Een kindje krijgen is niet voor iedereen vanzelfsprekend. Sommigen gaan een heel traject in om hun kinderwens uit te zien komen. Soms duurt het kort, maar voor velen duurt het soms wel jaren. Michelle besloot draagmoeder te worden en vertelt vandaag graag het eerste deel van haar verhaal.

Ik ben gezegend met drie prachtige kinderen. En waar ik zeer dankbaar voor ben, is dat het op de natuurlijke manier gelijk lukte. Wat heb ik dan te maken met een lastige kinderwens? Meer dan je denkt!

Je weet het: ik wil draagmoeder worden.

Hoe het begon

Ik ben opgegroeid in een liefdevol gezin en toen ik een jaar of tien was, zijn mijn ouders gescheiden. Met twee broers ben ik de middelste van drie kinderen. Ik heb een oudere broer, die met zijn vrouw twee mooie zoons heeft en ik heb een broertje, die met zijn man kinderloos is. Al sinds de zwangerschap van mijn oudste hield het mij bezig dat het niet bij iedereen gaat, zoals “normaal”. Ik zag het veel om mij heen. Veraf, maar ook dichtbij. En nadat mijn jongste geboren was, kwam dan ook het aanbod voor mijn broertje om eventueel voor hen een kindje te dragen. Mijn broertje heeft netjes bedankt, omdat hij graag zelf de biologische ouder zou willen zijn van hun kindje. Daar hield mijn aandeel op.

Kinderwens voor twee papa’s

Na een periode waarin ik er niet zo mee bezig was, leerde ik het verhaal kennen van twee mannen die, net als mijn broertje en zijn man, een kinderwens hadden. Op het moment dat ik hun blog las, waren zij al bezig in een heel voortraject met een mogelijke draagmoeder, die zich had gemeld bij hen. Met plezier las ik de blog en vond het mooi om te zien hoe ook deze doelgroep een wens kan laten uitkomen. Al gaat dat niet zonder horten of stoten. Het is juist voor deze doelgroep nog eens extra moeilijk om zo’n kinderwens te verwezenlijken. Gewoonweg omdat twee mannen de middelen er niet toe hebben, zonder er een derde persoon aan te pas te laten komen. En ga die maar even zo een, twee, drie vinden.Draagmoeder

Bij toeval kwam ik erachter dat er een connectie was tussen mij en de mannen. Het waren namelijk zeer goede vrienden van mijn zwager en schoonzus. Verder zagen we elkaar niet en spraken ook nauwelijks met elkaar. Al gauw las ik op hun blog het droevige nieuws dat hun draagmoeder had afgehaakt, nog voordat er een traject begonnen was. En met tranen in mijn ogen las ik dat hun droom weer niet zou uitkomen. En zelfs dat ze de hoop toch wel een beetje moesten laten varen, om ooit nog vader te worden. Dit alles had mij nogmaals aan het denken gezet.

Waarom niet?

Waarom zou ik dit niet doen voor hen? Als ik dit voor mijn broertje zou doen, waarom dan niet een ander stel gelukkig maken, die het zo graag wil? Nogmaals heb ik mijn man om zijn mening gevraagd. Het enige wat hij zei was: “Als jij iets in je hoofd hebt, krijg je dat er toch niet meer uit. En ik sta achter jouw beslissing, jij moet dit aan kunnen, jij moet dit doen. Ik sta aan je zij.” Met deze wetenschap heb ik de jongens een mail gestuurd. Waarschijnlijk was ik niet de enige, maar toch…Draagmoeder

Na eventjes kreeg ik een reactie van hen. Voorzichtig als ze toen waren, wat begrijpelijk is, hebben ze gevraagd om met elkaar in gesprek te gaan. Zoiets doe je niet over een nacht ijs. Je moet elkaar eerst spreken, er moet een klik zijn en het gevoel moet goed zijn.
Na het eerste gesprek kan ik zeggen dat het goed zat. Die klik was er direct en nadat ze, na een lang gesprek over waarom ik deze mannen wilden helpen, de deur uit stapten, keek ik mijn man aan en wist hij al voldoende. Mijn beslissing was nu nog definitiever dan daarvoor. Ik zou deze mannen gaan helpen, mits zij daar hetzelfde over dachten.

Het traject

Het duurde ook niet lang of ze wilden een tweede gesprek, ditmaal om te checken of ik het echt zeker wist en wat er moest gebeuren om dit voor elkaar te gaan krijgen. Je praat dan over alle medische puntjes, erfelijkheidskwesties en ook wat er op papier komt te staan. En uiteraard de uitvoering om te zorgen dat ik zwanger werd. Je wil niet weten hoe vaak ik de vraag kreeg hoe dit nou precies is gegaan en of ik dan misschien met een van de twee mannen intiem moest zijn. Ik kan er nu nog smakelijk om lachen. De manier waarop het gebeurde, ging via een zelf inseminatie. Plat gezegd: moest hij zijn donatie in een spuitje doen en ik het daarna zelf inbrengen.

Tijd om te klussen

Na het tweede gesprek werd duidelijk dat mijn vruchtbare periode zich al snel aan zou dienen en werden de plannen om “te klussen” gemaakt. Zoals ik het hen bracht om zich voor te bereiden, dat het best eens snel zou kunnen gaan, was voldoende. Ik weet nog dat ik zei: “Ik hoef er, bij wijze van spreken, maar aan te ruiken en ik ben zwanger”.

Draagmoeder

Ik had nog nooit stilgestaan bij klussen of een ovulatie tot dit moment, dus dit was ook nieuw voor mij. De eerste poging was dus ook niet gelukt. De tweede poging echter wel! Na een teken van het zien van twee ooievaars in een veld nabij, werd via een zwangerschapstest bevestigd dat ik in blijde verwachting was. En ja, we grapten er zelfs over dat het er misschien wel twee waren, na het zien van de ooievaars.

Ben je benieuwd hoe het verder gaat met Michelle? Lees dan ook deel 2! Deze komt donderdagochtend online.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *