Goedele had al een tweejarig zoontje toen zij en haar man besloten om voor een tweede kindje te gaan. Zo makkelijk als ze de eerste keer zwanger geraakte, zo moeilijk ging het nu. Via IVF was het gelukkig meteen raak, maar toen sloegen Goedeles gevoelens om. Plots wilde ze het kindje niet meer. Daarmee stuitte ze op veel onbegrip in haar omgeving. Vandaag vertelt ze openhartig haar verhaal. Lees je mee?

>> LEES OOK: Shop the look van Room Seven

Even voorstellen: Goedele

Mijn naam is Goedele Snauwaert, ik ben 30 jaar oud en ik woon al heel mijn leven in Gistel. Na mijn studies voor schoonheidsspecialiste ben ik in de horeca beland, en daar werk ik na 10 jaar nog steeds in. Mijn hobby is dansen. Dit doe ik al van kleins af. Dit jaar ben ik 6 jaar getrouwd met Jurgen. Samen hebben we twee kindjes: Lewis (4 jaar) en Ellis (bijna 4 maanden).

Eerste zwangerschap en bevalling

Deze zomer wordt mijn zoontje Lewis 5 jaar. Van hem ben ik probleemloos zwanger geworden en de zwangerschap zelf was zalig. Wat volgde was echter een horrorbevalling. Op 40 weken kreeg ik druppels om de weeën op te wekken. Tijdens de bevalling zelf schoot de zuignap los bij het persen. Daarom werd er overgegaan tot een spoedkeizersnede. Lewis woog bij zijn geboorte 4,680 kg en was 56 cm groot.

Een tweede kindje

Toen Lewis twee jaar was, besloten Jurgen en ik voor een tweede kindje te gaan. We waren net verhuisd naar ons zelfgebouwd huis en hadden er tijd voor. Toen ik na een jaar nog niet zwanger was, werd mijn man gecontroleerd. Alles bleek in orde. Het was dus een kwestie van geduld hebben. In december van datzelfde jaar had ik een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, die gelukkig vanzelf is afgebroken.

IVF

Dan werd ik doorverwezen naar het fertiliteitscentrum van dokter Decleer in Aalter. Daar werd met een kijkoperatie vastgesteld dat mijn eileiders dicht zaten en dat IVF de enige oplossing was. We startten met IVF en het was meteen van de eerste keer prijs. Ik was zo blij! Tot twee dagen later … Plots wilde ik dat kindje niet meer, ze mochten het hebben. Doodongelukkig was ik, ik begreep niet wat er mis was met mij. Ik heb uren en dagen lopen huilen. Iedereen in mijn omgeving dacht dat het door de hormonen kwam. En zelf hoopte ik dat ook. Ik hoopte dat het gevoel zou overgaan als ik eenmaal 12 weken zwanger was. Ik kon niets of niemand meer verdragen, ik zag mijn man en mijn zoontje niet meer graag. Het enige wat ik wilde, was slapen en wakker worden wanneer alles voorbij was.

Psycholoog

Op 12 weken ging het wat beter. De gynaecoloog stelde voor om eens naar een psycholoog te gaan als het gevoel zou terugkeren. Ik was echter optimistisch en zei dat het wel zou lukken. Twee dagen later had ik de telefoon echter al in mijn hand. Ik deed niets anders dan huilen. Ik wilde het kindje nog steeds niet, hoewel ik er zoveel moeite voor had gedaan. De echo’s deden me totaal niets, ik had geen band met het kindje.

Op 5 maanden ben ik moeten stoppen met werken. Ik sliep niet meer en huilde constant. Ik zat er compleet onderdoor. De psycholoog heeft me door mijn zwangerschap gesleept. Ik heb mijn kindje negen maanden lang niet gewild. Ik wilde wel blij zijn, maar ik kon het niet. En dat kon ik maar moeilijk aanvaarden. Ook mijn omgeving begreep me niet. “Wees blij, je krijgt een meisje”, kreeg ik zo vaak te horen. Voor mij deed dat er echter niet toe. Ik wilde gewoon weer mezelf zijn. Soms dacht ik: ik draag het kindje tot aan de bevalling, en daarna zal er wel iemand voor zorgen.

Ellis

Op 38 weken is Ellis geboren met een geplande keizersnede. Ze woog 4,470 kg en was 51 cm. In het begin ging het redelijk goed, maar na een tijd kwamen mijn negatieve gevoelens terug. Momenteel neem ik antidepressiva om mij terug goed te voelen en ben ik blij met mijn kleine meid. De dokter wilde het geen postnatale depressie noemen, omdat het al lang voor de bevalling begonnen was.

Ik vind mijn verhaal bijzonder omdat ik maar weinig informatie kan vinden over hetgeen ik ervaren heb. De psycholoog vertelde me dat het veel vaker voorkomt dan je zou denken, maar veel mensen durven er niet voor uitkomen. Ik vind dat iedereen zou moeten weten dat niet elke zwangerschap een roze wolk is. Mijn eerste zwangerschap was dat wel, en daar ben ik blij om. Als dit immers mijn eerste zwangerschap geweest was, denk ik niet dat er nog een tweede kindje gekomen was. Ik heb urenlang zitten huilen, soms echt janken. Niemand kon me op zo’n moment troosten. Ik dacht echt dat ik abnormaal was, maar nu weet ik gelukkig wel beter.

2 Comments on Bijzonder verhaal: Goedele werd zwanger via IVF

  1. Stephanie
    11 mei 2018 at 11:17 (4 maanden ago)

    Hoe erg dat je dit hebt moeten meemaken. Als je zo lang hebt uitgekeken naar een tweede zwangerschap, dan is het duidelijk dat het op zich wel een gewenst kindje is. Toch raar hoe dingen kunnen gaan in het leven. Ik hoop dat je snel over je depressie heen raakt.

    Beantwoorden
    • Goedele snauwaert
      15 mei 2018 at 22:15 (4 maanden ago)

      Ik hoop het ook. Nu voel ik mij wel veel beter dankzij mijn medicatie. Ik krijg veel positieve reacties op dit artikel. Dat doet me ook wel deugd.

      Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *