Deborah zat nog maar in het vijfde leerjaar toen ze door klasgenootjes gepest en dik genoemd werd. Thuis kon ze haar verhaal niet kwijt, waardoor ze steeds meer op haar voeding ging letten. Toen Deborah bijna dertien was, trok haar school aan de alarmbel. Met een gewicht van amper 33 kg werd ze al snel opgenomen in het ziekenhuis. Wat volgde was een jarenlange strijd tegen de ziekte anorexia nervosa. Een strijd waarin ze bovendien ook nog eens helemaal alleen stond. Vandaag vertelt ze haar verhaal op de blog.

Even voorstellen: Deborah

Ik ben Deborah Dedeyne, ik ben 21 jaar oud en trotse mama van een dochter Amelie. Al van kinds af aan is het mijn doel om andere mensen te helpen waar ik kan. In mijn vrije tijd help ik dan ook mensen in armoede door het aanbieden van onder andere materiële hulp en kledij. Daarnaast werk ik ook nog als poets- en strijkhulp.

Gepest

Toen ik in het vijfde leerjaar zat, werd ik door klasgenoten gepest en dik genoemd. Daardoor ben ik begonnen met op mijn voeding te letten. Thuis kon ik mijn verhaal niet kwijt, omdat er altijd ruzie was. Mijn ouders waren toen pas uit elkaar en zaten op dat moment nog midden in de scheiding. Voor mij werd het alleen maar moeilijker, waardoor ik steeds minder op mijn voeding ging letten en uiteindelijk ook steeds minder at.

Op een dag in het eerste middelbaar, twee dagen voor mijn dertiende verjaardag in 2009, werd ik uit de klas gehaald en naar de directrice gestuurd. Daar werden mijn bloeddruk en hartslag genomen. Die waren extreem laag. Meteen werd mijn moeder opgebeld met de boodschap dat ze onmiddellijk moest komen. De leerlingenbegeleider heeft ons meegenomen naar UZ Gent, waar een afdeling is voor jongeren met een eetstoornis. Die afdeling was echter overbezet, waardoor ik naar huis werd gestuurd.

Spoedopname

Diezelfde avond ben ik via spoed moeten binnengaan en werd ik opgenomen in het ziekenhuis. Het ging helemaal niet goed, en de dokter besloot om sondevoeding op te starten via een neussonde. In het ziekenhuis werd ik goed begeleid door de dokters. Ik kreeg er de nodige hulp en therapie.

Drie jaar lang kreeg ik zowel overdag als ’s nachts sondevoeding. Het liep allemaal heel erg moeizaam en de dokters dachten dat ik er niet meer zou doorkomen. Op 13,5-jarige leeftijd woog ik nog 33 kg. Ik mocht niets meer doen. Ik mocht geen trappen meer nemen, met mijn benen bewegen was uit den boze. Ze moesten me meer sondevoeding bijgeven omdat ik maar niet aankwam. Ik zag amper nog lichtpuntjes in de duistere wereld en ik heb dan ook heel erg diep gezeten.

Het zielige zwarte schaap van de familie

Na drie jaar sondevoeding moest ik toch stap voor stap leren om opnieuw te eten. Ik mocht nooit naar huis, zelfs niet met de feestdagen. Op nieuwjaarsdag 2012 kreeg ik het slechte nieuws dat mijn vader zelfmoord had gepleegd. Mijn moeder heeft me uiteindelijk laten vallen en ook mijn zus wilde geen contact meer met mij. Ze noemde met het zielige zwarte schaap van de familie. De facturen van het ziekenhuis moest ik zelf betalen. Mijn moeder trok er zich niks meer van aan en verweet me dat ik haar al duizenden euro’s had gekost.

Anorexia nervosa

Na een lange tijd begon ik langzaamaan opnieuw te vechten voor mijn leven. Toen alles eindelijk weer een beetje stabiel werd, durfde ik pas uit te spreken dat ik leed aan anorexia nervosa, een ziekte die nooit meer helemaal weggaat, maar die je wel onder controle kan houden.

Een nieuw begin

Ik ben in het ziekenhuis gebleven tot mijn achttiende verjaardag. Toen mocht ik onder begeleiding in een beschutte woning gaan wonen. Enkele maanden later leerde ik mijn vriend kennen. Ik ben vrij snel met hem gaan samenwonen. We wilden graag samen een toekomst opbouwen en in december 2016 zetten we dan ook onze prachtige dochter Amelie op de wereld. Zij is intussen alweer vijftien maanden oud.

Ik durf nu wel stiekem te zeggen dat ik best trots mag zijn op mezelf en op waar ik nu sta, zeker als je ziet van hoe ver ik gekomen ben. Ik ben van mening dat ieder kind een mama en een papa nodig heeft. Dat is voor mij tot op de dag van vandaag nog steeds een moeilijk punt, aangezien ik beiden heb moeten missen toen ik hen het meest nodig had.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *