Vorige week las je het eerste deel van het bijzondere verhaal van Jennice op de blog. Haar dochtertje Loena was 1,5 jaar oud toen ze van een boot viel en in het water terechtkwam. 20 minuten lang kreeg ze geen zuurstof, waardoor ze hersenschade opliep. Bovendien leek het alsof de politie Jennice en haar man de schuld gaf van het ongeluk … Vandaag delen we het tweede deel van het verhaal.

>> LEES OOK: Loena viel van een woonboot – deel 1

Bewakingsbeelden

Na het onderzoek vroeg ik aan de agenten of ze de bewakingsbeelden hadden bekeken. Op de plek waar Loena in het water is beland, stonden immers camera’s gericht. De agenten vielen compleet uit de lucht. Vervolgens gingen ze weg, onder meer om te controleren of mijn verhaal overeenkwam met dat van mijn man. Even later kwamen de agenten weer binnen en vertelden ze dat we vrijgesproken werden en dat we inderdaad de waarheid vertelden.

Mijn man kwam naar me toe. Ik was zo opgelucht om hem te zien! De agenten legden ons uit dat we wat verderop de bus naar huis konden nemen. Mijn man was echter van mening dat als de agenten ons uit bed konden halen, ze ons ook wel even naar huis konden brengen. Na een half uurtje wachten hebben ze dat ook gedaan. Inmiddels was het 7.00 uur ’s ochtends en hadden we nog niet geslapen. Om 8.00 uur moest ik een contract gaan tekenen voor mijn nieuwe baan. Ik had die nieuwe baan speciaal gezocht om meer tijd met mijn dochtertje te kunnen doorbrengen.

Intensive care

Het leven gaat voort, dacht ik, dus ik besloot om naar de afspraak te gaan. Bovendien moesten alle kosten betaald worden, aangezien ik geen hospitalisatieverzekering had voor Loena. Ik legde de situatie aan mijn nieuwe werkgever uit en ze reageerde erg begripvol. Ik mocht zelf bepalen wanneer ik er klaar voor was om te gaan werken. Ik zei dat ik paraat zou staan vanaf september. Dan had ik één maand om alles een beetje te verwerken. Dat was geen enkel probleem voor mijn nieuwe werkgever. Nadat mijn papieren in orde gebracht werden, ging ik samen met mijn man naar Loena op de intensive care afdeling. Daar heeft ze twee weken gelegen. Dag in dag uit was ik bij haar.Mijn man bleef ook twee maanden thuis om steeds mee naar het ziekenhuis te kunnen gaan.

Na twee weken besloten de dokters om Loena uit de kunstmatige coma te halen. Al snel bleek dat ze doof was en dat ze ons niet kon zien. We gaven echter niet op en bleven samen vechten. Een week later vertelden de dokters ons dat als Loena niet binnen de week zelfstandig zou ademen, ze de stekkers moesten uittrekken. Eén dag voor die week verstreken was, slaagde Loena erin zelfstandig te ademen. Wat een opluchting!

Leven als een plant?

Na twee maanden op de intensive care mocht Loena naar een kinderafdeling. Elke dag gingen we bij haar op bezoek. Elke dag huilde ze. Niets hielp om haar te kalmeren. Ik voelde me zo machteloos! De dokter vertelde dat Loena’s toestand niet meer zou verbeteren. Ze zou met andere woorden leven als een plant. We vroegen of we niets konden doen, want we wilden haar niet elke dag laten afzien. Het enige dat we konden doen, was een papier ondertekenen waarop stond dat Loena bij een eventuele hartstilstand geen medicatie meer mocht krijgen. We besloten het te doen, omdat Loena het niet verdiende om af te zien.

Revalidatiecentrum

Loena werd opgemeten voor een speciale stoel. Na vijf maanden in een ziekenhuisbed te liggen, mocht ze naar een revalidatiecentrum in Zandhoven. Daar huilde ze niet meer elke dag. Na enkele weken kon ze bovendien opnieuw horen en zien. Het was een mirakel dat ze dat al kon, want de dokters hadden haar al opgegeven! Met behulp van een kinesist en een logopedist leert Loena alles nu stap voor stap opnieuw.

Een jaar later

We zijn nu een jaar verder en ze krijgt nog steeds sondevoeding. Loena’s voetjes staan ook naar binnen, waarvoor ze steunspalkjes draagt. Haar linkerhand kan ze moeilijk gebruiken, maar daar wordt door de kinesist aan gewerkt. Om te kruipen en de stappen is het momenteel nog te vroeg. Het is bovendien nog maar de vraag of ze dat ooit nog zal kunnen. Loena is nu 2,5 jaar, maar heeft de mentale leeftijd van een kindje van 1 à 1,5 jaar. Ze kan nu enkele woordjes zeggen. Elk klein stapje vooruit is een wonder. Elke dag vechten we samen als gezin. Een gezin dat alleen maar sterker wordt!

1 Comment on Bijzonder verhaal: Loena viel in het water – deel 2

  1. Fleur
    13 september 2018 at 10:35 (1 week ago)

    Bijna ongeloofwaardig dit verhaal; je kindje ligt in het ziekenhuis sinds een paar uur, ze vecht voor haar leven en jij gaat ’s ochtends naar je nieuwe baan om een contract te tekenen? Want het leven gaat door? Al lag mijn kind in het ziekenhuis met een gebroken beentje, ik zal echt niet van zijn zijde wijken…

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *