Het is 8 december 2015. We zitten op het balkon in ons hotel in Florida. Onze zoon is drie weken oud en ligt in de Maxi-Cosi. Klaar voor vertrek. Ik kijk om me heen voor een laatste check voordat we de auto instappen, op weg naar onze afspraak. Fles? Luiers? Cadeautjes? Brief? Zit mijn haar ok? En mijn kleren, niet te blij of te casual? Of te truttig? Ik geloof niet dat ik ooit zo nerveus geweest ben voor een afspraak. We gaan de geboortefamilie van onze zoon ontmoeten!

Nog nooit zo nerveus geweest

Het is 8 december 2015. We zitten op het balkon in ons hotel in Florida. Onze zoon is drie weken oud en ligt in de Maxi-Cosi. Klaar voor vertrek. Ik kijk om me heen voor een laatste check voordat we de auto instappen, op weg naar onze afspraak. Fles? Luiers? Cadeautjes? Brief? Zit mijn haar ok? En mijn kleren, niet te blij of te casual? Of te truttig? Ik geloof niet dat ik ooit zo nerveus geweest ben voor een afspraak.

Misschien krijgen we deze kans nooit meer

Pling! Mijn telefoon licht op. Snel kijk ik nog even op het scherm voordat we vertrekken. “Don’t worry honey, it will be great, trust me.” De dame van het adoptiebureau stuurt me lief een bemoedigend berichtje. Ik prent me in dat ik alles moet onthouden vandaag: hoe ze praat, hoe ze ruikt … De vragen die ik haar wil stellen, overloop ik nog eens in mijn hoofd. Misschien krijgen we deze kans later nooit meer. Misschien krijgt Bram deze kans nooit meer.
We gaan de geboortefamilie van onze zoon ontmoeten.

>> LEES OOK: OOTD Boys

Een volslagen onbekende

Zijn geboortemoeder is de vrouw die ons heeft gekozen, die heeft besloten dat hij bij ons hoort. Het is de vrouw die van ons ouders gemaakt heeft. Onze zoon heeft haar bloed, haar genen. En toch is ze voor ons een volslagen onbekende. In de dagen voor ons vertrek hebben we ontzettend veel foto’s van Bram in het ziekenhuis gekregen. Hij lag niet zielig alleen in een bedje, maar werd omringd door een warme en stralende familie: zijn moeder, opa, oma, oom en tante. Ik zag op de foto’s hoe hij werd geknuffeld, gekust en hoe er van hem werd gehouden. Ze stuurden de foto’s naar het adoptiebureau om ervoor te zorgen dat wij alle eerste waardevolle momenten in het leven van onze zoon konden zien vanaf de andere kant van de wereld. Ze wilden dat we alles hadden en zagen. Voor onszelf, maar uiteraard vooral voor hem, voor later.

Een teken van dank

Die foto’s waren zo waardevol voor ons. Ze waren immers alles wat we op dat moment hadden van onze zoon, die duizenden kilometers verderop in een ziekenhuisbed lag, terwijl wij hier in Nederland waren. We waren hiervoor zo dankbaar dat ik de nacht voor vertrek tegen mijn vriend zei: “Ik ga een cadeautje bestellen voor zijn familie en laat dat bij het adoptiebureau in Florida bezorgen. Wellicht kunnen wij het aan ze geven. Zo niet, dan vraag ik het adoptiebureau of zij het willen opsturen aan ze. Als teken van dank en als herinnering voor zijn geboortefamilie.”

Hier was ik niet op voorbereid

Tijdens het adoptieproces zijn we goed en uitgebreid voorgelicht over de geboortemoeder. We kregen bijvoorbeeld informatie over beweegredenen, achtergronden, etc. Daar waren we dus op voorbereid. Waar ik echter niet op voorbereid was, was het feit dat ook haar familie zo betrokken zou zijn. Tranen met tuiten heb ik gehuild toen ik zag hoe de grote sterke man, zijn opa, zijn grote handen om de kleine vingers van onze zoon vouwde. Of hoe zijn tante en oom voorover gebogen lieve woordjes in zijn kleine oortje fluisterden en zijn oma hem kusjes gaf. Onze zoon. Hun zoon, neefje, kleinkind. Hun eerste en enige kleinkind. Ik besloot om voor hen allemaal een sieraad met een infinity bedel te laten maken als bedankje voor alle goede zorgen en liefde die zij gaven. Het zou een herinnering zijn aan deze tijd, aan dit mooie mannetje.

Wat als ze spijt krijgt?

Enkele dagen voor we zijn geboorteplaats zouden verlaten, kregen we een telefoontje van het adoptiebureau. Of we open stonden voor een ontmoeting met de geboortefamilie. “Ja!” riepen wij volmondig. “Graag!”

Dus stapten we enkele dagen later met knikkende knieën het kantoor van het adoptiebureau binnen. Aan de muur prijkten foto’s van vrolijke adoptiekindjes met hun ouders. Ik heb eerlijk gezegd een paar nachten wakker gelegen over deze ontmoeting. Wat als ze spijt zouden krijgen? Of stel dat ze ons in het echt helemaal niet zo leuk vonden? En wat als ze adoptie toch niet zagen zitten?

Afscheid

We namen Bram mee. Natuurlijk namen we hem mee. Ik heb gewacht met het geven van zijn flesje, zodat zij hem nog een flesje konden geven, zonder ziekenhuisbed, zonder monitor, zonder slangetjes en zonder zusters. Terwijl ik op een stoel ging zitten met Bram, hoorde ik stemmen op de gang. De deur ging open en daar stonden ze dan, allemaal, vijf man sterk.
Mijn zorgen verdwenen toen als sneeuw voor de zon. Ze omhelsden ons en vertelden hoe dankbaar ze waren. Wat waren ze leuk! En lief!

LEES OOK: Een leuk nieuwtje in mijn diary

Het voelde vertrouwd en we kletsten honderduit. We lachten met elkaar en we maakten foto’s. Samen met zijn geboortemoeder, oma en tante gaven we Bram een flesje.
Ze waren ontzettend blij dat ze uitgebreid afscheid konden nemen en dat hem ze hem zo konden zien, zonder ziekenhuispyjama, in zijn kleertjes en met ons.

Bij het afscheid werden we overladen met cadeautjes voor Bram. Wij gaven onze cadeautjes en zij waardeerden dit enorm. Voor zijn geboortemoeder had ik de avond van te voren een brief geschreven om alle gevoelens op papier te zetten. Dat ik alles zou vergeten wat ik wilde zeggen, daar was ik dan wel op voorbereid.

De basis is gelegd

We spraken af dat we updates zouden sturen via het adoptiebureau. We zouden laten weten hoe het ging, hoe hij groeide en we zouden ook foto’s van alle mijlpalen in zijn leventje met hen delen. En zo was de basis gelegd. We voelden een klik met deze mensen, en we verbaasden ons over de vele dingen die we met elkaar gemeen hadden, ondanks dat het contrast bijna niet groter kon zijn.

Eenmaal in Nederland hielden we ons uiteraard aan de afspraak en een lange uitwisseling van mailtjes volgde. In het begin was het wel wat zoeken naar de juiste manier. Wat willen ze zien? Is het niet te pijnlijk om die foto te sturen, waarop hij in mijn nek ligt te slapen? Hoe voelen zij zich nu?

Een verlengde familie

Gelukkig lieten ze ons precies weten hoe ze erover dachten. Het was niet pijnlijk, integendeel. Ze genoten juist, van hem én van ons. Dit was wat zij voor ogen hadden, het leven dat ze voor hem wensten. Daarom hadden zij voor adoptie gekozen, en voor ons.

Inmiddels zijn we twee jaar verder. Onze band is gegroeid. Wij zijn gegroeid, als gezin en als “extended family”, zoals we elkaar noemen. Zo voelt het, want niet alleen is het de geboortefamilie van onze zoon, ook is het onze verlengde familie geworden. En inmiddels is het contact ook niet beperkt gebleven tot het uitwisselen van berichten. Vorig jaar vroegen wij hoe zij er tegenover stonden als wij wat kerstcadeautjes zouden opsturen.

Pijn, gemis, vreugde en dankbaarheid

Met dagen als kerst denken wij extra aan hen. Wij vinden het een fijn idee als Bram deze dagen niet alleen pijn en gemis voor hen brengt, wat misschien ook onoverkomelijk is, maar ook vreugde en blijdschap.

Wij ontvingen van hen een prachtig pakketje met cadeautjes voor Brams verjaardag en voor kerst. En zelfs wij mochten prachtige en persoonlijke cadeautjes van hen ontvangen. Op die manier wilden ze zeggen: “We zijn blij met jullie en vieren in gedachten deze dagen met jullie.”

Christmas shopping

En nu loop ik samen met mijn zoon hand in hand in de stad, in oktober, om kerstcadeautjes uit te zoeken voor deze bijzondere en dierbare mensen. Ik vertel hem dat hij mag helpen kiezen. We proeven samen Hollandse koekjes, ruiken aan alle badproducten in de parfumerie en we eten samen tussendoor lekker cheesecake om te vieren dat we zo gezellig op pad zijn. We knutselen, verven, knippen en plakken mooie kunstwerkjes voor in het kerstpakket. Ook zoeken we de mooiste kaartjes uit die we kunnen vinden. Bram is trouwens een geweldige hulp met een hele duidelijke mening. Hij roept “dieeeee” en trekt vastbesloten een opvallende kaart uit het rek, wanneer ik vraag welke kaart hij de mooiste vindt.

Een doos vol cadeautjes

Ik liet ook armbandjes maken met een mooi Nederlands woord, dat dankbaarheid en liefde uitstraalt. Zo geef ik hen een persoonlijk cadeautje dat ze dicht bij zich kunnen dragen. Ons pakket is onderweg en zal binnen enkele dagen arriveren in Brams’ geboorteland. De postbode heeft bij ons inmiddels een mooie doos bezorgd, gevuld met cadeautjes voor ons.
Op kerstavond zullen wij deze samen met Bram uitpakken, terwijl we terugdenken aan de bijzondere ontmoeting, waarmee het allemaal begonnen is. We weten dat er aan ons gedacht wordt, op deze dagen nog meer dan ander.

Trots en dankbaar

Zij weten ook dat er aan hen gedacht wordt. En zoals Brams geboorte-oma het zo mooi zei: “We hebben ons kleinkind niet verloren, we hebben een mooie familie erbij gekregen.” Daar doen we het voor, daar zijn we trots op. Daar zijn we dankbaar voor, dat koesteren wij.

Een fijne kerst toegewenst, voor iedereen die jullie lief is.
Miles apart but close at heart!

Xxx Natasja

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *