar vooral bang voor dit ene moment. Er werd een extra controle gepland voor de volgende week.

Alweer een ziekenhuisopname

Op weg naar de auto kreeg ik het steeds moeilijker. Het idee dat het deze keer opnieuw fout zou gaan, werd me echt te veel. Toen we uiteindelijk in de auto stapten, barstte ik in tranen uit. Lange tijd had ik me voor de buitenwereld sterk gehouden, maar nu was ik gewoon totaal op. Ik kon niets meer uitbrengen van woorden, begon lichtjes te hyperventileren. Mijn moeder besliste om mijn partner via de telefoon op de hoogte te brengen van de situatie. Hij drong erop aan om terug het ziekenhuis binnen te gaan en nog eens een gesprek te vragen met de professor. Na lang op mij inpraten ging ik akkoord. Gelukkig had de professor begrip voor de situatie en konden we terug bij hem terecht. Van dit gesprek herinner ik me niet veel meer. Ik was, denk ik, niet meer op ‘deze wereld’. Er werd beslist me toch op te nemen. Mijn emotionele toestand liet het niet toe om naar huis te gaan.

Streven naar 24 weken

De volgende dagen, maar vooral nachten, gingen langzaam voorbij. Er werd mij eten gebracht door de verpleging. Af en toe zag ik eens een dokter, maar verder konden ze niet veel voor mij doen. Het enige dat voor mij telde, was die grens van 24 weken halen. Gelukkig heb ik fantastische ouders die mij doorheen deze periode geloodst hebben. Mijn moeder kwam me elke dag een hele namiddag gezelschap houden. Ook mijn vader, die toen zelf nog werkte, kwam regelmatig langs. Elke dag weer deed mijn moeder de rit naar Leuven en terug. Ook mijn partner bracht elke avond na zijn werk bij mij door en moest dan ’s avonds laat de rit naar huis nog maken. Vaak kwam hij ook even kort langs tijdens zijn middagpauze. Meestal was dit maar voor 15 minuutjes, maar o wat deed dat deugd!

Ik zag kamergenoten komen en weer gaan. Met de ene klikte het al beter dan met de andere. Toen ik de grens van de 24 weken bijna haalde, volgden er een aantal gesprekken. We moesten beslissen of ze er alles aan moesten doen om ons dochtertje te redden als het effectief op 24 weken geboren werd. Hoever wilden we hierin gaan? Als je al zoveel hebt meegemaakt en je moedergevoel zo groot is, wil je natuurlijk dat ze er alles aan doen om haar erdoor te halen. Er werd dan ook beslist om op 24 weken longrijping te geven.

24 weken

Eindelijk brak de dag aan waarop wij samen de 24 weken haalden. Wat was ik blij! Maar tegelijk ook bang. Ik wilde zover mogelijk in de zwangerschap komen, maar vanaf nu was elke dag een dag gewonnen! Vanaf nu mocht ik ook elke ochtend aan de monitor. Elke ochtend het hartje en de schoppen horen was zo overdonderend. Natuurlijk waren er ook nog controles van de baarmoederhals en voorlopig bleef dit stabiel. Ik begon toch een klein beetje te genieten van de zwangerschap! Na lang overleggen hadden mijn partner en ik ook een naam gekozen.

De dagen verstreken en het leek allemaal de goede kant op te gaan. De professor zei zelfs op een controle: “Als het zo verder gaat, haal je de 40 weken nog.” De ene dag ging het allemaal wat makkelijker dan de andere. Ik merkte wel dat ik het soms mentaal moeilijk kreeg. Ik kon van het ene moment op het andere beginnen huilen en vaak wist ik eigenlijk niet goed waarom. Maar ik hield vol. Ik zou zover mogelijk raken.

Een ‘griepje’

Op zondag 15 mei 2016, ik was toen 26 weken en 2 dagen ver, voelde ik me helemaal niet zo lekker. Maar ook deze dag spartelde ik door. De volgende nacht werd ik heel ziek. De hele nacht moest ik overgeven en had ik diarree. Zonder de verpleging te bellen, ik was namelijk bang dat de buurvrouw wakker werd, haalde ik de ochtend. Toen ze ’s ochtends voor de verzorging kwamen, deed ik mijn verhaal van ’s nachts. Enigszins boos omdat ik ’s nachts niet gebeld had, stelde de verpleging mij gerust met het feit dat het ‘waarschijnlijk een griepje zou zijn’. Ook de dokter bevestigde dit later op de dag.

Vruchtwater

De ochtend van woensdag 18 mei veranderde heel ons leven. Ik stond op om mij wat te wassen en aan te kleden, maar op weg naar de badkamer braken plots mijn vliezen. Ik was volledig in paniek, niet wetend wat ik moest doen. De buurvrouw belde snel de verpleging. Er werd snel gecontroleerd maar daaruit konden ze niet met 100% zeggen dat het inderdaad vruchtwater was. ‘Wat was het dan?’ was het enige dat door mijn hoofd spookte. Ik had ondertussen mijn partner en mijn moeder al op de hoogte gebracht, maar volgens de dokter hoefde dit nog niets te betekenen. Als het al vruchtwater was kon het nog enkele dagen tot weken duren voor de bevalling effectief doorzette …

Benieuwd naar het verdere verloop van de zwangerschap? Volgende week lees je het vervolg van het bijzondere verhaal van Nathalie op de blog!

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *