Wanneer jouw kindje zich zowel motorisch als op spraak-/taalgebied goed ontwikkelt, ben je natuurlijk hartstikke trots. Maar hier zitten ook soms minder leuke kanten aan: de gênante uitspraken. Hoe ga je hiermee om? En heb jij hier wel eens mee te maken? 

De woordenschat van mijn peuter groeit elke dag. Dat is hartstikke fijn en ik ben trots op mijn kleine mondige meid die keurig onder woorden kan brengen wat ze wil en wanneer. Er zitten echter ook minder leuke kanten aan haar uitdijende vocabulaire.

De gênante uitspraken

Zo lijkt Colbie vastbesloten om vooral te zeggen wat ze denkt en dat levert voor mama soms de meest gênante momenten op. Van die momenten dat je als ouder liefst door de grond zou willen zakken, ook al is het stiekem ook best grappig. Zei ze dat nou echt …?! 

…“Mama kijk dan, een hele dikke meneer hè?!”

Zo waren wij onlangs met het gezin uit eten. Terwijl de ober aan onze tafel een fles prosecco probeerde te openen, die een op een andere manier niet open wilde, vond Colbie het nodig om zijn fysieke toestand te bespreken. “Mama kijk dan, een hele dikke meneer hè?!” Natuurlijk is er voor alles een eerste keer, maar ik was er nog niet klaar voor. Negeren, mijn eerste reflex, bleek geen optie. “Mama, kijk nou, echt een hele dikke meneer! Kijk nou!” De fles ging ook maar niet open. “Mama, een héle dikke meneer…” En zo ging ze nog een tijdje door, totdat de ober klaar was, of er klaar méé was, dat kan ook. En ik zat daar maar, niet wetende hoe ik erop moest reageren. Uiteindelijk begon ik van ellende maar tegen mijn man over het weer te praten, in de hoop haar te overstemmen.

“Ga weg mama, je stinkt!”

…nadat we een half uurtje reuzegezellig samen boodschappen hebben gedaan – luidkeels toevoegend: “Ga weg mama, je stinkt!”

Soms zijn er ook momenten waarop je je afvraagt waar ze het vandaan haalt. Bijvoorbeeld als ik met haar in de rij bij de supermarkt sta en ze me plotseling – nadat we een half uurtje reuzegezellig samen boodschappen hebben gedaan – luidkeels toevoegt: “Ga weg mama, je stinkt!” Laat ik vooropstellen dat daar overigens geen sprake van was, nee echt niet, maar je zou er toch bijna van aan jezelf gaan twijfelen. Later vroeg ik me af van wie ze het had. Zeg ik zelf dit soort dingen en praat ze me na? Of is het gewoon haar eigen ongezouten mening?DilvaHet is minstens even gênant als je kind je betrapt op een leugentje om bestwil. Zoals die keer dat ik met haar op een familiefeestje was en papa schitterde door afwezigheid. “Mijn man is een beetje ziek”, antwoordde ik desgevraagd, helaas binnen gehoorsafstand van Colbie. “Nee hoor, papa is helemaal niet ziek, papa ligt op de bank voetbal te kijken!”, riep ze dolenthousiast. “Eh ja, dat dus”, mompelde ik, een beetje beschaamd.

Het positieve van dit alles is wel dat je er goudeerlijk én heel beleefd van wordt. Want met je peuter in de buurt moet je gewoon op je woorden letten.

Heeft jouw peuter of kleuter wel eens gênante uitspraken? Leuk als je dit met ons deelt onder dit bericht of op social media: Facebook, Instagram, Twitter.

 

Veel leesplezier,

Dilva Vader-Brito

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *