Mijn zoon Mees was in zijn eerste twee jaar een hele rustige baby en dreumes. Hij was niet driftig, kon zich goed alleen vermaken en hij trok niet (zoals zijn zus nu) alles van de tafel zonder zich iets van ons nee-geroep aan te trekken. Een zachtaardig jongetje! Gniffelend keken wij naar de peuters in onze omgeving die tijdens de peuterpuberteit hun ouders soms tot wanhoop dreven met hun gedram en hun driftbuien. Wij hadden het toch maar getroffen met onze zoon!

Op een dag veranderde er iets. Toen ik hem op een dag ophaalde van de peuterspeelzaal, stond hij me argwanend aan te kijken in het klaslokaaltje. Toen ik de woorden “Kom, we gaan naar huis” uitsprak, slaakte hij een gil en liet zich schreeuwend op de grond zakken. Hij wilde niet naar huis. Hij wilde spelen en het kon hem niks schelen dat ik hem spartelend, met het schaamrood op de kaken onder mijn arm mee naar buiten moest slepen. Het was een feit: de peuterpuberteit was aangebroken.

Google

Thuis besloot ik Google eens te raadplegen. Op diverse sites was te lezen dat mijn kind aan het ontdekken was dat hij een individu was. Dat hij zijn grenzen aan het ontdekken was. Dat hij zich los aan het maken was van ons, zijn ouders, en eigenlijk probeerde onafhankelijk te worden. En dat al die dingen er soms voor konden zorgen dat onze schattige peutertjes in een paar seconden konden veranderen in een soort vuurspuwende draakjes omdat ze hun jas niet zelf dicht mogen doen, hun duploblokjes niet op elkaar krijgen, hun zusjes met een speelgoedtrekker willen spelen waar ze al drie maanden niet naar om kijken, etc. Het zijn vast allemaal herkenbare situaties voor iedereen met een peuter van dezelfde leeftijd.

Van zich af bijten

Hoewel ik soms gek word van het gedram en gezeur, vind ik dat er zeker niet alleen nadelen aan deze periode zitten. Zo zijn we verzekerd van hilarische en bijdehante uitspraken. Maar ook zien we opeens een jongetje verschijnen dat zich het kaas niet van het brood laat eten. Waar hij vroeger in huilen uitbarstte als er een ander kindje maar naar hem wees, bijt hij sinds de peuterpuberteit nu steeds vaker van zich af, zoals we dat graag zien. Misschien helpt het ook wel mee dat zijn zus het hem niet altijd makkelijk maakt. Hoewel ze twee jaar jonger is, kan ze hem flink op de kast krijgen door zijn auto’s af te pakken. Hij moet dus wel voor zichzelf opkomen.

>> LEES OOK: Paraplu’s Lilliputiens

Aanpak peuterpuberteit

Hoe ga je nou met die peuterpuberteit om? Laten we voorop stellen dat ik geen opvoeddeskundige ben. Ik ben wars van voorgeschreven opvoedmethoden. Zolang mijn kinderen er goed op lijken te reageren, doe ik eigenlijk maar wat. Ik ben ervan overtuigd dat elk kind zijn eigen aanpak nodig heeft. Mees is een gevoelig jongetje en ik hoef hem eigenlijk nooit hard aan te pakken. Die keer dat hij in een boze bui een slaande beweging maakte naar zijn vader en deze hem daar streng op aansprak, keek hij zo beteuterd en schuldig dat ik bijna met hem mee ging huilen.

Drakenbui

Bij Mees helpt het het allerbeste om consequent te zijn en hem af te leiden van zijn kwade bui (die duurt nooit lang). Heel soms moet hij even op de trap zitten en als hij echt een drakenbui heeft en ik op ontploffen sta, draag ik hem onder mijn arm naar boven, zet (gooi) hem een poosje op zijn bed om af te koelen (ik ook) en ga na 5 minuten weer naar hem toe om het weer goed te maken. Dit is voor hem genoeg. Ik weet zeker dat zijn zus een heel andere aanpak nodig heeft over een jaar of twee. Zij is veel pittiger en wat explosiever. We zullen het wel zien.

Peuterpuberteit

Bemoedigend knikje

Vorige week was ik met Mees in een indoor speeltuin. Terwijl ik met Mees door een doolhof van gangen kroop, kwamen we halverwege een jongetje tegen dat hard gillend en om zich heen schoppend op de grond lag. Zijn moeder deed geen moeite om hem te kalmeren en zat op een mega duploblok met haar telefoon te spelen. Toen ze mij zag, glimlachte ze een beetje schuldbewust. Op commentaar zat ze duidelijk niet te wachten. Haar aanpak paste waarschijnlijk het beste bij haar kind. Ik gaf haar dus enkel wat een moeder op dat moment nodig heeft: een dikke grijns en een bemoedigend knikje.

>> Volg je ons al op Facebook? Dan blijf je op de hoogte van het allerlaatste nieuws!

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *