Mees was nog maar een paar weken oud toen mijn man een verrassing voor me had. Ik moest me mooi aankleden, zorgen dat er spullen voor Mees klaarstonden en dan zouden we samen heerlijk uit eten gaan. Voor oppas had hij gezorgd: mijn ouders konden niet wachten om de eerste keer op hun kleinkind te passen. Waar hij niet op had gerekend, was mijn reactie. Ik keek hem paniekerig aan en maakte hem duidelijk dat ik Mees echt niet ging wegbrengen. Ik wilde best uit eten, maar dan ging Mees maar mee. Voorzichtig, rekening houdend met mijn hormonen, hebben Richard en mijn moeder moeten praten als Brugman om me toch zover te krijgen. Met een knoop in mijn maag reden we de straat bij mijn ouders uit: het eerste loslaten was een feit.

>> LEES OOK: FILM DIEP IN DE ZEE met WINACTIE

Het hoort erbij

Loslaten hoort bij opvoeden. In het begin gaat het in kleine stapjes, en naarmate je kindje ouder wordt, zal je steeds minder de regie over het leven van je oogappel houden. En dat is goed, maar ook moeilijk. Je moet namelijk vertrouwen op iemand anders of, wat later, op de skills van je kind. Maar dat is juist de essentie van opvoeden: je kind klaarstomen voor het leven en ervoor zorgen dat ze zich alleen redden. Eigenlijk draait loslaten dus om vertrouwen.

Loslaten2Vertrouwen

Zelf word ik er steeds beter in, al zeg ik het zelf. In het begin, toen Mees net geboren was, durfde ik hem amper alleen te laten. Ik was bang dat hij zou stoppen met ademen als ik even niet keek. Totale waanzin natuurlijk, maar na het hele medische traject dat we hadden doorlopen om hem te mogen krijgen, vond ik het heel moeilijk om vertrouwen te hebben in iets dat wel goed ging. Toen dat vertrouwen wat gegroeid was, was het etentje de volgende stap, gevolgd door mijn eerste werkdag en vervolgens na vijf maanden een weekendje weg zonder hem. En bij elk beetje loslaten kon ik wel huilen en keek ik tien keer per kwartier op mijn telefoon, maar groeide ook mijn vertrouwen in Mees en zijn vermogen om zich aan te passen aan een nieuwe situatie met andere mensen dan zijn moeder.

Vrijheid

Als je kindje klein is, staat loslaten ook gelijk aan een beetje vrijheid terugkrijgen. Hoewel ik er vreselijk tegenop zag om hem die eerste keer bij mijn ouders achter te laten, heb ik genoten van het etentje met mijn man. Eten dat ik negen maanden lang niet had gemogen, onder het genot van een lekker wijntje! En toen ik na mijn verlof weer ging werken, vond ik het heerlijk om weer onder de mensen te zijn. De eerste logeerpartij betekende weer een keer uitslapen en nog veel later betekende een ochtend peuterspeelzaal een ochtendje stilte in huis zodat ik rustig kon werken.

Buikpijn

Bij mijn dochter bleken alle bovengenoemde loslaatmomenten veel minder ingrijpend te zijn. Blijkbaar wordt je als ervaren moeder toch iets minder gevoelig. Daarbij is zij een pittige tante en laat zij het echt wel weten als ze iets niet leuk vindt. Toch had ik bij de eerste keer dat ik haar een avondje naar opa en oma bracht, buikpijn en kon ik het niet laten om regelmatig om een update te vragen via Whatsapp.

 

Hoe zit dit bij jullie? Hebben jullie veel moeite met dingen als naar de oppas brengen en uit logeren brengen? Laat het me weten, ik ben benieuwd!

 

1 Comment on Loslaten: als je kind beetje bij beetje zijn eigen leven krijgt

  1. Marijke
    7 februari 2018 at 07:57 (9 maanden ago)

    Heel herkenbaar! Wij wonen in het buitenland waar ik ook ben bevallen van ons eerste kindje. Dat betekent dat we geen naaste familie of goede vrienden vlakbij hebben wonen die een keertje kunnen oppassen. Ik ben veel met ons kindje alleen geweest en dat heeft ervoor gezorgd dat de drempel om los te laten best hoog werd. Binnenkort ga ik weer een paar uurtjes werken en dan komt er een oppasmoeder bij ons thuis. Ik vind het heel spannend maar het is ook erg goed om weer eventjes iets anders te kunnen zijn dan alleen maar mama..

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *