‘En dan hoor je er ineens bij. Van pubermeisje, naar zwangere vrouw tot moeder’. Wellicht ook herkenbaar voor jou? Lees mee voor het nieuwe artikel van Kirsten.

En dan hoor je er ineens bij …

Nou ja, ineens … Oké, ik mag niet klagen met een vijf uur durende bevalling. Maar bevallen zal toch nooit mijn favoriete bezigheid worden. Elke moeder zal het daar wel mee eens zijn!

Huh, een zoon?!

Maar daar was hij dan: een flinke zoon. Wie had dat gedacht?! Ik in ieder geval niet. Mijn gehele spaarrekening had ik immers al ingezet op een meisje. Maar toen de verloskundige onze baby aanreikte, was het eerste dat ik zag (met alle respect) het gevalletje dat tussen zijn benen hing. Ik moest dus even wennen aan het idee, maar ik was zeker niet minder blij. Mijn zus riep het ook meteen toen ze de verloskamer binnen kwam: ‘Maar zus, je bent toch ook gewoon een jongensmoeder!’ Wat dat dan ook mag inhouden … 😉

De vader van de baby was meteen dolenthousiast dat hij een jongensvader was geworden. Om eerlijk te zijn, was hij gênant blij. Ondanks het feit dat mijn adequate bewustzijn werd gehinderd door het shotje morfine dat door mijn vaten denderde, zag ik de verpleegkundige kijken. Ik ken die blik. De blik van ‘o ,daar heb je weer zo’n vader’.

Ik? Moeder?

En nu ben ik dus moeder. Toen ik voor het eerst mijn kind diep in de ogen keek en hardop zei: ‘Hallo jongen, ik ben je moeder’, sloeg deze onschuldig lijkende zin in als een bom. IK BEN MOEDER!

Ik was namelijk altijd het type meisje dat met haar ogen rolde als er een kind zijn/haar hoofd boven het bankstel stak in een treinwagon en mij een glimlach schonk. Ja echt, dat deed ik. Waar mijn vriendinnen het hoofd in andermans kinderwagen staken, stond ik ernaast schaapachtig rond te kijken. En liet iemand mij een foto van een baby zien, of het nu een neefje, nichtje, dochter of zoon was, ik keek ernaar en zei enthousiast: ‘Ach, wat lief’. Maar eerlijk gezegd ging mijn hart er niet sneller van kloppen.

Nu zal je je wellicht afvragen waarom mijn vriend en ik toch een baby wilden. Het antwoord is vrij simpel: je wordt ouder, het is tijd voor een nieuwe fase en ineens worden je hersenen gerund door je eierstokken.

Waar ik voorheen met lichte walging luisterde naar alle babyverhalen, was ik nu plots een en al oor. De klaagzang van moeders en bijna-moeders probeerde ik nu te begrijpen. Voorheen hoorde ik die grijzend aan en was ik vooral blij dat ik niet in de ander haar schoenen stond. En ik vond het trouwens al helemaal belachelijk als iemands profielfoto op social media bestond uit het gezicht van zijn/haar kind. Ik stuur toch niet een bericht naar je kind?

Zo trots als een pauw

Inmiddels is mijn zoon vier maanden en sinds hij geboren is, loop ik nog trotser dan een pauw buiten op straat. Ik loop met hem te pronken als een ekster die zojuist een diamant heeft gevonden. De eerste keer na de bevalling dat ik op de fiets naar de stad zat, wilde ik het liefst naar alle voorbijgangers schreeuwen: ‘Hallo allemaal! Ik heb een zoon!’. Ik scheen totaal niet te begrijpen dat het leven ook gewoon doorging en dat het voor de oude man met de wandelstok gewoon een alledaagse dag was.

>> Volg je ons al op Pinterest?

De ‘moeder maffia’

Het gevoel bij de ‘moeder maffia’ te horen, is onbeschrijfelijk. Als ik borstvoeding geef op het terras, worden door de hardwerkende serveersters en tevens moeders glazen water aangerukt. Zij begrijpen immers dat de watervoorraad gewoon aangevuld moet worden. En als onze zoon het op een krijsen zet in de supermarkt en ik gegeneerd door de paden loop, krijg ik vertederende blikken van andere moeders, zowel van jong als oud. Want zij begrijpen mij.

En ja … ook mijn profielfoto bestaat uit een verterend lachende zoon.

Wij zijn benieuwd of jij jezelf hierin herkent? Leuk als je dit wilt delen. Laat je het achter in de comments?

 

Fotocredits: Kirsten

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *