Eerder deze week las je op de blog het eerste deel van Lucinda’s bijzondere verhaal. Zij en haar man moesten heel wat geduld hebben vooraleer ze een eerste kindje konden krijgen. Beiden wilden heel graag nog een tweede kindje, maar toen werd er borstkanker vastgesteld bij Lucinda. Een zware chemokuur volgde. Zou Lucinda na de behandeling nog zwanger kunnen worden? Je leest het vandaag in het tweede deel van haar bijzondere verhaal.

>> LEES OOK: Bijzonder verhaal: Lucinda kreeg borstkanker en had nog een kinderwens – deel 1

Na de chemokuur

Uiteindelijk was het elke maand weer spannend. Zou ik weer gaan menstrueren of bleef ik voorgoed in de overgang? Op de een of andere manier was ik niet meer zo bezig met het feit dat ik ziek was geweest. Ik had alle wapens ingezet om tegen de kanker te vechten en ik was er letterlijk en figuurlijk klaar mee. Ik was weer volop bezig met onze kinderwens.

Uiteindelijk heb ik “slechts” 2 maanden in de overgang gezeten. Al vrij snel kwam mijn cyclus weer op gang, en bovendien ook direct vrij regelmatig. Wat een feest iedere maand, haha! Ik had het jaren vervloekt, maar ik ben nog nooit zo blij geweest met buikpijn, rugpijn en het kopen van tampons als toen.

Een tweede kindje?

Na enkele maanden namen we weer contact op met Rotterdam. Alles zag er goed uit, al scoorde ik qua bloeduitslagen niet enorm hoog. Men had ook in zekere zin mijn voorraad eitjes bekeken aan de hand van de bloeduitslagen. Daaruit bleek dat ik waarschijnlijk wel veel vroeger dan gemiddeld in de overgang zou raken. Nu zijn er sowieso al vrouwen die vrij vroeg in de overgang raken, dus helemaal waterdicht zijn de uitslagen niet. Het werd echter wel duidelijk dat we geen jaren meer moesten wachten als we nog een tweede kindje wilden.

Ondertussen mochten we gewoon zelf proberen spontaan zwanger te raken en werden we op de wachtlijst voor IUI gezet. Uiteindelijk volgden er weer twee IUI-pogingen zonder resultaat. Joost had ondertussen medicatie gekregen om de zaadkwaliteit te verbeteren. Maar het was twijfelachtig of dat wel werkte, want er zat soms zoveel verschil in de kwaliteit …

IVF

Na deze twee mislukte IUI-pogingen werd er door het hele team overlegd of ik een IVF-behandeling mocht ondergaan. Mijn borstkanker was dan wel niet hormoongevoelig, maar IVF geeft een licht verhoogde kans op borstkanker … Na veel overleg en wikken en wegen hebben alle artsen die mij ooit hebben behandeld, chirurg, radioloog, internist, gynaecoloog en bestralingsarts, groen licht gegeven om te starten met IVF. Onze eerste poging resulteerde nergens in. Er was slechts één embryo die er dan ook nog eens niet zo goed uitzag. Uiteindelijk bleek het helaas niet gelukt te zijn.

Woede, verdriet, frustratie, onmacht. Waarom? Waarom moet altijd alles moeilijk bij ons? Ook Jiggy, inmiddels 5 jaar oud, wilde zo graag een broertje of zusje. Hij zag immers bij bijna al zijn vriendjes, nichtjes en neefjes dat ze niet alleen waren. Soms had hij er wel last van dat hij alleen was. Jiggy is immers een heel sociaal kind dat graag andere kinderen om zich heen heeft. Bovendien had hij moeten meemaken dat zijn mama ziek was. Dat is heel wat voor zo’n klein mannetje.

Tegenover Jiggy en onze omgeving zijn we altijd enorm open geweest over onze kinderwens en het hele proces waarin we steeds zaten. We hadden aan Jiggy ook op kinderniveau uitgelegd dat papa en mama soms naar een dokter gingen die ons zou helpen om te proberen een broertje of zusje te “maken”.

Tweede IVF-poging

Enkele maanden later gingen we alweer voor onze tweede IVF-poging. Deze keer met een dubbele dosis, in de hoop dat ik iets meer eitjes zou aanmaken. Dat bleek een goede beslissing, want er werden acht eitjes aangeprikt waarvan er drie prima embryo’s zijn geworden. Daarvan zijn er nu nog steeds twee ingevroren.

Het was zo spannend! Omdat we een weekend weg waren met een vriendengroep, ging Jiggy op zondag mee naar de terugplaatsing van het embryo. We reden vanuit CenterParcs gelijk door naar Rotterdam. Ik zei nog tegen Joost en Jiggy: ”Ik heb er zo’n goed gevoel bij deze keer.” Misschien was het wel omdat Jiggy erbij was.

Zwangerschapstest

De dramatische wachtweken volgden weer en na twee weken moest en zou ik testen, al barstte ik soms van de buikpijn. De test was positief, maar dat zegt eigenlijk helemaal niks. De test kon immers beïnvloed zijn door de hormonen en medicijnen die ik tijdens de IVF-behandeling had gekregen. We moesten wachten op de officiële testdag … En ja hoor! De test was opnieuw POSITIEF! Na alle tegenslagen was ik gewoon zwanger! We konden het maar niet geloven.

Nadat we in Rotterdam op controle moesten komen en alles er prima uitzag, wilde het team in Rotterdam graag dat ik daar onder controle bleef. Er is immers erg weinig bekend over zwangerschappen bij vrouwen na chemotherapie. Ik had echter al zoveel ziekenhuizen gezien dat ik gewoon bij mijn eigen verloskundige onder controle wilde staan. Mocht er iets zijn, dan zou ik zelf wel naar het ziekenhuis gaan. Ik heb wel gezegd dat ik begreep dat ze in Rotterdam graag wilden weten hoe deze zwangerschap verliep. Daarom heb ik aan mijn verloskundige gevraagd om alle gegevens door te sturen naar Rotterdam, al was het maar als studiemateriaal.

Griep

Mijn zwangerschap verliep prima. Op 8 weken had ik echter een flinke griep te pakken. Ik lag vier dagen in het ziekenhuis door uitdroging. Toen was ik nog angstiger dan tijdens mijn hele chemotraject. Ik was zo bang dat het fout zou gaan. Ik had namelijk 41 graden koorts, en dat is echt niet goed voor een kleine vrucht van 8 weken oud.

Er werd besloten dat ik gezien mijn medische voorgeschiedenis wel diverse groeiecho’s van de baby zou krijgen om te kijken of er geen achterstand zou zijn. Alles was keer op keer prima. Aanvankelijk waren ze bang dat ik een erg kleine baby zou krijgen. Toen ik met 3 maanden zwangerschap echter zwangerschapssuiker bleek te hebben, had ik weer kans op een grote baby … De suiker kreeg ik onder controle met een streng dieet. Ik genoot volop van het getrappel van ons kleine meisje. Ja hoor, onze kleine knul zou een zusje krijgen! Dat was voor ons een extra kers op de taart.

Joony

Joost werd wat onzeker van alle verhalen van te kleine en te grote baby’s. Bovendien zijn aan elke zwangerschap risico’s verbonden, los van mijn hele medische geschiedenis. Ik wilde graag opnieuw thuis bevallen en na diverse goede gesprekken met Joost stemde hij daar ook mee in. Alle artsen en ook de verloskundige stonden erachter en na 41 weken zwangerschap is op 5 augustus 2016 onze prachtige dochter Joony geboren na wederom een snelle en fijne bevalling van 4 uur.

19 mei 2010 en 5 augustus 2016 zijn de mooiste dagen uit ons leven. En Jiggy’s reactie toen hij de volgende ochtend uit bed kwam en eindelijk kennis kon maken met zijn lieve kleine zusje … Onbetaalbaar! Ook Joony was een hele makkelijke baby die meteen doorsliep. Al kan ze tegenwoordig wel eens draken in de nacht, haha.

Geen derde kindje meer

We zijn samen diep gegaan, maar ik zou alles zo weer overdoen om een mooi lief klein prachtig wondertje op de wereld te zetten. Joost en ik hebben altijd gezegd dat we graag drie kindjes wilden. Mijn man heeft nu echter het gevoel compleet te zijn met twee gezonde kindjes en er komt dan ook echt geen derde meer. Uiteraard ben ik zeer blij en gelukkig met onze zoon en dochter, al zou ik stiekem nog wel graag een derde kindje willen. Maar ook voor mij is het goed zo. Count your blessings. We zijn alle vier gezond. Wat willen we nog meer? Als we al deze hobbels niet hadden hoeven nemen, dan hadden we misschien wel drie kindjes gehad, maar het is nu zo gelopen en we zijn gelukkig niet uit elkaar gegroeid na alles wat we hebben meegemaakt.

We genieten volop samen en zijn zeer dankbaar dat ik gezond en wel nog een mooie dochter op de wereld heb gezet. Mijn borstkanker was afgelopen februari 5 jaar geleden. Joony wordt in augustus alweer 2 jaar. Wat een gebeurtenissen allemaal in enkele jaren tijd! Wat mijn kanker betreft, blijf ik levenslang op controle gaan. Nog 2 jaar en dan word ik officieel “schoon” verklaard, al zegt mij dat niet zoveel. Garantie tot de deur, zeggen wij dan. ?

Gen?

Ik ben geen draagster van de genen BRCA1 en BRCA2. Dit heb ik gelijk laten testen toen ik wist dat ik kanker had. Als ik wel draagster van een van deze genen was geweest, weet ik niet of we nog voor een tweede kindje waren gegaan. Maar de uitslag was goed, dus daar hebben we toen verder niet meer over getwijfeld. Binnenkort word ik getest op het gen Chek2, een gen dat twee jaar geleden is ontdekt en dus nog niet bekend was toen ik ziek werd. Draag ik het gen niet, dan had ik gewoon pure domme pech. Of draag ik misschien een gen waarvan men nog niet weet dat het bestaat?

Al met al is het allemaal niet makkelijk geweest, maar we zijn blij dat we ook het IVF-avontuur zijn aangegaan. Anders hadden we onze prachtige dochter nooit gehad. Ik hoop dat mijn verhaal vooral hoop kan geven aan mensen die zich er op wat voor manier dan ook in herkennen. Je ziet het wel, de wonderen zijn de wereld nog niet uit ?. Blijf hoop houden en ga ervoor, samen of misschien wel alleen!

“Never let a stumble in the road be the end of the journey.”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *