Gisteren las je op de blog hoe Nathalie op 17-jarige leeftijd de diagnose ‘prematuur ovarieel falen’ kreeg. Daardoor lukte het haar en haar vriend maar niet om een kindje te krijgen. Na haar tweede miskraam, raakt Nathalie in een diepe put. Toch klimt ze er weer uit en besluit ze het nog een keer te proberen. Vandaag lees je het vervolg van haar bijzondere verhaal.

>> LEES OOK: Bijzonder verhaal: Nathalie lijdt aan prematuur ovarieel falen – deel 1

Een mirakel

Anderhalf jaar na mijn tweede miskraam raapte ik al mijn moed bij elkaar. Ik wilde het nog een keer proberen. Ik zag hoe gelukkig mijn vriendinnen met hun kindjes waren en ik kon gewoon niet aanvaarden dat ik dat nooit zou mogen meemaken. De hele procedure werd weer in gang gezet, maar algauw bleek de kwaliteit van de ingevroren eitjes niet meer goed genoeg om in te planten. Ik was klaar om het op te geven. Maar toen gebeurde er een mirakel.

Op een babyborrel van een vriendin voelde ik me plots niet goed. Ik herkende het gevoel, maar ik wilde het niet geloven. Ik kon toch helemaal niet zwanger zijn? Dat was fysisch onmogelijk voor mij. Toch deed ik een test, en hij was positief! Mijn ouders geloofden het ook niet. Pas toen de twaalfde test op rij roze kleurde, durfden we de dokter bellen. Twee weken later mocht ik voor een echo komen. Als je al twee miskramen gehad hebt, lijken die twee weken echter een eeuwigheid te duren. De onzekerheid en de spanning werden me te veel. Bij elke kramp panikeerde ik. Na wat aandringen mocht ik dezelfde dag nog langskomen. De echo bevestigde mijn grootste angst. Ik bleek drie maanden zwanger te zijn, maar het kindje was na twee en een halve maand overleden. Het hartje klopte niet meer. Twee uur later kreeg ik mijn derde miskraam …

Een vierde miskraam

Het zou nog een vierde keer gebeuren. Ik raakte op miraculeuze wijze weer zwanger, maar ook toen ging het mis. Ik verwachtte eerlijk gezegd niets anders. Tegen dan had ik al geleerd dat het mij gewoon niet gegund was. Ik heb de laatste keer zelfs niemand meer verwittigd.

Paniekaanvallen

Ik heb in die periode erg veel gehuild. Het enige wat ik kon doen, was mezelf bezighouden. We namen veel huisdieren en ik probeerde zo vaak mogelijk met vriendinnen af te spreken. Ook kocht ik een paard, maar ik durfde ik er niet op rijden. Ik probeerde wel, maar kreeg steeds paniekaanvallen. Ik was er gewoon zo van overtuigd dat alles altijd zou mislopen. Het vertrouwen in het leven was ik totaal kwijt. Veel mensen gaan ervan uit dat slechte dingen hun niet zullen overkomen, dat alles wel goedkomt. Ik kan niet op die manier denken. Niet meer. Na vier miskramen ga je automatisch steeds van het ergste uit, maar hoop je wel dat het zal meevallen.

Alles geprobeerd

Ik heb echter álles geprobeerd om kinderen te krijgen. Ik ben zelfs naar een gespecialiseerde kliniek in Leiden geweest, waar ze mij opnieuw hoop gaven. Drie keer per week reed ik op en neer met de hele familie voor een speciale hormonenkuur. Maar mijn lichaam reageerde niet op de behandeling. Ik was al te lang in de menopauze, ook al was ik nog maar 24 … De teleurstelling was groot. Ik heb toen veel tranen gelaten. Ik begreep gewoon niet waarom het maar niet wou lukken. Het was niet eerlijk.

Andere opties

Intussen had mijn man het ook wel gehad. Hij zag hoe hard ik afzag en kon het zelf ook niet meer aan. Hij drong erop aan dat ik niet weer IVF zou proberen. Er waren nog andere opties. Adoptie bijvoorbeeld. Maar dat bleek geen mogelijkheid voor ons: zo’n proces duurt minstens vijf jaar en kost stukken van mensen. Dat konden we simpelweg niet betalen. Een andere optie was pleegouderschap. We gaven ons op om langdurig een kind tussen de 0 en 4 jaar op te vangen, maar we beseften ook dat we het pleegkindje ooit weer zouden moeten “teruggeven”. De enige andere manier en onze laatste kans, was een draagmoeder. Enkele vriendinnen zagen dat wel zitten, maar hun partners dan weer niet. Ook mijn zusje wou het graag doen, maar raakte ondertussen zelf zwanger en beseft nu hoe moeilijk het zou zijn om een kind na negen maanden op te geven. En “professionele” draagmoeders vragen vaak enorm veel geld voor hun diensten. Geld dat we niet hebben.Prematuur ovarieel falen

Hoop voor de toekomst

Ondertussen was ik wel erg betrokken bij de opvoeding van mijn nichtje. Ik was vastberaden haar favoriete tante te worden. Natuurlijk stak het wel dat mijn zus zonder problemen, door een ongelukje dan nog wel, een dochtertje kreeg. Maar onze familie kon ook wel eens wat geluk gebruiken. Er waren inmiddels acht zware en frustrerende jaren voorbij, maar ik wilde het nog niet opgeven.

Sterilisatie

12 jaar na mijn diagnose had ik het gehad met alle hormoonkuren. Ik besloot om me te laten steriliseren. Ik maakte een afspraak voor de ingreep, maar ik ging eerst nog op reis naar Thailand met Jan en Hannie, een bevriend koppel dat ik als mijn tweede ouders zie. In Thailand brak Jan echter zijn heup, waardoor hij en Hannie langer moesten blijven. Aangezien Hannie met me zou meegaan naar de sterilisatie, zegde ik die afspraak af.

Dan toch?!

Een week later voelde ik mij niet zo lekker. Het gevoel dat ik al eerder had gehad en meteen herkende. Met kloppend hart ging ik naar de winkel om de zoveelste zwangerschapstest te halen. Hij bleek positief! Ik gilde het uit toen ik de twee streepjes zag verschijnen. Ik was door het dolle heen, maar kon het nauwelijks geloven.

De volgende ochtend mocht ik meteen naar de gynaecoloog. Op de echo bleek dat ik amper drie weekjes zwanger was. Ik was heel erg bang. Zou het niet weer mislopen? Toch vertelde ik het deze keer wel aan iedereen. Dit baby’tje zou wél blijven zitten. Na 12 weken zwangerschap begon mijn hoop te groeien. Stilaan maakten we de babykamer in orde en kochten we de eerste babykleertjes. Het baby’tje voelen bewegen in mijn buik was een fantastisch gevoel.

Levi

De zwangerschap verliep vlekkeloos en Levi kwam ter wereld met een keizersnede. Het was een bijzonder moment. Toen hij in mijn armen werd gelegd, wilde ik hem nooit meer loslaten. De artsen spraken van een wonder. Ik had een kindje op de wereld gezet, hoewel mijn lichaam in de overgang was en er nog nauwelijks eierstokken te zien waren.

Natuurlijk is het een droom om nog een broertje of zusje voor Levi te krijgen. Maar ik besef ook dat er daarvoor opnieuw een groot wonder zal moeten plaatsvinden. Binnenkort gaan we wel opnieuw naar Thailand, dus wie weet? 😉

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *