Vandaag deelt Sandra haar bijzondere verhaal op onze blog. Dat zij vandaag mama is van twee gezonde jongens, mag een klein wonder heten. Zowel haar eerste als haar tweede zoontje kregen meteen na de bevalling reanimatie en moesten beademd worden. Een periode van onzekerheid volgde. Was er kans op een normaal leven?

Even voorstellen: Sandra

Ik ben Sandra en ik ben mama van twee jongens. Eben is vijf jaar en Lasse is twee jaar. Ik ben zelfstandige en maak 2D-, 3D- en 4D-pretecho’s van ongeboren baby’tjes in een babywellness genaamd Pretto. Ik wil mijn verhaal met jullie delen omdat ik nog steeds met vragen zit. Misschien is er wel iemand onder jullie die iets gelijkaardigs heeft meegemaakt?

>> LEES OOK: Plannen met kinderen, zo doe je dat!

Onverwachte zwangerschap

Het begon vijf jaar geleden. Ik werd compleet overwacht zwanger! Dit was een grote shock voor mij, want ik stond er alleen voor. Uiteindelijk besloot ik om de zwangerschap te voldragen. Ik ging mijn best doen om een topmama te zijn! De dag van de bevalling kwam eraan. Op 16 maart zijn mijn vliezen gebroken. Ik kwam net thuis van een ritje naar de luchthaven, waar ik een vriendin ging ophalen. Ik dacht dat ik nog wel tijd genoeg had om even te douchen, zodat ik fris naar het ziekenhuis kon gaan. Twee uur later ben ik vertrokken, en eenmaal in het ziekenhuis kon de arbeid beginnen.

Dalende hartslag

Alles ging goed, tot de de hartslag van de baby begon te zakken naar 70 slagen per minuut. Ze vroegen mij om op mijn linkse zij te gaan liggen, zodat de baby meer zuurstof zou krijgen. Dat haalde echter niet veel uit. Een vroedvrouw deed me een schort aan en zei dat het een keizersnede zou worden. De gynaecoloog maakte zich echter niet echt druk. Uiteindelijk mocht ik beginnen te persen. Dat duurde bijna drie uur, zonder enige vooruitgang. Ebens hartslag werd gevaarlijk laag en uiteindelijk hebben ze met twee personen op mijn buik moeten duwen, waardoor hij met de zuignap geboren is om 15.10 uur.

Reanimatie

Maar het ging niet goed met Eben. Ik mocht hem vijf seconden zien en toen werd hij meteen meegenomen naar de reanimatiekamer. Daar hebben ze hem gedurende tien minuten beademd en hartmassage moeten toepassen voor hij uiteindelijk een eerste geluidje maakte. UZ Gent was intussen al gebeld en een half uur later stonden ze daar om hem mee te nemen. Daar toegekomen, werd Eben voor 72 uur afgekoeld tot 33 graden. Je moederhart breekt als je je kleintje daar zo ziet liggen aan allemaal bedrading.

Hoop op een goede toekomst

Eben werd vier dagen in coma gehouden zodat hij geen pijn zou hebben door de afkoeling. Op die manier konden zijn hersentjes bekomen van de zware bevalling. Daarna moest ik vijf dagen wachten op het antwoord op de vraag of er hersenschade was of niet … Na vijf lange dagen bleek dat er op de MRI enkele plekjes te zien waren, maar niets verontrustends. Eben zou een goede toekomst hebben zonder al te veel problemen. Gelukkig maar!

Opnieuw zwanger

Ondertussen werd Eben twee jaar en was ik zwanger van een tweede kindje. Heel de zwangerschap hoopte ik op een goede bevalling. Zo’n ervaring vergeet je namelijk nooit meer. Ik wilde het nu eens meemaken dat mijn baby meteen bij mij mocht liggen en dat ik bezoek zou krijgen, zoals iedereen. Niets was minder waar …

Het was 22.00 uur toen mijn vliezen thuis in bed braken. Even was er grote paniek, want ik kreeg al meteen om de minuut heftige weeën. Toegekomen in het ziekenhuis kreeg ik al snel een epidurale, onder andere door de voorgeschiedenis van Eben. Alles verliep redelijk vlot en zonder problemen. Acht uur later mocht ik al beginnen met persen. Deze keer duurde het anderhalf uur, wat op zich ook lang is, maar nog oké. De harttoontjes werden nauwlettend in de gaten gehouden en dat ging allemaal goed.

Opnieuw reanimatie

Op het moment dat Lasse geboren werd, begon heel de horror echter opnieuw, maar deze keer nog zoveel erger. Ze hebben hem net zoals Ebe moeten reanimeren en beademen, maar het duurde veel langer dan tien minuten. Uiteindelijk kregen ze hem erdoor en werd hij onmiddellijk naar het UZ Gent gevoerd. Voor de tweede keer stortte mijn wereld volledig in.

Enkele uren later werd ik met een ambulance naar Lasse in het UZ Gent gevoerd. Ik wilde even op mijn kamer bekomen, maar daar kreeg ik de kans niet toe. “Mevrouw, het is best dat u nu even meekomt, want het gaat echt niet goed met Lasse! Wilt u nog een tutje of een knuffeltje voor hem meenemen?” Die vraag klonk alsof ik afscheid van hem zou moeten nemen. Eenmaal toegekomen op de dienst neonatologie, lag mijn kleine man daar … Opnieuw hetzelfde beeld als bij Eben, maar met het verschil dat Lasse niet zelfstandig ademde en dat er geen hersenactiviteit was.

Geen hoop meer

Ze vertelden me dat het echt niet goed ging en dat Lasse een hoge graad van verzuring in zijn bloed had. De rest wilde ik zelfs niet meer horen. Ik wilde terug naar mijn kamer. Dit was mijn kind niet. Ik wilde dit niet meemaken, niet nog eens! Ik wilde er niet aan denken dat ik afscheid zou moeten nemen van mijn eigen kind. “Bereid u voor op het ergste, mevrouw. Moeten we een priester laten komen?” Wat zeiden ze in hemelsnaam allemaal?

Het was zo verschrikkelijk dat we misschien letterlijk de stekker zouden moeten uittrekken. Opnieuw begon het wachtproces met de afkoeling, vijf dagen wachten op resultaten van de MRI, wachten of er nog iets van levenskwaliteit was … Die dagen waren pure hel. Ik had mijn vriend alvast alles laten opruimen: het parkje, de muursticker met “Brothers that play together, stay together” … Vijf dagen lang heb ik gehuild van onmacht. Elke dag ging ik twee tot drie keer bij Lasse op bezoek. Stiekem hoopte ik dat hij er alsnog door zou komen, maar ze zeiden me dat ik beter niet meer zou hopen. Opnieuw zo’n harde woorden …

Een normaal leven

Uiteindelijk kwam de dag dat Lasse was opgewarmd en de MRI kreeg. Het resultaat was totaal niet wat we hadden verwacht. Er was op de MRI wel degelijk iets te zien, maar niets waardoor ze zouden denken dat Lasse geen normaal leven zou kunnen leiden. “Excuseer mevrouw, bent u zeker??” We zijn beginnen huilen als kleine kinderen. Zelfs de professor had het moeilijk. Dit was het beste gevoel dat ik ooit had gehad. Lasse zou erdoor komen! Dit was onwerkelijk.

>> WINACTIE: planbord winnen?

Na nog twee weken in het ziekenhuis mocht Lasse mee naar huis. We konden het niet geloven. Tot op de dag van vandaag kunnen ze ons nog altijd niet vertellen wat er precies gebeurd is. En ze kunnen al zeker niet verklaren waarom dit twee keer bij mij gebeurd is. Nog steeds zit ik met zoveel vragen. Ik wil ooit nog een derde kindje, maar deze hel wil ik geen derde keer meemaken!

 

Heb jij ook een bijzonder verhaal? Wij zijn voor de blog op zoek naar nieuwe bijzondere verhalen. Leuk als je ook jouw verhaal wilt delen. Je kunt contact opnemen via info@onlinelifestylemagazine.com. Wij kijken uit naar je reactie!

 

Fotocredits: Sandra

4 Comments on Bijzonder verhaal: Sandra haar beide baby’s moesten gereanimeerd worden

  1. Rory
    12 april 2018 at 10:08 (6 maanden ago)

    Afschuwelijk Sandra. Het is niet te beschrijven hoeveel ellende je hebt meegemaakt zeg. Ik kan mij er niets bij voorstellen dat je dit zelfs twee keer hebt moeten doorgaan. Wat dapper dat je dit zo opschrijft en het met ons deelt. Wat een prachtige kindjes heb je. Soms zijn woorden niet genoeg en is een (virtuele) knuffel beter. Hierbij. <3

    Beantwoorden
    • Sandra
      12 april 2018 at 22:46 (6 maanden ago)

      Dankje wel!!! Ik ben blij dat ik nu 2 prachtige zonen heb. Die het super doen!

      Beantwoorden
  2. Chrissy
    17 april 2018 at 20:05 (6 maanden ago)

    Hoi ik herken veel in uw verhaal mijn dochter nu inmiddels 6 jaar is met een spoed kijzersnee ter wereld gekomen haar hartslag was zo erg aan het dalen dat het bijna niet meer te meten was uiteindelijk hebben ze haar der uit gehaald en 10 min lang gereanimeerd en beademd ik heb haar toen niet gezien. Die 10 min leken wel uuren te duuren ze is gekoeld later 2 a 3 uur later heb ik haar 2 min vast mogen houden haar temperatuur ging om.hoog dat mocht niet later hebben ze haar naar het Sophia kinderziekenhuis over gebracht 2 uur later ging ik er achter aan daar heeft ze een Herenskan gekregen en was er een flek.te zien een deel van der hersens waren/zijn afgestorven ze wisten. Niet in welke mate dit gevolgen heeft voor haar verdere ontwikkeling (ze doet het nu supper en lijkt geen ernstig bschade te hebben) na een week mochten we naar huis zijn nog 3 jaar onder strenge controle geweest van de kinderarts

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *