Vorige week lazen jullie de eerste twee delen van het bijzondere verhaal van Nathalie op de blog. Het kostte haar heel wat moeite om zwanger te geraken. Bovendien was de zwangerschap erg spannend. Alle middelen werden ingezet om minstens de cruciale grens van 24 weken te halen. Na 26 weken zwangerschap leek het erop dat Nathalies vliezen braken. Zou de bevalling nu al inzetten?

Het bijzondere verhaal van Nathalie

LEES OOK: Bijzonder verhaal: De medische weg voor het vervullen van een kinderwens – deel 1

LEES OOK: Bijzonder verhaal: De medische weg voor het vervullen van een kinderwens – deel 2

Operatie

In de loop van de voormiddag voelde ik me slechter en slechter. Ik moest opnieuw aan de monitor, maar van echte weeën was nog geen sprake. Toch voelde ik een enorme druk naar beneden. Na lang aandringen werd de professor erbij gehaald. Mijn temperatuur werd nog eens genomen en was 37,6. Er werd beslist om mij naar de verloskamer te brengen om de cerclage te verwijderen. Zette de bevalling nadien door, dan was het zo. Zette ze niet door, des te beter. Ik belde nog snel naar mijn partner en moeder dat ze niet naar mijn kamer maar naar het verloskwartier moesten komen. Eenmaal beneden aangekomen, was mijn temperatuur gestegen tot 39,2 graden. Ik was in paniek, maar gelukkig kwam mijn partner aan. De cerclage werd verwijderd en dan luidde de boodschap ‘afwachten’.

Zowel mijn hartslag als die van ons dochtertje werd constant in het oog gehouden. Ik kreeg meer last van rugpijn en dit bleken nu toch wel weeën te zijn. Ik kreeg nog iets ingespoten voor de hersentjes van ons dochtertje. Een beetje op aandringen van de verloskundige besliste ik om epidurale te nemen. Twee keer kreeg ik een bloeddrukval bij het prikken en ik moest dus telkens weer gaan liggen. Bij de derde poging lukte het eindelijk. Ik hoorde in de verte wel iets van ‘ik weet niet of ik helemaal juist zat’, maar ik ging hier zelf niet op in.

Spoedkeizersnede

Enkele minuten later kwam de professor binnen en moest er snel worden overgegaan op een spoedkeizersnede. De hartslag van ons dochtertje werd namelijk onregelmatiger. De infectie die ik had opgelopen, was dus tot in de baarmoeder geraakt. Er was geen tijd te verliezen. Ik vroeg of ik nog snel even naar het toilet mocht, maar dat kon niet meer met de epidurale. Natuurlijk weet ik ook wel dat je normaal geen gevoel meer hebt in je benen, maar naar mijn gevoel kon ik nog alles doen en voelde ik ook nog alles. Maar alles ging plots zo snel dat ik dit niet kon zeggen. Mijn partner mocht mee naar de operatiezaal, mijn moeder bleef alleen achter.

Eenmaal alles klaar was, vroegen ze of ik ‘dit’ nog voelde. Het deed verschrikkelijk pijn. Nadien vroegen ze het nog eens, maar het bleef hetzelfde gevoel. Ik zag in de ogen van de professor dat er iets niet klopte. Ik kreeg van de anesthesist te horen dat het normaal was dat je nog iets voelde en dat het net ging zijn alsof ik bij de tandarts verdoofd was. Maar of ik dit ooit bij de tandarts voelde???

Pijn

Omdat er geen tijd te verliezen was, besloten ze om toch te starten en mij niet verder te verdoven. Ze hielden mijn benen stevig vast. Het enige wat ik kon, was achter mij naar mijn partner kijken en wenen. Tot overmaat van ramp werd hij weggebracht omdat hij niet kon aanzien hoeveel pijn ik had. Ik bleef helemaal alleen over. Tijdens de keizersnede heb ik een paar keer moeten overgeven. Dit bleek van de pijn te zijn.

Het moment dat ons dochtertje geboren werd, herinner ik mij niet meer. Gelukkig mocht mijn partner snel bij haar. Het ging niet goed met haar en ze had hulp nodig bij het ademen. Tijdens het dichtnaaien kwamen ze haar even in de couveuse laten zien. Veel kon ik natuurlijk niet zien! Zij werd weggebracht en mijn partner en moeder mochten bij mij. Ik had nog steeds helse pijn, maar pas op intensieve konden ze mij een pijnpomp geven. Ik had tijdens de keizersnede ook heel wat bloed verloren. Dat in combinatie met de pijn maakte dat ik naar de intensive care moest. Ik voelde me zo slecht! Ik wist niet wat er gebeurde met ons dochtertje, had enorme pijn en voelde me zo slap.

Onze prachtige dochter

Mijn partner was in tussentijd ook nog eens naar neonatologie geweest om te kijken naar onze prachtige dochter. De verpleging had een foto gemaakt en afgedrukt zodat ik eindelijk, weliswaar op foto, onze dochter kon bewonderen. Wat was zij mini! Maar o zo schattig! Voor mij perfect. Toen ik helemaal geïnstalleerd was, nam ik afscheid van mijn partner en moeder. Zij hadden immers nog een hele weg naar huis af te leggen en ook voor hen was het een vermoeiende dag geweest. Mijn pijn kregen ze moeilijk onder controle ondanks de pijnpomp, maar eigenlijk gingen mijn gedachten alleen maar uit naar onze dochter. Ik wou haar zo graag gewoon even aanraken, ruiken, bewonderen! Maar ik lag daar en wist van niets. Wat was dat verschrikkelijk! Nog nooit voelde ik me zo eenzaam, zo onvolledig, zo onbegrepen …

Kantje boordje

Een uurtje later kwam er een verpleegster het telefoonnummer van mijn partner vragen. Meteen wist ik dat er iets niet klopte, maar er werd mij geen uitleg gegeven. Ik gaf zijn nummer en bleef weer alleen achter. Ik was in paniek, maar ik moest me sterk houden. Elke minuut heb ik gezien. Enkele uren later kwam mijn partner samen met een verpleegkundige van neonatologie naast mijn bed staan. Ik dacht meteen het ergste! Onze dochter zou het niet gehaald hebben en ik was er niet bij. Ik had haar in de steek gelaten!

Gelukkig was dit niet zo. Het was kantje boordje geweest, maar ze was erdoor gekomen. Er zouden nog heel wat moeilijke momenten komen, maar deze keer was ze sterk genoeg geweest. We hebben een echt vechtertje op de wereld gezet, ging er door mij heen. Mijn partner kon in het ziekenhuis blijven overnachten. Tegen de ochtend kregen ze de pijn bij mij ook eindelijk onder controle, maar slapen kon ik niet.

Borstvoeding

De volgende ochtend kreeg ik te horen dat ik naar een kamer mocht, zodat ik ook eindelijk eens naar onze dochter kon. Wat was ik blij! Maar de uren verstreken en ik lag daar nog steeds. Tegen de middag ging ik eerst nog terug naar een kamertje op de verloskunde. Ik weet nog steeds niet waarom. Daar bleek dat mijn bloeddruk aan de lage kant was, dus een bezoek aan neonatologie zat er nog niet in. Ondertussen was mijn moeder aangekomen, zodat ik wat gezelschap had. Mijn partner moest van mij bij onze dochter blijven en hij moest overigens een heleboel regelen voor de verzekering en dergelijke.

Er kwam een vroedvrouw langs om te vragen of ik borstvoeding wilde geven. Uiteraard kon onze dochter nog niet drinken, maar dan zou ik moeten afkolven om het zo later via sonde te kunnen geven en nadien, als ze oud genoeg was, kon ze dan van de borst drinken. Geen seconde heb ik getwijfeld. Natuurlijk wilde ik dat! De eerste keren afkolven gingen wat moeizaam, maar eenmaal de productie op gang was, ging dit heel vlot.

Eindelijk naar mijn dochtertje

Ook daar verstreken de uren. Mijn partner kwam af en toe langs om verslag uit te brengen, maar o, wat was ik eigenlijk jaloers op hem! Eindelijk mocht ik in de late namiddag naar een gewone kamer, maar dat was ook confronterend. Ik hoorde baby’tjes huilen op de kamers bij hun ouders. Toen ik daar geïnstalleerd was, wilde ik zo snel mogelijk naar onze dochter. Met heel veel pijn kon ik in een rolstoel gaan zitten en werd ik naar haar gereden. Wat duurde deze rit lang. Er leek geen einde aan te komen! Ik was zo blij, maar tegelijk ook bang. Wat zou ik te zien krijgen? Doordat het kindje van mijn zus ook prematuur was, wisten we natuurlijk al hoe alles in zijn werk ging en hoeveel buisjes er nodig zijn. Eenmaal op haar kamertje aangekomen (in het UZ Leuven heeft elk kindje een eigen kamertje), kon ik alleen maar huilen!

Blijven doorgaan

Onmiddellijk kwam een verpleegster uitleg geven over alles en ook een dokter kwam even langs om kennis te maken en een beetje uitleg te geven. Elle, onze dochter, woog bij de geboorte 1200 gram en was 39 cm klein. Sinds dat moment wou ik zoveel mogelijk bij haar zijn. Ik werd verplicht om zelf ook rust te nemen en op tijd te eten. Het eten ging bij mij heel moeizaam. Eigenlijk kreeg ik geen hap door mijn keel, maar ik moest.

Vanaf toen begon ook het intensieve afkolven. Gelukkig kon ik dit ook bij Elle doen en moest ik er niet elke keer voor naar mijn kamer. Want ook de verplaatsingen van de ene naar de andere kamer bleven vermoeiend, ook al was dit met de rolstoel. Er werd mij nog maar eens duidelijk gemaakt dat dit geen normale keizersnede was. Naast het feit dat het zonder verdoving gebeurd was, had ik ook heel wat bloed verloren. Desondanks bleef ik doorgaan. Ik zou wel rust nemen als onze dochter een beetje stabieler was!

Hersenbloeding

Toen we de volgende ochtend naar onze dochter gingen, had ik zelf een heel vreemd gevoel. Eenmaal daar aangekomen, kwam er snel een dokter langs voor een gesprek. Er werd ons gevraagd om te gaan zitten. Ik voelde mij enorm zwak worden. Onze dochter had een hersenbloeding gehad. Geen kleine maar een grote, namelijk een derdegraads … Bovendien had zij een epileptische aanval gehad. De tranen stroomden over mijn wangen.

 

Later deze week lees je op de blog hoe het verderging met de kleine Elle in het laatste deel van Nathalies bijzondere verhaal.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *