Eerder lazen jullie op de blog hoe Sophie onverwacht zwanger werd. Ze zat nog middenin de verbouwingen en volgde een extra opleiding naast haar baan. Bovendien liep het samenwonen met haar schoonmoeder niet van een leien dakje. Ook na de bevalling blijkt er weinig sprake van een roze wolk. Sophie krijgt te kampen met een postnatale depressie. Vandaag lees je het vervolg van haar bijzondere verhaal.

LEES OOK: Bijzonder verhaal: Sophie kreeg een postnatale depressie – deel 2

Gecrasht

Ik weet nog goed dat ik op een zondagnacht helemaal ineen ben gezakt. Dat was eind september, mijn dochtertje was toen zes maanden oud en ze had de zoveelste moeilijke nacht en dag achter de rug. Ze is enorm braaf en heel erg vrolijk, maar ze slaapt amper en ze slaapt ook niet door. Niet dat ik dat verwacht, maar het is zo verdomd zwaar … Zeker in combinatie met les volgen, taken maken, examens maken, de thuissituatie met mijn schoonmoeder en het feit dat mijn vriend vaak weg is om te werken en te verbouwen. Ik heb echt enorm veel respect voor alleenstaande moeders en vaders, hoe doen zij dat toch? Zeker met de borstvoeding, ik had echt geen tijd, voor niets.

Daar zat ik dan op de badkamer met hysterische huilbuien waar ik geen blijf mee wist. Ik was gecrasht. Ik ben een slechte moeder, ging er door mijn hoofd. Zowel mentaal als fysiek was ik helemaal op. Ik voelde me leeg en moe. Mijn partner kwam meteen naar mij toe in de badkamer. Toen kwam het er allemaal uit. Ik heb al mijn duistere gedachten verteld. Dat ik ons dochtertje iets wilde aandoen, dat ik haar zelfs wilde verdrinken, verbranden … En dat ik ook mezelf vaak iets wilde aandoen.

Wake-upcall

Mijn partner besloot dat het tijd was voor actie, want ons kindje verdiende een gelukkige mama. Hij stond erop dat ik naar de huisarts ging. Op de één of andere manier vond ik dit toch wel heel confronterend, dus ik ging niet. Ik ben een keer op het punt gekomen dat mijn dochtertje ontroostbaar was en dat ik een deken over haar hoofd gooide en haar daarin wikkelde. Vervolgens ging ik de kamer uit. Op dat moment, toen ik daadwerkelijk ‘iets’ deed, zag ik eindelijk zelf in dat het zo niet meer verder kon. Ik schaam me diep wanneer ik dit vertel. Niemand, op één vriendin na, weet dat ik dit gedaan heb. Voor mij was het een wake-upcall. Ik wist verdomd goed dat het zo niet meer verder kon, maar de stap naar hulpverlening was voor mij enorm groot. Dus gingen er een aantal weken voorbij waarin ik in mijn hoofd wel graag hulp wilde, want ik had er nood en behoefte aan, maar waarin het te moeilijk en te confronterend was om de stap daadwerkelijk te zetten.

Postnatale depressie

Ik liep al drie weken met oor- en keelpijn. Uiteindelijk had ik dan maar eens een afspraak gemaakt bij de huisarts, niet met de intentie om mijn hulpvraag aan te kondigen. Een dubbele oor- en keelontsteking was de diagnose. De huisarts vroeg me ook nog hoe het met ons kindje ging. ‘Goed’, zei ik. ‘Hoe oud is ze ondertussen, en slaapt ze al door?’, vroeg ze. Toen ben ik beginnen huilen en ik ben niet meer gestopt. Ze stelde de juiste vragen, waar ik antwoord op kon en wilde geven. Dit deed zo’n deugd. Iemand die mij begreep en mij niet zou veroordelen. Ik ga al van kinds af aan bij mijn huisarts dus ze kent me ondertussen ook wel goed. De consultatie heeft zeker een uur geduurd. Ik heb haar ook alles verteld.

Een postnatale depressie was het verdict. Ik moest in therapie gaan en starten met antidepressiva. Ik ben wel wat tegen medicatie, dus hier stond ik niet voor te springen. De huisarts deed ook echt moeite om medicatie te zoeken die ik mocht nemen met de borstvoeding. Maar ik was al in de fase dat ik besefte dat het zo niet verder kon met mij. Ik had gespecialiseerde hulp nodig om hiermee aan de slag te gaan. Voor mezelf, voor ons kindje en voor ons gezin. Dus ik nam braaf mijn medicatie in en ging voorlopig om de twee weken naar mijn huisarts op gesprek, in afwachting tot het einde van mijn examens. Daarna zou ik meer tijd hebben om me te focussen op therapie.

Onbegrip van de buitenwereld

Ik vertelde tegen mijn moeder dat de dokter een postnatale depressie vermoedde. Ook zij wist niet dat ik het zo moeilijk had met alles, met mijn eigen kind. Ik kon alles nogal goed verbergen voor iedereen. Behalve naar mijn partner toe dan, omdat ik alles op hem uitwerkte.  Haar eerste reactie was: ‘Goh, nu gebruikt de dokter toch wel zware woorden, hé. Het is normaal dat je moe bent. Het ouderschap is niet altijd rozengeur en maneschijn en het is normaal dat er moeilijke momenten zijn.’

Haar onbegrip maakte mij zo boos. Ik had alleen maar nood aan bevestiging, aan erkenning. Ik wilde dat ze begreep dat ik het moeilijk had door de combinatie van wat er allemaal speelde in mijn leven. Natuurlijk is het normaal dat je moe bent, dat je weinig momenten voor jezelf hebt. Daar had ik allemaal vrede mee, maar het is niet normaal dat je denkt dat je je eigen kind iets wilt aandoen. Ik heb haar genegeerd en ben over iets anders begonnen. Het vroeg heel wat moed om dit te zeggen en dan is dit niet de reactie die ik had gehoopt te krijgen.

Een maand verder

Ondertussen zijn we weer een maand verder. Mijn medicatie is inmiddels verhoogd omdat ik er weinig effect van gewaar werd. Mijn partner staat voor 100 procent achter mij en dat is een heel fijn idee en gevoel. Het geeft me voor het eerst het gevoel dat ik er niet alleen voor sta, voor ons gezin en voor mijn gevecht.

Mijn moeder merkt nu ook steeds meer dat ik een enorm kort lontje heb en niets kan verdragen. Ik ben een keer wenend uitgebarsten en weggelopen bij haar omdat ze ook elk stukje energie uit mij opvrat. Dat deed ze natuurlijk niet bewust, maar ik had zoals eerder gezegd gewoon geen rek meer. Ik kon niets meer hebben. Toen is bij haar ook een belletje gaan rinkelen en kreeg ik begrip en erkenning. Ze liet weten dat ze achter mij stond en dat ik ons meisje altijd mocht brengen wanneer en hoelang ik wou, en dat ze er voor mij en voor ons zal zijn. Dat vond ik heel lief en dat deed me deugd.

 

Ben je benieuwd hoe het nu met Sophie gaat? Volgende week lees je op de blog het vierde en laatste deel van haar verhaal.

 

NOTE: Sophie is een fictieve naam. De mama wilde graag haar verhaal anoniem delen en daarom hebben wij gekozen voor een andere naam.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *