Terwijl ik aan het surfen was (nee, helaas niet op het water), maar op het internet, kwam ik uit bij wereldborstvoedingsweek. Dat deed mij terugdenken aan de tijd dat ik net bevallen was van mijn eerste. Hoe onzeker ik was over het moederschap en alles wat daarbij komt kijken. Maar met name, de borstvoeding vond ik wel een dingetje. Graag deel ik mijn ervaring over die onzekere en slechte ervaring die ik er helaas mee had, met jullie.

Onzekerheid

En dan ben je ineens moeder! Nou ja, niet ineens, je hebt 9 maanden de tijd om aan het idee te wennen, maar toch kan je er geen voorstelling van maken hoe het daadwerkelijk is om ineens moeder te zijn, vind ik. Van het éne op het andere moment ligt er een klein mensje in je armen dat totaal afhankelijk is van jou. En jij als ouder moet dan maar weten wat je kindje nodig heeft als het huilt. Nu waren er veel dingen waar ik onzeker over was. Maar het voeden was denk ik wel hetgeen waar ik het meeste over twijfelde en wat mij de meeste stress heeft bezorgd. En dat kwam (achteraf kan ik dat zeggen), met name door het feit dat ik mezelf opgelegd had; ik moest en zou borstvoeding gaan geven!

borstvoeding

Borstvoeding geven een kunst

Of ik er te makkelijk over gedacht heb, het lag aan mijn eigen onzekerheid, het ongeduld van mij en mijn newborn, de vele adviezen die ik gevraagd en ongevraagd kreeg van verpleging, kraamhulp, gynaecoloog, vrienden, kennissen en familie, ik weet het niet, maar het kwam er op neer dat het vanaf het eerste moment al niet goed ging.

Toen ik Mijntje voor de eerste keer aanlegde (mooie borstvoedingsterm eigenlijk he?), zag ik nog scheel van vermoeidheid, pijn, ellende, emotie door de spoedkeizersnede na 2 ellendige dagen, maar dat terzijde. Het ging eigenlijk dus een beetje aan mij voorbij. En ik snapte er ook helemaal niets van! Valt daar iets van te snappen dan? Jazeker! Je hoeft nog net niet afgestudeerd te zijn in een master ‘borstvoeding geven’, maar die bachelor heb je er toch echt wel voor nodig. Jezus, hoe kon dit nu zo moeilijk zijn?

Mijntje hapte niet goed, ik legde haar verkeerd aan, ik wist niet HOE ik haar aan moest leggen, ik was onrustig, Mijntje ongeduldig en als ze dan eindelijk na veel gestuntel aan het drinken was, liet ik haar ook drinken. Ook al voelde ik heel veel pijn, ik liet mij er niet van weerhouden en zette door. Achteraf hoorde ik dat je helemaal geen pijn moet hebben tijdens het voeden, ja misschien even bij het aanleggen, maar daarna moet het gewoon pijnloos zijn. Met als gevolg, je raad het al; tepelkloven tot bloedens toe! (sorry hoor voor deze beeldende beschrijving) EN als klap op de vuurpijl, een fikse borstontsteking er gratis bij!

Borstvoedingspolitie

Ik heb ook minimaal 48 verschillende adviezen gehad. Dat kwam met name doordat ik na een keizersnede 4 dagen in het ziekenhuis moest verblijven en daar dus 3 verschillende verpleegsters zag in 24 uur. En iedereen zei weer iets anders; “je moet het met tepelhoedje (weer zo’n vreselijke term) proberen”, “een tepelhoedje mag echt niet hoor de eerste paar dagen!”, “je moet wel doorzetten hoor”, “als je eenmaal stopt met de borstvoeding, dan kan je niet meer terug!”, “gebruik een voedingskussen” en eenmaal thuis had ik ook nog 2 verschillende kraamhulpen die allebei precies het tegenovergestelde zeiden. AAAAAH! Gek werd ik ervan! Maar alle adviezen, goed bedoeld of niet, kwamen maar op één ding neer: ‘GEEF BORSTVOEDING’

Kolven

Ondanks dat de borstvoeding niet lukte, vond ik het belangrijk dat ze deze kreeg. Ik dacht tenminste dat ik dit zo belangrijk vond, maar kon dankzij alle adviezen niet eens meer zelf de beslissing maken. Dus aan het kolven geslagen! Nu kon ik precies zien hoeveel ze dronk en relaxed een flesje geven. Maar het betekende ook dat mijn dagen gevuld waren met enkel de zorg voor en rondom mijn kind. Kolven, flesjes geven, kolfapparaat en flesjes steriliseren enz.

En het nadeel was dat als Mijntje honger had er toch eerst een flesje opgewarmd moest worden. En ze dus moest wachten. Nu heeft Mijntje, wat ik toen nog niet wist, maar snel genoeg achter kwam, een nogal fel karakter in combinatie met weinig geduld (Van wie zou ze dat hebben?)
Dus als ze begon te huilen, dan leek het alsof er een brandalarm af ging!! 
Wat een volume kwam er uit dat kleine meisje. En daar werd ik dan vervolgens weer zenuwachtig van natuurlijk.

Of nog erger, ze had honger en ik moest op dat moment nog kolven, waardoor ze nog langer moest wachten. Een krijsend kind in de kinderwagen, ik al kolvend op de bank en ondertussen met mijn voeten de kinderwagen heen en weer wiegen in de hoop dat ze even rustig bleef. 
Maar als Mijntje iets wil, dan geeft ze niet op (en ook dat heeft ze niet van een vreemde!). Dus dan zat ik daar te kolven terwijl het zweet mij uitbrak, mijn bloeddruk steeg tot de allerhoogste waarden die er bestaan,net voordat je dood neer valt en mijn hart op hol sloeg.Top!!

Eindelijk rust

Ook daar had ik dus na een tijd schoon genoeg van. Ik wilde rust en relaxed kunnen zijn. Dus gestopt met kolven na 8 weken en gewoon aan de flesvoeding. En dat was de beste keuze voor mijn dochter en mij die ik op dat moment had kunnen maken. Eindelijk rust!

Alleen vind ik het erg jammer dat er niet één persoon is geweest destijds die tegen mij zei:”je moet doen waar jij je goed, rustig en relaxed bij voelt”. Of dat nu het geven van borstvoeding of flesvoeding is. Dat had mij de eerste 8 weken in ieder geval een heleboel stress en ellende bespaard, maar ook voor mijn kindje.

Herken jij jezelf hierin? Wat vind jij? Word er teveel druk gelegd op het geven van borstvoeding? Ik ben heel benieuwd naar jouw ervaring. Leuk als je die met mij wil delen.

Lieve groet,

Joyce

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *