Donderdagochtend 09.15 uur. Ik kom thuis van een inloopspreekuur. En heb het gevoel alsof ik al een halve marathon gelopen heb deze ochtend. Maar dat heb ik wel vaker als werkende moeder. Eerst even bijkomen met een bakje koffie, want de dag begon vroeg én chaotisch. Ik was (zoals gewoonlijk) weer eens iets kwijt op het moment dat ik de deur uit moest. Deze keer waren het mijn huissleutels. In alle haast toen maar de sleutels van de achterdeur eruit getrokken en gaan.

Wat vooraf ging

Op het moment dat de wekker om 06.30 uur afgaat, draai ik mij nog een keer om. Daarbij vergeet ik zoals altijd de snooze knop in te drukken,dus als manlief dan om 07.00 uur vraagt of ik niet op moet staan, schiet ik overeind. AAAAH! Weer haasten. Snel de douche in om tijdens het douchen te bedenken wat ik aan ga doen deze dag. Wanneer ik in gedachten verzonken ben, gaat de deur van de badkamer open. “Mama, mag ik met jou douchen?” “Tuurlijk schatje!” Een klein mannetje komt gezellig tegen mij aan staan onder de warme douchestraal, waarna hij mij al snel, maar zorgvuldig de douche uitwerkt. “Mam!” Waar is mijn zwarte broek?” “In de was schatje!” “Die zit ALTIJD in de was!” Aangezien ik iedere dag was, soms zelfs 2 keer, is dat niet waar, maar laat ik het zo maar even. Werkspullen bij elkaar zoeken en tijdens het föhnen van mijn haar mijn koffie opdrinken. Die boterham eet ik wel in de auto op. Ok, zeker niet het juiste voorbeeld voor mijn kinderen, maar soms weet ik gewoon even niet waar ik de tijd vandaan moet halen. Ik hoor jullie nu zeggen: “eerder opstaan”, maar aangezien slapen mijn grootste hobby is, stel ik dat opstaan toch iedere dag steeds weer opnieuw uit.

Oeps!

09.15 uur dus nog alle tijd om aan een nieuw blog te beginnen voor jullie. Wanneer ik via de achterdeur binnen kom en de volgende deur open wil maken (van bijkeuken naar keuken), kom ik erachter dat die op slot zit! En de sleutels zitten aan de binnenkant van de deur! SH%!!@ Wat nu? Ik kan er dus niet in.

Verloren tijd

De buren. Godzijdank! Zij hebben een reservesleutel van ons en de schoonmaakster is daar altijd op donderdagochtend. Gelukkig. Even aanbellen en dan de sleutel bij hun pakken. Ik ben inmiddels zo vaak mijn sleutel vergeten dat de schoonmaakster niet meer raar op kijkt als ik weer eens voor de deur sta. TRING. Er doet niemand open. Oh wacht, ik herinner het mij ineens, de schoonmaakster is op vakantie zo vertelde de buurvrouw onlangs. NEE!! Ik kan dit nu niet gebruiken. Ik moet nog zoveel doen deze ochtend. Dan mijn schoonouders bellen. Zij wonen hier 10 minuten vandaan en hebben ook een huissleutel van ons. “Hallo met Joyce, wat? die hebben jullie niet?!” Ik weet toch zeker dat ik hun ooit een keer een huissleutel heb gegeven, maar goed. Laatste kans; manlief bellen. Hopelijk is hij op kantoor, zodat ik daar zijn sleutel kan ophalen. “Hi, met mij, Ja, ik weet het! Nee niet handig nee!” (Wrijf het er nog maar een keer in). “Ik kom eraan”. Inmiddels ben ik 3 kwartier verder. Op en neer naar kantoor van manlief, weer een half uur erbij! Uiteindelijk zit ik dan om 10.30 uur achter mijn laptop.

Huishouden versus werk

Om wat inspiratie op te doen leun ik even achterover en kijk naar buiten. Dat had ik beter niet kunnen doen!! Mijn oog valt op de vloer onder de tafel en die is bezaaid met hagelslag. Gebeurd toen ik vanmorgen de deur al uit was. Toch eerst maar even opzuigen, want ik wil graag een rustige omgeving als ik aan het werk ben. Normaal gesproken zit ik op mijn eigen kantoor buitenshuis, maar omdat ik aan het einde van de ochtend weer een afspraak heb, hier in de buurt, besloot ik vandaag om thuis te werken. Wanneer ik naar de bijkeuken loop om de stofzuiger te pakken, zie ik dat de wasmand uitpuilt. Hmm, dan ook maar snel even een wasje aanzetten. Wanneer ik door het huis loop van boven naar beneden op zoek naar verloren kledingstukken, die dan ook meteen mee gewassen kunnen worden, zie ik dat de inhoud van de kledingkast van de oudste zich op de vloer bevind. Godsamme! Ok, ook dat maar weer even fixen .Inmiddels is het alweer 10.45 uur. Nog een uur en een kwartier om mijn blog te schrijven. Daarna door naar een afspraak en om 14.00 uur de kindjes weer uit school halen.

Als ik geluk heb kan ik  vanmiddag nog even achter mijn laptop duiken om wat te werken. Oh wacht , ik herinner mij ineens dat ik vanmorgen met de kindjes heb afgesproken om ‘uiltjes te gaan knutselen’. En beloofd is beloofd. Want denk maar niet dat ik daar vanmiddag onderuit kan komen. Mijn kinderen onthouden alles feilloos (als het hun uitkomt, haha). Dan moeten er vanmiddag ook nog boodschappen gedaan worden en gekookt worden en dan zit de dag er alweer op. Dat wordt dus weer een paar uur werk vanavond inhalen. Terwijl ik mij nog zo had voorgenomen om vanavond eens een keer helemaal niets te doen en lekker op de bank te gaan hangen met een glas wijn.Nou ja, dat schuiven we dan nog maar even voor ons uit. Zaterdagavond doe ik in ieder geval even helemaal niets aan het huishouden, de kinderen of mijn werk. Dan komt de oppas en hebben manlief en ik vrijaf. De stad in voor een borrel, hapje en tijd voor onszelf.Voor nu wordt het nog even rennen en vliegen vandaag en kan ik vanavond hopelijk een beetje op tijd mijn bed in.

Ben jij een werkende moeder? Is het voor jou ook vaak ‘ren en vliegwerk’? Hoe combineer jij werk en gezin? Herken jij jezelf hierin? Of loopt bij jou alles wel ‘gesmeerd’?

Ik ben benieuwd naar jullie verhalen.

Lieve groet, Joyce

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *