Vorige week las je op de blog het eerste deel van Nicoles bijzondere verhaal. Toen haar dochter zwanger bleek van een meisje, was iedereen door het dolle heen. Op de 20-wekenecho bleek echter dat Nicoles ongeboren kleindochter een groeiachterstand had. Op 22 weken werd de bloeddruk van Nicoles dochter bijzonder hoog. Het kindje ter wereld laten komen leek de enige oplossing. Vandaag lees je het vervolg van Nicoles verhaal op de blog.

>> LEES OOK: Bijzonder verhaal: Nicoles ongeboren kleindochter had een groeiachterstand – deel 1

Geen hartslag

De volgende ochtend, op 4 januari, werden de harttonen beluisterd. Ze waren gedaald naar zo’n 105 slagen per minuut. De bloeddruk van mijn dochter was ook gedaald, maar voor mijn kleindochter betekende dat ook acuut minder toevoer van bloed. Er werd besloten tot het inleiden van de bevalling om ervoor te zorgen dat mijn dochter erdoorheen kwam. Er werd voor het inleiden nog een vruchtwaterpunctie gedaan. Toen er een echografie uitgevoerd werd, zag ik het gelijk … Het hartje klopte niet meer. De arts zei niets en voerde de punctie uit, maar ik wist dat zij het ook gezien had. Ze had de medewerking van mijn dochter echter nog nodig om de punctie goed te laten verlopen, dus ze hield het nog even voor zich.

Toen de dokter het nieuws vertelde, was mijn dochter wel verdrietig, maar eigenlijk ook vooral opgelucht. Dat klinkt misschien raar, maar dit is echt typische liefde van een moeder voor haar kind. Mijn dochters kindje was overleden onder het hart van haar moeder, en werd nog beschermd door het vruchtwater om haar heen.

Bevalling

Op 5 januari om 13.55 uur werd onze kleindochter Diana geboren. Levenloos, maar perfect! Alles zat erop en eraan, er werden hand- en voetafdrukjes gemaakt. Ze werd in water opgebaard, nog een positieve ontdekking binnen de verloskunde, waar ik door mijn werk goed van op de hoogte was. De wateropbaring gebeurde dankzij Ilona Thiemen, die het helaas zelf ook heeft moeten ervaren om haar levenloze kindje in water te conserveren.

Begrafenis

In plaats van een babywagen, die ik mijn dochter had beloofd, gingen haar vader en ik op zoek naar een mooie schaal die geschikt was om het kindje de komende dagen tot de begrafenis in te vervoeren. Ze werd begraven bij ons in de buurt, omdat onze dochter op dit moment in een andere stad woont, maar wel van plan is om in de toekomst deze kant op te komen. Het werd een sobere uitvaart, en mijn hart deed zo ontzettend pijn wanneer mijn schoonzoon zijn dochtertje heel voorzichtig in haar roze dekentje wikkelde, waarna hij haar liefdevol in haar grafje neerlegde. Hij dekte haar zelf toe met aarde nadat we roze rozen om haar heen hadden gelegd.

Mijn moederhart verscheurde bij het verdriet van mijn dochter, die toch altijd mijn eigen kleine meisje is gebleven, al steekt ze met kop en schouder boven me uit. Ik laat me troosten tegen haar borsten, die moedermelk lekken terwijl ze naar het roze bundeltje kijkt dat ruim een meter onder haar voeten ligt. Met toestemming van mijn dochter en schoonzoon kleed ik het grafje de komende maanden aan met mooie lieve roze spulletjes, tot het grafsteentje klaar is. Een roze tuinkabouter, wat engeltjes met roze hartjes …

Onderzoek

De maanden verstreken. De bloeddruk van mijn dochter bleef hoog, en de gang naar het ziekenhuis kreeg bijna een vast ritme: préconceptioneel advies, nazorggesprekken, bezoeken aan de internist … De eerste uitslagen volgden, en er kon met zekerheid worden gezegd dat de placenta de oorzaak was van overlijden. Het maakte ons trots om te horen dat Diana een heel sterk kindje was en dat het uitzonderlijk is dat ze het ruim 22 weken in de baarmoeder heeft volgehouden. De placenta woog slechts 45 gram, en toch slaagde Diana erin om daar genoeg energie uit te halen om 22 weken oud te worden!

Twee weken geleden, op dinsdag 15 mei, gingen mijn dochter en ik naar een afspraak met de klinisch geneticus in het VUmc. Er werd gevraagd of ik wilde meekomen, in verband met een erfelijkheidsonderzoek. Zo kon er een uitgebreide familie-anamnese worden afgenomen.

Een kleinzoon?!

Een hele lieve en vriendelijke arts heette ons welkom. Ze vertelde wat we natuurlijk al wisten: de baby was helemaal gezond, maar doordat de placenta slecht ontwikkeld was, werd de baby niet van voldoende voedingsstoffen voorzien. Maar dat was niet alles wat de arts te vertellen had. Wat we toen te horen kregen, zette ons leven behoorlijk op z’n kop. Het DNA dat uit de vruchtwaterpunctie was verkregen, liet zien dat Diana een X- én een Y-chromosoom had … Diana bleek dus een jongetje te zijn! Flabbergasted hoorden wij aan hoe de dokter uitlegde dat bij een ernstige groeistoornis de geslachtsorganen zich niet goed kunnen ontwikkelen. De baby is dan wel gezond, maar zijn penis is niet meer geworden dan wat wij aanzagen voor een clitoris …

De arts vertelde verder dat er meer onderzoek moest worden gedaan met het restant DNA dat bewaard is gebleven, om eventuele genetische afwijkingen aan het geslacht uit te sluiten, en te bewijzen dat het zuiver door groeiachterstand kwam. Maar ik dwaalde af en hoorde nauwelijks wat ze vertelde. Het veranderde niets aan de uitkomst: een dode baby. Maar gevoelsmatig beland je gelijk weer in een rouwproces. Het roze dekentje, de roze rozen, het roze bloemstuk, haar naam, die bij de gemeente Amsterdam is ingeschreven … De roze wolk bleek ineens blauw gekleurd te moeten zijn.

Aanpassing in het geboorte-/overlijdensregister

We stonden nog niet buiten op de stoep of mijn dochter belde de gemeente Amsterdam al om te vragen of er een mogelijkheid was tot aanpassing in het geboorte-/overlijdensregister. Al bellend stapte ze de metro in. Terwijl ze op station Sloterdijk uitcheckte, hing ze op. Ze vertelde: “Ik heb een afspraak op 14 juni. Ik moet het veranderen. Hij moet mannelijk worden ingeschreven. Hij moet zijn eigen naam gaan krijgen.” We hadden drie weken de tijd om een jongensnaam te verzinnen.

Ik was trots op haar regeldrift, en voor het eerst was ik blij dat de Ritalin haar ADHD temt, zodat ze gestructureerd kan denken. Ik kon het namelijk niet. Mijn hoofd barstte uit elkaar en ik voelde me schuldig over de voorkeur die ik had gehad voor een kleindochter. Ik dacht aan de foto van het handje van mijn kleinkind, die ik in januari op mijn onderarm had laten tatoeëren. Het was een jongenshandje, geen meidenhandje, met een sierlijke D ernaast. Mijn eerste tatoeage, een eerbetoon aan mijn kleindochter …

Een nieuwe naam

We moesten allebei een andere kant op, dus we namen verschillende treinen onderweg naar huis. We bleven elkaar appen. Ik googelde alvast naar namen met betekenis, namen met een D … Maar ik wil mijn dochter natuurlijk niet beïnvloeden. Ik was zo stom die D te laten vastleggen op mijn onderarm en het is bovendien al moeilijk genoeg om een naam te vinden die zowel in Nederland als in Egypte goed uit te spreken is. Dion, Daniel, Douwe, Dave … Bovendien had mijn dochter de jongensnamen compleet losgelaten vanaf het moment dat ze wist dat ze een dochter ging krijgen. We bleven namen naar elkaar appen totdat de trein zijn bestemming had bereikt.

Van roze naam blauw

In de trein had ik bedacht dat ik gelijk zou doorfietsen naar de Action om die dag nog het grafje van mijn kleinzoon aan te passen naar een jongensgrafje. Een blauwe kabouter, een blauw lantaarntje, een klein matroosje … Mijn schoonzoon kreeg het nieuws te horen toen mijn dochter hem na werktijd had opgehaald. Ze belde ook mijn man met het nieuws. Aan tafel kregen haar drie broertjes het nieuws persoonlijk via de telefoon van haar te horen. Ik had beloofd niets te zeggen. Ik kon mijn tong wel afbijten! De jongens waren verbaasd. Mijn zoontje van zeven vroeg zich af of hij dan oom of tante was geworden. Lacherig werden we ervan. We beseften de ironie ook wel. Hoeveel mensen overkomt dit namelijk ook niet met levende kindjes?

Maar de ironie verdween toen ik ’s avonds met mijn man het grafje bezocht. We haalden de roze spulletjes weg en moesten opnieuw afscheid nemen van onze kleindochter, die er dus eigenlijk nooit is geweest. We kregen er een kleinzoon voor in de plaats, maar ook hij is er nooit geweest, want we wisten het niet … Ik plaatste de kabouter, harkte de aarde aan, en pakte de steen weg die dienst deed als naamgever op het graf. Hoe ironisch was het dat de regen de afgelopen maanden alle letters van dit steentje had doen verdwijnen? Geen reclame voor Edding, die watervaste stiften verkoopt … Nu komt het echter mooi uit, want ik hoefde de steen niet om te draaien, maar kon meteen de mooie gladde kant gebruiken om opnieuw een tekst te schrijven: Kleine jongen * 05-01-2018 † …

Ik was bijna “samen mama” met mijn dochter. Het blijft een bijzonder verhaal…

 

Nicole Bohnenn-de Reus

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *