Dinsdag las je op de blog het eerste deel van Melanies verhaal. Melanie besliste om BAM-moeder te worden. Wat volgde was een spannende zoektocht naar een geschikte donor en uiteindelijk een eerste ontmoeting met een potentiële donor. Hoe verliep die eerste ontmoeting? Je leest het vandaag in deel 2 van haar verhaal!

>> LEES OOK: Melanie werd moeder dankzij een donor – deel 1

Bijzonder verhaal: Melanie werd moeder dankzij een donor – deel 2

Hij lachte, gaf mij en mijn moeder een hand om zich voor te stellen en stelde voor om op en rustigere plek te gaan zitten. Anderhalf uur hebben we zitten praten. Over het donorschap, het moederschap, maar ook over koetjes en kalfjes. Het was een leuk gesprek, ik had er een erg goed gevoel bij. We hebben afscheid genomen en zouden contact houden.

Er viel een hele last van mijn schouders toen we in de auto naar huis zaten. Mijn moeder heeft nogal mensenkennis en zij had er gelukkig ook een goed gevoel bij. Ze adviseerde mij om niet verder te zoeken. En dat heb ik ook niet gedaan. Toen we thuiskwamen, hebben mijn vader, mijn moeder en ik er een borrel op gedronken en heb ik alles ook nog aan mijn vader zitten vertellen.

Eerste donaties

Ik wilde de donor niet tot na mijn vakantie laten wachten, dus ik heb hem een aantal dagen na onze ontmoeting een bericht gestuurd dat ik een erg goed gevoel bij hem had en dat ik graag met hem verder wilde. Gelukkig was dat gevoel wederzijds en keek hij ook met een goed gevoel terug op onze ontmoeting. Hij vroeg mij ook wanneer ik met eventuele donaties wilde beginnen. Ja, wat dacht je?! Meteen na mijn vakantie natuurlijk! Liever gisteren nog dan vandaag! Maar ik heb dat niet gezegd hoor, ik heb gezegd dat we na mijn vakantie contact zouden hebben.

Na mijn vakantie heb ik hem geappt over hoe en wat en ik kreeg van hem een voorstel waar ik toch wel een beetje de kriebels van kreeg. Hij wilde dus aan huis komen om te doneren. Natuurlijk is dat hoe het werkt, maar het kwam nu ineens wel heel dichtbij. Ook wilde hij kennismaken met mijn vader en ons huis zien, waar het kindje zou opgroeien. Dat moest ik natuurlijk wel even laten bezinken. Diezelfde avond heb ik een bericht teruggestuurd en hebben we een datum afgesproken wanneer hij langs zou komen.

In diezelfde week zou hij komen. Ik was zwaar gespannen, maar toen de bel ging en ik de deur opende, viel er een last van mijn schouders. En weer had ik meteen dat goede gevoel. We hebben gezellig zitten praten met mijn ouders erbij en hebben het over van alles en nog wat gehad en hij heeft natuurlijk een rondleiding gehad. Voordat hij wegging, moest het laatste klusje nog gebeuren: een potje vullen met wat ik later dus moest inbrengen …

>> LEES OOK: Q&A THE HARBOUR KIDS MET KORTINGSCODE

Hoe gaat dat precies?!

En wat een heisa was dat. Toen hij het potje aan het vullen was, heb ik het hele internet afgestruind over hoe ik het beste kon insemineren. Mijn gedachtes gingen ook steeds naar hem. Hoe moest hij zich voelen nu hij een potje zat te vullen voor een ‘vreemde’ vrouw met een kinderwens? Dat moest voor hem toch ook raar zijn? En toen stond hij ineens beneden en moest ik dus als een razende naar boven, want zaadcellen leven niet zo lang buiten het lichaam. We deden nog snel een praatje en namen afscheid en toen ging ik naar boven.

Nu moest het toch echt gaan gebeuren, en ineens wist ik het even niet meer. Allerlei gedachten gingen door mijn hoofd. Moet ik dit wel doen? Is dit wel de juiste manier? Moet ik niet wat langer wachten? Ik heb mezelf toen toegesproken, want ik wilde een kindje en moest dus NU doorzetten. Ik heb mijn gedachten opzij gezet en toen moest ik insemineren. Een kind kan de was doen, zou je zeggen, maar helaas, zo werkt het niet. Wat als het al meteen gelukt zou zijn? Jeetje, dan gaat het wel heel snel. Ik ben als een blok in slaap gevallen. Nu maar wachten op een menstruatie of zwangerschap.

Tweede inseminatie

Ik was er zo hard mee bezig dat ik zelfs zwangerschapskwaaltjes kreeg: gevoelige borsten, misselijkheid, een opgezette buik en noem maar op. Er ging een lange tijd overheen en ik kon maar geen ovulatie ontdekken. Ik had contact met een verloskundige en maakte een afspraak tijdens haar “kinderwens-spreekuur”. Daar kon een echo gemaakt worden om te kijken hoe ver ik in mijn cyclus was. Uit die echo’s bleek dat er vlug gehandeld moest worden. Mijn ovulatie zat er immers aan te komen, dus de donor moest met spoed doneren. In datzelfde weekend is hij nog langs geweest. Het insemineren wende geleidelijk aan.

Geen ovulatie

Opnieuw ging er een lange tijd overheen en nog steeds was ik niet zwanger. Toen ik terugkwam van vakantie, moest ik eigenlijk mijn ovulatie krijgen. Maar die kwam niet, en kwam niet en kwam niet … Ik was helemaal van slag. Op 23 november 2015 had ik eindelijk een positieve ovulatietest. Helaas was het een gemiste kans, want de donor was op vakantie, dus moest ik wachten op de volgende. En ook die kwam weer niet …

Begin december heb ik contact gehad met mijn huisarts om advies te vragen. Ik heb toen Primolut gekregen om alles te resetten. Wel moest ik van tevoren een zwangerschapstest doen, maar die was negatief. De Primolut werkte. Ik kreeg een menstruatie en alles was gereset. Nu weer wachten op een ovulatie, maar die was er op 30 december nog steeds niet.

Langzaamaan heb ik ook in mijn omgeving steeds meer mensen verteld over mijn kinderwens. Ik was bang voor negatieve reacties, maar iedereen reageerde positief, dus daar was ik wel erg blij mee. Ik werd langs alle kanten gesteund.

Eindelijk een ovulatie!

Op 19 februari 2016 had ik nog steeds geen ovulatie, dus werd ik door mijn huisarts doorverwezen naar de fertiliteitspoli. De afspraak stond op 15 maart gepland, maar toen was het ineens 22 februari en hield ik een positieve ovulatietest in mijn handen. EIN-DE-LIJK! Ik heb meteen contact gezocht met de donor, maar het bericht dat ik terugkreeg, daarvan kon ik goed door de grond zakken … Hij was momenteel niet in de buurt omdat hij weg was voor zijn werk.

Niet veel later kreeg ik van hem wel de optie dat hij eventueel van zijn werk kon komen, maar dat kon dan wel nachtwerk worden. Rond 2.00 uur zou hij thuis zijn en dan zou hij mijn kant op komen. Nou, geen probleem hoor! Het wachten had lang genoeg geduurd. Om 4.00 uur was hij er. Het hele ritueel heeft weer plaatsgevonden en ik moest om 7.00 uur alweer mijn bed uit om te gaan werken. Ik vond het wel ontzettend geweldig dat hij dit voor me overhad. De avond erna is hij nog een keer geweest, zekerheid voor alles!

Zwangerschapstest

Officieel mocht ik vanaf 9 maart testen, maar ik had natuurlijk de vroege testen besteld die het eerder konden zien. Op 7 maart heb ik getest, en het resultaat was heel licht positief. Ik kon het niet geloven. De week erna moest ik naar het ziekenhuis, en nu hield ik gewoon een positieve test in mijn handen. De dag erna was hij nog steeds positief en de dag daarna ook. Het was dus echt zo! Na negen maanden was ik eindelijk zwanger!

Op 19 maart had ik licht bloedverlies en ik ging alweer van het ergste uit. Gelukkig was het een innestelingsbloeding. Op 22 maart kreeg ik de eerste echo. Er was wel een dooierzak te zien, maar er was (nog) geen kloppend hartje te ontdekken, dus ik moest een week later terugkomen. En dan duurt het lang hoor, als je in spanning zit! Gelukkig werd het lange wachten beloond met een kloppend hartje. Tranen rolden over mijn wangen. Er groeide een klein mensje in mij!

Een meisje!

Intussen was ik ook bij de verloskundige geweest en op 4 juni had ik de geslachtsbepaling. Het was een meisje! Mijn nog grotere wens ging in vervulling. Gezondheid is het belangrijkste, maar toch had ik een lichte voorkeur voor een meisje en die wens is in vervulling gegaan! Ik heb nog een feestje gevierd met de geslachtstaart om het voor vrienden en familie bekend te maken en dat was ook erg gezellig. Het was pas een dag na de geslachtsbepaling en het was dus erg moeilijk om mijn mond dicht te houden.

Op 22 juni kreeg ik de 20-wekenecho. Voor de zekerheid werd er nog even naar het geslacht gekeken, en het was écht een meisje. En nog belangrijker, een gezond meisje! De echo was helemaal goed. Wel lag de placenta bij de ingang van de baarmoeder, dus dat moest tegen het einde van de zwangerschap gecontroleerd worden.

Rond 26 weken zwangerschap was de babykamer op wat kleine dingen na al helemaal klaar. En wat was ik trots op haar mooie kamertje! Ik heb tot drie keer toe een pretecho gehad, want mevrouw was ontzettend eigenwijs en liet zich niet zien. Ze lag steeds met haar handen voor haar gezicht. Uiteindelijk liet ze zich bij de derde poging zien. Wat een knapperd!

Groei-echo

Op 30 weken heb ik een groei-echo gehad. Ze lag een beetje te rommelen, want ze lag dan wel in stuit en dan weer niet. Lange tijd heeft ze in stuit gelegen en rond de 33 weken was ze weer gedraaid. Maar met 35 weken was ze doodleuk opnieuw in stuit gaan liggen. Diezelfde week had ik een afspraak voor een versie (draaien). Helaas is dit niet gelukt, dus nu was het kiezen voor een stuitbevalling of een keizersnee. Ik heb mezelf goed georiënteerd en kwam uiteindelijk toch bij de keuze om een keizersnee te doen. Ik had zo veel enge dingen gelezen dat ik een stuitbevalling niet aandurfde. En de keizersnee stond gepland op 7 november 2016!

En daar was ze dan! Mijn mooie prinses, mijn mooie Mila Marie. 3650 gram en 47 centimeter en zoooooooooo knap!

Wat is het geweldig om mama te worden en om mama te zijn!

Heb je zelf een bijzonder verhaal? En welke vorm dan ook? Wij zijn weer op zoek naar nieuwe bijzondere verhalen. Neem gerust contact op via info@onlinelifestylemagazine.com of onze social mediakanalen Facebook en Instagram.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *