Zwanger worden, voor sommigen is het iets vanzelfsprekends, bij anderen wordt het geduld jarenlang op de proef gesteld. Vandaag vertelt Liesbeth haar verhaal op de blog. Zij en haar man slaagden er niet in om op de natuurlijke manier zwanger te worden. En zo volgde er een lange weg, van dokter naar dokter, met pick up na pick up. Zal Liesbeth uiteindelijk een kindje op de wereld kunnen zetten? Je leest het hier!

Bijzonder verhaal: Liesbeths lange weg om zwanger te worden

Op 12-jarige leeftijd kreeg ik bij de gynaecoloog te horen dat ik PCOS (polycysteus-ovariumsyndroom) heb. Ik had bovendien overgewicht, wat ook niet erg bevorderlijk was. We waren naar de gynaecoloog gegaan omdat ik nog geen enkele keer mijn maandstonden had gekregen. De gynaecoloog zei dat het geen probleem was. Ik moest gewoon wachten tot mijn maandstonden zouden doorkomen. Het zou bovendien geen invloed hebben op mijn vruchtbaarheid.

Fertiliteitscentrum

Toen ik 19 jaar was, ben ik mijn echtgenoot tegengekomen. Zes maanden later was ik getrouwd. In de zomer van 2012 besloten we langs de gynaecoloog te gaan om te kijken wat er van die PCOS aanwezig was en of het wel zou lukken om zwanger te worden. De gynaecoloog was eerlijk en stuurde ons met een duidelijke boodschap naar het fertiliteitscentrum in Brugge. Ondanks mijn jonge leeftijd zou het namelijk niet makkelijk worden. Had ik het toen maar geweten …
Ons eerste gesprek begon met het inplannen van een hele resem aan onderzoeken, een echo, een check van de eileiders, bloedstalen, een spermaonderzoek … Wat toen zo eng en nieuw was, zou enkele jaren later even normaal aanvoelen als het snuiten van je neus.

Gewicht verliezen

De dokter in Brugge was meteen heel duidelijk. Ik moest afvallen, anders had ik weinig kans op een zwangerschap. Op een maand tijd was ik ondanks de hormonen toch 7 kg kwijt. De dokter was echter niet tevreden. Hij zei in ons gezicht: “Je bent geen kinderen waard als je niet wat moeite doet!” Na de inseminatie ben ik huilend vertrokken. Twee weken later was onze test negatief en mijn zin om nog naar Brugge te gaan, werd ook steeds kleiner. Zo gekwetst was ik. Welk recht had deze man om zoiets te zeggen over mij?

Een nieuwe dokter

Via een Facebookgroep over fertiliteit, “De verdwaalde ooievaar”, kreeg ik toen de tip om eens in Aalter te gaan horen bij dokter Decleer. Twee maanden later hadden we daar een afspraak. Ook daar werden eerst de nodige testen gedaan. Bloed, sperma, echo’s … En opnieuw kregen we een duidelijke boodschap. Ik woog toen 135 kg en pas wanneer ik onder de 100 kg zou wegen, was de dokter bereid om een behandeling op te starten.

Gastric bypass

Ik heb toen besloten alles even op pauze te zetten en een afspraak te maken bij een bariatrisch chirurg. Na al die dieëten, hormonen en pillen wou ik nu definitief afvallen! De chirurg, dokter Dillemans, reageerde geduldig en begripvol. Ik had in februari mijn tweede gesprek bij hem. Na gesprekken met een psychologe en een diëtiste en een maagonderzoek werd er besloten een gastric bypass uit te voeren. Op 4 juni 2016 heb ik die gekregen. In ben die dokter nog steeds dankbaar. Hij heeft mijn leven gered en me deels mijn zoon gegeven!

De eerste pick up

Tegen december, zes maanden later dus, was ik 45 kg kwijt. Na een gesprek met de chirurg, de psychologe en het buikonderzoek kreeg ik groen licht om naar dokter Decleer terug te gaan. Dokter Decleer was uiteraard enorm tevreden. Van zodra mijn maandstonden doorkwamen, mochten we terug starten met de behandeling.

Een week later was het zo ver. Vol goede moed gingen we voor de eerste bloedafname, echo  en haalden we de spuiten op. Dit ging zo door: ’s morgens en ’s avonds een spuit en elke twee dagen een bloedafname en een echo. Maar de follikels groeiden traag. Na 45 dagen kregen we eindelijk het bericht dat de follikels groot genoeg waren. ’s Avonds mochten we Pregnyl spuiten en twee dagen later werden we in het ziekenhuis verwacht voor de pick up.

>> LEES OOK: Huis versieren met je verjaardag

We meldden ons aan in het ziekenhuis, het infuus werd gestoken en na een half uurtje werden we naar de operatiezaal geleid. De monitors werden aangelegd, de anesthesist kwam langs en plots werd ik terug wakker in de kamer. Er waren zes eitjes gevonden. Nu was het weer wachten. Hoeveel eitjes zouden er bevrucht worden? Hoeveel zouden er verder delen? Drie dagen later moesten we terug naar het ziekenhuis. Daar kregen we te horen dat er één embryo werd terug geplaatst. De rest was helaas overleden. Twee weken later was de test echter negatief.

De tweede pick up

Er volgde een pauze van een maand en toen begon het allemaal opnieuw: spuiten, echo, bloed, bijspuiten, echo, bloed … Deze keer mochten we na 20 dagen Pregnyl spuiten. Nu werden er vier eicellen gevonden. Er werden deze keer twee eicellen teruggeplaatst. Helaas opnieuw zonder resultaat.

De derde pick up

De derde ronde begon na weer een maand pauze. Deze keer moesten we extra medicatie nemen: bloedverdunners, Asaflow … Bovendien werd er tijdens de terugplaatsing een infuus ingebracht om mijn baarmoeder kalm te houden, zodat er meer kans op innesteling was. Er waren tien eitjes bij de pick up. Ik had hoop! Nu zouden ze misschien ook enkele eitjes kunnen invriezen. Twee embryo’s werden teruggeplaatst, maar dokter Decleer vond het geen prioriteit om eicellen in te vriezen. En opnieuw was het resultaat negatief …

De vierde pick up bij een nieuwe dokter

Voor de vierde pick up werd mij aangeraden om eens verder te horen. Ik las erg veel positieve dingen over UZ Jette. Dus gingen we daar naar dokter Devos. Opnieuw volgden er een psychologisch onderzoek en een spermaonderzoek, opnieuw werd mijn baarmoeder binnenstebuiten gekeerd.

>> LEES OOK: Linda kreeg de ziekte van Addison

In juli 2016 kregen we groen licht. In augustus begon ik terug met medicatie in te spuiten en in september volgende dan de pick up. Er werden vier eicellen gevonden. Twee ervan werden bevrucht en teruggeplaatst, de andere twee waren helaas opnieuw niet goed genoeg.  Opnieuw kregen we een negatief resultaat.

Dokter Devos liet ons terugkomen alvorens we aan de vijfde pick up zouden beginnen. Hij vroeg of we aan een onderzoek over innesteling wilden meewerken. Tja, alles wilden we proberen! Zo gezegd, zo gedaan.

De vijfde pick up

Voor pick up 5 begon het allemaal heel gewoon. Hormonen spuiten, bloed prikken, echo’s … Ik was het eigenlijk allemaal wat beu. Na deze ronde zou ik voor een jaar ertussenuit gaan, mezelf wat rust gunnen! Want van Brugge naar Brussel, twee à drie keer per week, het was wat!

Er waren vijf eicellen bij de vijfde pick up. Eén ervan was in een erg slechte staat, dus die viel sowieso af. Twee embryo’s werden teruggeplaatst. De resterende twee eicellen waren van zo’n goede kwaliteit dat ze ingevroren werden. Wat een superleuk nieuws! Voor de terugplaatsing hebben ze kleine krasjes in mijn baarmoeder gemaakt om te kijken of dit zou helpen bij de innesteling.

Een positief resultaat!

Tien dagen na de terugplaatsing stonden er twee streepjes op mijn test. Positief! Vol ongeloof ben ik nog vier testen gaan halen, maar ze bleven positief. Een week later had ik mijn echo. Er was vruchtzakje, maar geen vruchtje. Volgens het bloedonderzoek was ik vijf weken en vijf dagen ver. De dokter zei dat ik realistisch moest blijven. Dit zou volgens hem niet goedkomen.

Echo

De week erna werden we weer verwacht voor een echo. Ik nam braaf mijn Utrogestan, hield me kalm … Maar bij elk toiletbezoek bad ik tot God dat er geen bloed te zien zou zijn. Die week ging tergend langzaam voorbij. Toen ik eindelijk terug in dee echostoel lag, viel er ineens 100 kg van mijn schouders. “Mevrouw, dat witte stipje is uw baby, dat klein bolletje ernaast is de placenta in wording. En als u wilt, kan ik eens proberen of we het hartje kunnen horen.”

Dat was het mooiste geluid ooit! En dat kwam uit mijn buik! Er groeide echt een minimensje in mij, na al die jaren! Na al die pech! Na al die negatieve testen! Echo na echo werd ik gerustgesteld. De eerste stampjes, bewegingen, het geslacht ontdekken, de 24 weken voorbij, de 30 weken voorbij, de 35 weken voorbij …

Sietse, “de overwinning”

En dan, op 9 augustus 2017, op 38+6 weken, mocht ik eindelijk na een geplande keizersnede mijn eigen kleine prinsje ontmoeten. Sietse, “de overwinning”. Een knap, klein, fijn, perfect kereltje. Met 2,900 kg en 48 cm een perfect hoopje baby, met tien vingertjes, tien teentjes … Mijn zoontje, waar ik meer van hou dan van eender wat.

En ik weet nu, hoe zwaar het ook was, hoe diep ik soms ook zat, hoe zwart het soms was  … Ik zou het zo allemaal opnieuw doen! Nu zitten er nog twee embryo’s in de vriezer te wachten. Wie weet krijgt Sietse ooit nog een broertje of zusje? Maar dat is toekomstmuziek.

Volg ons op social media: Facebook, Instagram, Pinterest, YouTube

1 Comment on Bijzonder verhaal: Liesbeths lange weg om zwanger te worden

  1. Jikke
    8 mei 2018 at 07:48 (2 weken ago)

    Gefeliciteerd met je zoon Sietse! Mijn broer heet ook Sietse.

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *