Ik heb het altijd al een raar begrip gevonden: De biologische moeder.
In mijn (levendige-) fantasie zag ik een dame met zo’n “Bewuste Keuze” sticker op haar voorhoofd geplakt, tussen de biologische prei en de biologische kippenpoten zitten, in de buurtsuper. Met haar voetjes bungelend over de rand van het koelvak.
Kortom: De biologische moeder…ik kon me er geen voorstelling bij maken.

Hoe denk ik hier nu, anderhalf jaar na de adoptie van ons zoontje over? Vandaag laat ik je meelezen in de open brief aan de biologische moeder van mijn kind.

Biologische moeder, hoezo logisch?

Lieve geboortemoeder,

Eerlijk gezegd kon ik me er simpelweg geen voorstelling bij maken. Wat is een biologische moeder? Is er contact met zo’n moeder? En een open adoptie…hoe gaat dat dan? Wat nou als zij het kindje terug wil? Of als ze spijt krijgt? Ik zag mezelf al zitten, skypend, met een gillend kind op schoot. Moeten we dan elk jaar terug maar Amerika met een klein kind en een ingewikkeld verhaal? Of staat er straks een wildvreemde vrouw met haar koffers op de stoep? Ik kon me er moeilijk een voorstelling bij maken. Totdat jij mij moeder maakte…

Natasja en Bram in Miami

Semi-open adoptie

Onze keus was gevallen op een semi-open adoptie, zo heet dat in formele en heldere termen. We zouden foto’s sturen, want we willen uiteraard dat jij als geboortemoeder, het woord dat wij bij voorkeur gebruiken, op de hoogte blijft, als jij dat wil. Maar verder vonden we enige afstand prettig en veilig om heel eerlijk te zijn. De dame van het bureau vertelde dat jij had moeten lachen om onze foto’s, terwijl je met je dikke buik de profielboekjes van al die wachtende adoptie-ouders doorbladerde.

Je wilde stoere ouders

Stoere ouders wilde je graag. En, zo gaf je aan, je wilde de allerbeste ouders die je kon vinden, om jouw kindje alles in het leven te geven wat jij hem nu niet kunt bieden. Je had een naam, en een gezicht. Je had een reden, je had een doel. We lazen het in de papieren op het adoptiekantoor. Jouw woorden, in jouw handschrift. En JIJ had ONS uitgekozen. Vanaf dat moment voelde ik meteen: “Wij zijn moeders. Wij gaan samen doen wat het allerbeste is voor ons kindje”. Biologische moeder, geboortemoeder, adoptiemoeder… whatever. Het was niet meer belangrijk.

Jij hebt mij moeder gemaakt

Je hebt hem nog bezocht, ons kindje, jouw kindje, nadat je in het ziekenhuis had getekend voor afstand. Je had in het ziekenhuiswinkeltje ballonnen gekocht, met grote letters
“I love you to the Moon & Back”. Je had zijn kamertje versierd om ons een warm welkom te geven, als wij aan zouden komen na die lange reis. Je had nog hem geknuffeld en gekust. Je mailde mij de foto.

De liefde die van de foto spatte

Ik zag aan de andere kant van de wereld hoe de liefde van de foto spatte en die angstige en een beetje egoïstische gedachten waren meteen verdwenen. Blij en trots voelde ik me, dat hij daar niet alleen was in het ziekenhuis. Maar dat hij bij mensen was die van hem houden.

To the moon and backWe hebben je ontmoet en jij had je ouders meegenomen. Ik had me nooit gerealiseerd dat er meer familie betrokken zou zijn. Dat “onze Bram” ook hun eerste kleinkind is en dat zij ook hun verhaal en verdriet hebben.

De ontmoeting

Wat waren we allemaal nerveus. Zo’n soort blind-date met de moeder van je kind, het is nogal wat. Wat als je ons niet leuk vond? Zou je alsnog spijt krijgen, als je hem weer ziet?
Uit al die lieve wachtende ouders, had jij ons gekozen. Hoe ga ik je vertellen hoe blij en dankbaar we zijn? En is het niet misplaatst om blij te zijn? Ik heb een brief aan je geschreven, omdat ik bang was dat ik te nerveus was om jou te vertellen wat ik zeggen wil. Ik gaf je de armband, die ik voor je had laten maken. Het was dezelfde als die van mij. Jij was hier trots op omdat, zo zei jij,  wij als moeders hierdoor extra met elkaar verbonden zijn. We hebben foto’s gemaakt, voor ons, maar ook voor hem, voor later. We hebben Bram samen de fles gegeven. Jij noemde mij “zijn echte moeder”.

Cadeautje voor de Biologische Moeder

Naar huis

Na de ontmoeting voelde het alsof er een last van onze schouders was gevallen. We “durven” vanaf nu helemaal blij en opgelucht te zijn. Hoewel we natuurlijk dolgelukkig waren met onze zoon – en dolblij – voelde het nu echt of de rem er vanaf mocht.
Jij wilde juist dat wij blij en gelukkig waren.biologische moeder

De dag na de ontmoeting

De dag na onze ontmoeting liet je weten dat je voor het eerst in maanden weer goed geslapen had, dat je rust voelde. En dat je blij en opgelucht was.
Toen het moment daar was om de geboorteplaats van ons zoontje te verlaten, vond ik het vreselijk.

Natuurlijk stonden we te popelen om naar huis te gaan, naar onze familie en vrienden. Maar zouden we jou ooit nog zien? En zou je reageren op berichtjes, zoals we hadden afgesproken?

Dubbel gevoel

Natuurlijk stonden we te popelen om naar huis te gaan, naar onze familie en vrienden. Maar zouden wij jou ooit nog zien? En zou je reageren op berichtjes, zoals we hadden afgesproken?

Hoe ging het verder..

Ballonnen hebben we meegenomen. Ook hebben we jouw foto neergezet in zijn kamertje. En elke mijlpaal in het prille babyleven delen we met jou. We sturen elkaar een berichtje met verjaardagen. Verder sturen we elkaar kerstcadeautjes. We hebben dezelfde humor. Misschien zouden we vriendinnen kunnen zijn. Misschien zijn we dat wel. Ik voel een band met je die ik niet zo goed kan omschrijven, want wij delen iets wat ik met niemand anders deel. Jij hebt dat ook. Je noemt ons je lieve kleine Hollandse familie.

Dan is het Moederdag

6 Maanden vliegen om. Ik denk vaak aan je. Niet zwaarmoedig, niet belastend – maar op de achtergrond ben je altijd in onze gedachten.
Dan wordt het Moederdag. Mijn eerste Moederdag. Jouw eerste Moederdag.
Ik werd wakker en dacht meteen aan jou. Hoe zou jij je voelen vandaag? Zou je spijt hebben? En zou je er bij stilstaan? O zou je verdrietig zijn?

Ik hoopte zo vreselijk dat het goed met je gaat

Ik hoopte zo vreselijk dat het goed met je gaat.

Mail

Dan rinkelt mijn mobieltje naast het bed
– PLING – You’ve got mail. Het is van jou. Je mailt me dat je de allereerste wilt zijn die me een mooie eerste Moederdag wenst vandaag. Je schrijft dat je dankbaar bent, dat we alles met je delen. Dat je geen spijt hebt van jouw beslissing en dat de foto’s die wij sturen en de praatjes die we met elkaar delen, de lichtpuntjes in jouw leven zijn. Dat jij het een plekje hebt kunnen geven, dankzij dit. Je zegt dat het niet voelt alsof je een kindje bent verloren of hebt afgestaan, maar dat het voelt alsof je er een familie bij hebt gekregen. En dat je nooit een andere moeder zou willen of kunnen wensen voor jouw kindje, dat ik moet genieten van mijn eerste Moederdag en dat ik de liefste ooit ben.

En nu?

Inmiddels zijn we weer een jaar verder. We hebben nooit stilgestaan bij het feit dat onze lieve baby zo geliefd zou zijn door zo veel mensen. Iedereen heeft zijn of haar verhaal, maar wat we met elkaar delen is de liefde voor Bram. Iedereen leeft en beleeft mee.
We hebben geleerd dat liefde groter wordt, als je het deelt. Niet omdat we dat moeten, maar omdat we dat mooi en fijn vinden. En vooral omdat we hopen dat we doen wat het beste is voor onze Bram. Voor nu en voor later. We vertellen elkaar over onze levens, over onze dag en over koetjes en over kalfjes.

Niet afgestaan

Er is geen jaloezie. Ik voel me niet minder moeder, omdat Bram’s geboortemoeder in ons leven is. Of omdat ik hem niet zelf gedragen heb. En jij bent niet minder moeder, omdat jij hem hebt overgedragen aan een andere moeder. Omdat jij hem niet zelf het leven kon geven, dat jij voor hem wilt en omdat jij hiermee zijn belang boven jouw gevoelens hebt gezet. Jij hebt hem niet afgestaan. Jij hebt hem overgedragen in liefde, zoals wij hem met heel erg veel liefde hebben mogen ontvangen.

Moederliefde

Plaats genoeg

Ik heb me afgevraagd, of dat we dit wel goed doen. Voor ons kindje, voor jou, voor ons.
Vaak hebben we getwijfeld of dit normaal is, maar het voelt goed. Voor jou en ook voor ons.
Dus hebben we besloten om te doen wat goed voelt, in plaats van wat “normaal” is, wat de omgeving vindt of wat we van te voren zo mooi hadden bedacht.

De boodschap van een mede adoptiemoeder

Een wijze mede adoptiemoeder vertelde me ooit, dat het niet gaat om rollen en titels, maar om het gevoel. En de vraag of je genoeg plaats in je hart hebt. Inmiddels weten we zeker dat er plaats genoeg is, zoals jij plaats genoeg hebt voor ons allemaal.

Ik wens je een mooie Moederdag met heel veel liefde.

-x- Natasja

 

 

3 Comments on De moederliefde en biologische moeder

  1. Wendy
    14 mei 2017 at 16:16 (4 maanden ago)

    Prachtig! Als mama van 2 prachtige geadopteerde kids raakt dit me recht in het hart. Weer het bewijs dat het een zo iets moois is!

    Beantwoorden
  2. Sehrish
    14 mei 2017 at 19:27 (4 maanden ago)

    Lijkt me echt gaaf om een kind t3 adopteren.goed van je

    Beantwoorden
  3. Nicole
    14 mei 2017 at 20:11 (4 maanden ago)

    Wat mooi geschreven dit en hoe bijzonder!!

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *