Dat de tijd vliegt, dat weten we allemaal. Of je nu kinderen hebt of niet. Gek vind ik het, het besef van tijd. De klok tikt iedere dag de minuten, zelfs seconden, weg. Iedere minuut duurt even lang. Toch zijn er momenten dat de tijd vliegt of tergend langzaam gaat voor je gevoel. Eigenlijk kunnen we tijd maar slecht inschatten. Zo gaat dat ook met jaren. Soms voelt het alsof ik vorig jaar nog op school zat (ik ben inmiddels al 31 jaar), terwijl ik in werkelijkheid de inschrijving voor de basisschool voor mijn zoon de deur uit heb gedaan. Nu ik een blije peuter heb rond rennen, lijkt de tijd sneller te gaan dan ooit. Van baby tot kleine peuter in, voor mijn gevoel, een paar maanden tijd. Ik schrijf erover in een open brief aan mijn peuter, lees je mee?

Een open brief voor jou

Lieve kleine man,

Als de dag van gisteren herinner ik me het moment dat jouw witte, gave en zoet ruikende snoetje op mijn borst werd gelegd. Ik voelde me onoverwinnelijk, iets met die bekende roze wolk. :D.

Je was een heel tevreden baby’tje, je huilde bijna niet en de eerste nacht besloot je al door te slapen. Wat waren we blij dat jij de eerste nacht al zo lang doorsliep. Helaas vond het ziekenhuis dat je ook ’s nachts een voeding nodig had. Maar slaapkoppie dat je bent, na een maand besloot jij toch echt waarde te hechten aan je nachtrust. Papa en mama blij!

open brief

 

Wijze blik

Zo klein als je was, je keek met je wijze blik al snel de wereld in met die bekende frons of je gezicht. Je wilde alles in je opnemen en snappen wat er om je heen gebeurde. Menigmaal verdwenen er weer vreemde gezichten in de kinderwagen met de poging om jou babysnoet aan het lachen te krijgen. Dit liep steeds uit op dezelfde reacties: “Nou wat kijkt hij serieus, er komt geen lachje vanaf”. Mijn reactie was inmiddels conform script en rolde automatisch uit mijn mond: “Tja geef hem eens ongelijk met zo een vreemd gezicht dat op hem af duikt”.  Ik had deze zin op twee manieren “ingestudeerd”. Met een lach als iemand heus wel vriendelijk was en lichtelijk geïrriteerd als een totaal vreemde weer eens ongevraagd in jou lieve, zachte wangetjes wilde knijpen.

open brief
De bekende “wijze blik”

Je wilde al snel de wereld verkennen

Ik vond het nogal een moment om van de kinderwagen (de bak) over te stappen op het zitje. Dat maakte je weer een stuk minder baby. Maar jij was er zo aan toe om de wereld te verkennen. Dat was het voor mij het eerste besef dat jij zo snel groot wordt. Trots was ik ook zeker, op jou wijze blik en lieve lach die nu iedereen gewoon kon zien. Zonder dat ze zich meteen op je hoefde te storten, terwijl jij lekker alleen maar naar je mama lag te kijken.

Vanaf dat jij je eerste boterham kreeg werd je echt al een mannetje. Heerlijk vond ik het. Dat knuffelen met jou als baby maakte plaats voor samen spelen en allemaal heuse klets praatjes (al waren het alleen maar gekke geluidjes).

open brief

Trotse mama

Met elke mijlpaal maak je me de meest trotse mama. Al erg snel wilde je alles zelf doen. Ik heb je misschien wel geteld 1 maand je boterham gevoerd. Het boterhammetje eten duurde meer dan een uur en over het opruimen daarna maar niet te spreken. Eerlijk; dat was soms best frustrerend. Maar ik liet je lekker doen, je had de uitdaging nodig. In het eerste jaar maakte je grote stappen, iedere ontwikkeling die je maakte was zo bijzonder.

 

Blij mannetje

Van je eerste tot tweede verjaardag was je zo ontzettend blij en vrolijk. Je was nog lekker klein, maar kreeg al wel wat boeven streken. Luisteren deed je uitzonderlijk goed. Je was lief en ontdekkend. Hele verhalen kletste je, we leerde jou taal verstaan en we konden steeds beter communiceren samen. Mopperen op jou hoefde we eigenlijk nooit.

Toen je twee werd had ik me helemaal ingesteld op de “ik ben twee en ik zeg nee” fase. Deze fase is aan ons voorbij gegaan. Je werd ineens heel snel groot. Je praat uitzonderlijk goed voor je leeftijd en begrijpt al heel veel. Ineens had ik een kindje in plaats van dat lieve zoete babykindje. Alsof het van de een op de andere dag veranderd was. Op het consultatiebureau bevestigen ze wat ik heel voorzichtig zelf al dacht. Je loopt voor op je gemiddelde leeftijdsgenootjes.

Peutergedrag

Trots zijn we, natuurlijk, dat je de wereld zo verkennend te gemoed gaat en je snel ontwikkeld. Maar soms denk ik ook wel eens; doe maar lekker rustig aan. Je wil soms alles snappen en begrijpen. Dat overschaduwd af en toe dat onbezonnen peutergedrag. Met je drie jaar bouw je tenten haast nog berekender dan mij. Je zegt letterlijk: “Eens kijken hoe we dat nu gaan oplossen”. Je bent pas 3!

Reizen

Al vanaf dat je 3 maanden oud bent willen we je de wereld laten zien. Vooralsnog al het moois dat Europa te bieden heeft. We weten ook heus wel dat jij je daar later niets meer van herinnerd, maar wij zijn overtuigd dat deze fijne momenten bijdragen aan het blije kindje dat je bent.

open briefopen brief

“Peuterpuber”

Daar waar we aan de “ik ben twee en ik zeg nee” fase zijn ontsnapt lijk je nu wel een “peuterpuber”. Als ik nu zeg: “Sam ik vind je lief” dan krijg ik soms terug: “Ik jou niet”. Auw oké, je bent drie en meent niet wat je zegt en door… Knuffelen staat blijkbaar ook vaker op mijn programma dan op dat van jou. Dat zijn momenten waarop ik ineens een gevoel van heimwee krijg naar een jaartje terug.

Tijdmachine

Het lijkt wel alsof je in een tijdmachine bent gestapt naar de toekomst en ik ben blijven hangen in 2016. Maar dan zijn daar die momenten, zo maar uit het niets: “Mama, ik vind jou de liefste van de hele wereld”. De onverwachte knuffels. Dat is genieten, het besef dat ik een knuffel krijg omdat jij dat wil. De eerste drie jaar knuffelde ik jou en jij vond het zichtbaar fijn. Maar nu is het anders. Jij knuffelt mij. Hoe bijzonder.

Inmiddels heb je soms ook echt momenten dat je boos bent, omdat je niet krijgt wat je wil. Iets dat we totaal niet van je gewent zijn. Een nieuwe fase voor ons dus…

Praatjesmaker

De meest bizarre uitspraken en oneliners vliegen om onze oren. “Luister eens jongens, ik wil even een afspraak maken met jullie”.  “Ik ga met alle vrouwen trouwen”. “Stil eens, jij mag niet praten ik moet praten”. Of, en deze vind ik dan weer erg fijn: “Mama, ik wil even met je kletsen”.

open brief

Loslaten

Je bent steeds meer je eigen persoontje met je eigen willetje. Nooit had ik me beseft dat ik na drie jaar jou al weer beetje bij beetje los moet laten. Je wordt ouder en wijzer, je bepaald heus wel zelf of je wel of niet eet. Je wordt steeds zelfstandiger, maar goed ook want over een jaar ga je al naar school. Dan laten we je weer een beetje meer los om zelf de wereld te verkennen, iets dat jij graag doet.

Wij mogen, als jou cheerleading squad, je aan de hand mee de wereld in nemen. Wat zijn we daar trots op, we zijn trots op jou. We sparen avonturen samen met jou. Iedere leeftijdsfase maken we tot een feestje… Dat is niet zo moeilijk met zo een mannetje als jij.

Liefs van mama

 

Volg Sabine ook op http://www.instagram.com/life.of.bien.

2 Comments on Een open brief aan mijn 3-jarige

    • Sabine
      26 juli 2017 at 20:32 (1 jaar ago)

      Dank je!

      Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *