Vorige week las je op de blog hoe het dochtertje van Michèle, Esmay, onophoudelijk krijste in de eerste weken na haar geboorte. Verschillende soorten voeding en meerdere ziekenhuisopnames later, was er nog altijd geen beterschap. Uiteindelijk kwam Michèle bij een kinderarts in Gent terecht. Esmay moest opnieuw opgenomen worden. Komt er eindelijk een oplossing voor de kleine Esmay? Lees snel verder!

>> LEES OOK: Michèles bijzondere verhaal deel 1

Bijzonder verhaal: Michèle en haar heftige eerste jaar na de bevalling – deel 2

Op de dag van haar opname moest Esmay medicatievrij zijn. Bovendien moest ze ook nuchter zijn voor de pH-metrie. Toen we in het ziekenhuis toekwamen, moesten we al meteen kiezen tussen een eenpersoons- en een tweepersoonskamer. Dat vond ik op zich al bizar. Met een baby op een tweepersoonskamer, hoe kan dat nu? Daarom kozen we dus maar voor een eenpersoonskamer.

pH-metrie en huidtest

We mochten vrijwel meteen naar de kamer en de pH-metrie ging al snel van start. Mijn arme kind brulde nog tot een half uur nadien, want ze had verschrikkelijk last van het plaatsen van de sonde. Ze wilde zelf niks drinken, ondanks dat ze toch al zeven uur niets meer gedronken had … Tegen de middag kreeg ze in het ziekenhuis dan uiteindelijk groentepap. Ze was het niet gewoon om dat te eten, want thuis ging het steeds mis. Toch at Esmay het gewillig op. Dat verbaasde me niet, want ze had waarschijnlijk reuzehonger. Ze was immers nuchter het ziekenhuis moeten binnenkomen!

>> LEES OOK: Prachtige schoenenlabel Studio Maison

’s Middags werden dan de huidtests uitgevoerd. Opnieuw was Esmay enorm overstuur. Het was zo zielig! Ze prikten en druppelden dan met de allergenen om te zien of ze erop reageerde. Esmay reageerde op niks, dus we hadden haar voor niks laten afzien. Daar voelden wij ons best wel schuldig over.

Koemelk

’s Avonds was het voor ons welletjes geweest. Plots kwamen de verpleegsters met het idee  om Esmay koemelk te geven. De tests waren immers negatief, dus had ze volgens hen geen koemelkallergie. Dit deden ze zonder onze toestemming … Dus ik moest een fles geven en daarna nog eentje van 240 ml. En meteen was het prijs. Na een half uur was ze al aan het krijsen van de krampen. Ze zat verstopt, aar daar hadden ze wel oplossingen voor. Ze kreeg Hépar-water en een pijnstiller, en klaar was kees. Het was een ramp … Volgens het ziekenhuispersoneel kon Esmay niet zo snel reageren en was het protest. Ik was ondertussen alsmaar kwader en kwader aan het worden. Ik zei dat het welletjes was. Eén fles was al meer dan genoeg, de bewijzen waren er.

Maar wat bleek? ’s Ochtends moest ze weer zo’n fles met koemelk drinken! En nu reageerde ze al tijdens de helft van de fles. De verpleegster kwam en vroeg of zij het niet eens moest proberen. Tuurlijk mevrouw, het zal vast aan mij liggen! “Het is uit protest”, zei ze. Ik zei dat het genoeg was nu en dat ik een arts wilde spreken. Maar ik kreeg een assistent over de vloer en de huidige kinderarts, die onze dochter liet opnemen, was niet eens aanwezig. Ik kon ze ook niet bellen!

Resetten

Die assistent kwam en toen hebben we meer dan een half uur gediscussieerd. Ik kreeg er geen speld tussen. Esmay had volgens de assistent geen koemelkallergie en we moesten haar resetten en van nul opnieuw beginnen. Daar kon ik met mijn gedachten niet bij. En ondertussen kon ik die arts nog altijd niet spreken die ons oorspronkelijk doorstuurde …

>> LEES OOK: Onze winactie op Facebook!

De fruitpap in de middag was mis. Esmay bleek te reageren op de appel die erin zat. Ik ben toen in alle staten een fles Neocate gaan maken. En je raadt het al … Esmay dronk gewoon haar fles uit. Ik riep de verpleegster en ik zei dat ik wilde vertrekken. Ik was namelijk niet tevreden. De verpleegster zei dat de arts Esmay niet onnodig op dieet wilde zetten, omdat ze negatief had gereageerd op de huidtest. Maar die tests zijn onder de leeftijd van vier à zes jaar niet betrouwbaar … Ze vroeg me of ik het toch geen kans wilde geven als ik de arts aan de lijn zou krijgen. Daarop zei ik dat ik de arts dan onmiddellijk wilde spreken. Ze had ondertussen ook al met mijn man gebeld om te zeggen dat hij zijn plicht moest opnemen en mij moest verplichten om ermee door te gaan. Alle gekheid op een stokje!

Afkicken

Ik kreeg de arts toen uiteindelijk aan de lijn en ze zei me dat ze haar wilde laten resetten. Esmay moest volgens haar ook afkicken van mij. De manier waarop ik met haar in de draagdoek sliep, voor haar reflux, was niet gezond. Ze moest een slaappatroon ontwikkelen en dat kon alleen zonder mij. Ik zei dat ‘afkicken van mij’ niet aan de orde was en dat ik nu wel genoeg wist. Ondertussen had die assistent ook al gelogen tegen mij. Hij zei mij dat alles gebeurde in overeenstemming met mijn kinderarts (die ons naar Gent had doorverwezen). Niet dus! Toen ik haar opbelde zei ze dat ze enkel wist dat Esmay opgenomen was.

Het heft in eigen handen

Het was welletjes geweest. We zijn toen onmiddellijk vertrokken, ook op aanraden van onze kinderarts. Nadien heb ik dan het heft in eigen handen genomen. We zijn naar een fysio geweest die gespecialiseerd is in kiss baby’s en reflux baby’s. Esmay bleek ernstige kiss te hebben, dat betekend dat ze geblokkeerde nekwervels en een scheve ruggroei heeft. De vorige osteopaat had bovendien alles alleen maar erger gemaakt!

Zo, dit was mijn verhaal … Ondertussen is Esmay 11 maanden oud, heeft ze nog steeds twee zuurremmers en ze heeft ook meerdere allergieën, die we allemaal zelf ontdekt hebben: koemelk, ei, soja, witloof, appel, rijst, abrikoos … Het ‘grapje’ in het AZ Gent heeft mij voor nog geen twee dagen liefst 400 euro gekost, omdat Esmay een eenpersoonskamer had … Verschrikkelijk dus!

Misschien moet ik er ook nog bij vermelden dat ik vier maanden lang met Esmay op mij geslapen heb, rechtop in bed in de draagdoek. Zo ging het bij elk slaapje. Ik heb me bovendien ook heel lang moeten opsluiten en afzonderen van iedereen, omdat Esmay huilde van al de prikkels wanneer ik naar buiten ging. Ze is dan ook hoogsensitief. Pas vanaf de vijfde maand kon ik met haar naar buiten, in kleine pozen en voor korte afstanden. Toen Esmay drie maanden oud was, kreeg ik op de koop toe ook nog te horen dat ik een postnatale depressie heb. Ik ga pas in januari terug werken. Esmay zal dan net één jaar oud zijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *