Sylvia en haar man hadden al zes kinderen en vingen er ook nog eens negen op in hun gezinshuis, toen ze besloten om voor een zevende kindje te gaan. Tijdens de zwangerschap doken er echter heel wat complicaties op. Je kan het leven van Sylvia’s gezin volgen op het YouTubekanaal Kind voorop. Vandaag deelt ze haar verhaal op de blog.

Bijzonder verhaal: kind voorop

Mijn naam is Silvia, ik ben 43 jaar oud en ik ben getrouwd met Pascal. Samen hebben we zeven kinderen. Naast onze eigen kinderen vangen we ook nog negen andere kinderen op. We runnen namelijk een gezinshuis. Het verhaal dat ik wil vertellen, gaat over onze jongste dochter Skye.

>> LEES OOK: Sweaterdress van Lewis & Melly

Een zevende kindje

Na zes kinderen hadden mijn man en ik een sterke wens om samen nog een zevende kindje te krijgen. Ik had namelijk niet echt kunnen genieten van de tijd dat de andere kinderen nog klein waren. Dat kwam doordat mijn man op een dag plots epilepsie kreeg. Door de medicijnen die hij daarvoor nam, heeft hij een jaar lang als een zombie op de bank gezeten. Ik stond er dus helemaal alleen voor met de zes kinderen. Voor mij was het eerder overleven, en niet genieten.

kind voorop

Syndroom van Down

Wat waren we blij toen de zwangerschapstest eindelijk positief was! Maar tegelijk waren we ook bang dat het fout zou gaan. Met een bang hartje gingen we naar elke echo. Op 15 weken wisten we dat we een meisje zouden krijgen. Bij de 20-wekenecho, waar we ons enorm op verheugd hadden, kregen we echter de schrik van ons leven. Het kwam erop neer dat alles mis was met ons meisje. De hersenen, het hartje, de longen … Niets was goed. In eerste instantie werd er gedacht aan het syndroom van Down, maar ons kindje had nog heel wat bijkomende afwijkingen.

We werden doorverwezen naar het Radboud in Nijmegen. Daar hebben ze zeer lang en uitgebreid onderzocht welke afwijkingen ze konden vinden. Gelukkig bleek het uiteindelijk allemaal nog heel erg mee te vallen. Ze dachten nog steeds aan het syndroom van Down en de twaalfvingerige darm was afgesloten, maar het hartje en de hersenen waren gelukkig wél goed.

Chromosoom 15

Er werd ons gevraagd of we een vruchtwaterpunctie wilden doen. Dat wilden we echter beiden niet vanwege de kans op een miskraam. Wel werd er bloed afgenomen en een week later kregen we de uitslag. De resultaten van de bloedafname zetten ons leven opnieuw op z’n kop. Er was namelijk ook een afwijking van chromosoom 15 gevonden. Dat betekende dat ons meisje zwaar lichamelijk en geestelijk gehandicapt zou zijn.

Mijn man en ik zitten normaal altijd op dezelfde lijn maar deze keer niet. Hij vond dat we dit niet konden maken tegenover onze andere kinderen en de kinderen die we opvangen. Ik wist wel dat hij gelijk had, maar intussen was ik al 23 weken zwanger en had ik al een band met het kindje in mijn buik. Ik had haar al voelen bewegen en wilde haar absoluut niet kwijt.

Vruchtwaterpunctie

Uiteindelijk besloten we om toch een vruchtwaterpunctie te laten doen. De volgende dag hadden we de resultaten al. Daaruit bleek dat ons dochtertje inderdaad het syndroom van Down had, maar verder niets. We hebben gehuild van blijdschap. Na al die weken kon ik nu eindelijk gaan genieten van mijn zwangerschap.

Doordat Skye geen stoelgang had, had ik heel veel vruchtwater en stond ik onder strenge controle. Op een bepaald moment voelde ik me minder sterk en werkte de bloedtoevoer niet meer optimaal, waardoor ik aan de thuismonitoring gelegd werd.

Spoedbevalling

Op vrijdag 23 september 2016 voelde ik ons meisje niet bewegen. Normaal voelde ik haar altijd, dus ik zat vol angst te wachten op de thuiszorg. Toen die er eindelijk was, hoorden we bij het onderzoek gelukkig het hartje kloppen. Maar Skye bewoog niet. De thuiszorg stuurde me door naar het ziekenhuis, waar ik meteen aan de CTG gelegd werd. Na vijf minuten zakte de hartslag plots en werd ik met spoed naar het operatiekwartier gebracht. Vijf minuten later was Skye geboren. Ze woog 1970 gram, was 41 cm groot en ach, wat was ze ziek! De kinderarts heeft vertelde ons dat het geen vijf minuten langer had moeten duren, want dan had ons meisje het niet gehaald.

Operatie

Anderhalf uur na de geboorte werden we overgeplaatst naar Nijmegen, waar Skye de volgende dag werd geopereerd aan de vernauwing aan haar twaalfvingerige darm. Drie weken heeft ze in het ziekenhuis gelegen. Dat was voor mij als moeder een ware hel. Zelf woonde we in Enschede, en ik kon niet in Nijmegen blijven. De andere 15 kinderen hadden mij thuis immers ook nodig. Dus gingen we elke dag tijdens schooltijd naar Nijmegen om toch eventjes bij haar te kunnen zijn.

20 maanden later

Na drie weken mocht Skye eindelijk naar huis. Wat een feest! De eerste dagen wilde ik haar absoluut niet afstaan. Inmiddels is ze 20 maanden oud en ze doet het erg goed. Iedereen in huis is gek op haar. Ze is vrolijk, zegt al ‘mama’ en ‘papa’ en loopt aan de hand. Kortom, Skye is een heerlijk meisje dat ons leven enorm heeft verrijkt. Aankomende maandag moeten we met haar naar het VU in Amsterdam, waar ze aan aangeboren glaucoom geopereerd wordt. Ik kijk er vreselijk tegenop, maar het is echt nodig, want anders wordt Skye blind.

Vlogs

Sinds 2 januari 2018 zijn we gaan vloggen over ons leven met een gezinshuis en een kindje met het syndroom van Down. We hebben intussen al 402 abonnees. Je vindt de vlogs op het YouTubekanaal Kind voorop.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *