Vandaag delen we weer een bijzonder verhaal op de blog. Tegen alle verwachtingen in slaagden Lucinda en haar man er na heel wat pogingen toch in om spontaan zwanger te worden. Na een succesvolle eerste zwangerschap en bevalling droomden ze van een tweede kindje, maar toen werd er borstkanker vastgesteld bij Lucinda …

Bijzonder verhaal: Lucinda

Ik ben Lucinda, 35 jaar en al 14,5 jaar samen met mijn man Joost-Jan (36). We zijn 10 jaar getrouwd. Ik zag de oproep voor bijzondere zwangerschaps- en bevallingsverhalen en dacht: daar kan ik wel wat mee! Joost en ik hebben beiden altijd een zeer sterke kinderwens gehad. Nadat we op 4 april 2008 in het huwelijksbootje stapten, was het krijgen van kinderen de volgende grote wens die we graag in vervulling zagen gaan. Toen we samen hadden beslist er helemaal voor te gaan, had ik ergens altijd al een slecht gevoel in mijn onderbuik. Iedereen in onze omgeving raakte zo snel en makkelijk zwager. Dat zal bij ons vast niet gebeuren, dacht ik.

Na 7 à 8 maanden was ik er zeker van dat er iets niet klopte en besloot ik contact op te nemen met de huisarts. Uiteindelijk bleek er wel degelijk sprake te zijn van een androgene factor waardoor de kans op een spontane zwangerschap zeer klein was. Eenmaal doorverwezen naar de gynaecoloog kwamen we uiteraard in de medische molen terecht.
Tweemaal kwamen we in aanmerking voor een IUI-poging, maar beide pogingen werden afgeblazen omdat de zaadkwaliteit van Joost helaas te slecht was.

Zo moe

Nadat we 13 à 14 maanden probeerden zwanger te raken, gingen we er samen lekker een weekje tussenuit. We gingen op vakantie in eigen land. We verbleven één dag op Texel, enkel met onze fietsen. De auto hadden we namelijk achtergelaten in Den Helder.
“Even naar de vuurtoren fietsen” bleek een hele opgave voor me. En ik was ook zo ontzettend moe, anders dan anders. Twee dagen later waren we thuis en ik was werkelijk niet vooruit te branden … Zoooooo moe!

Over tijd

Uiteraard wist ik dat ik één à twee dagen overtijd was, maar ik durfde niet denken of hopen dat ik zwanger was. Nee, dat geloofden we echt niet! Toch hebben we direct een test gedaan, want die hadden we nog in huis. En ja hoor … positief! Twee weken later moesten we terug naar onze gynaecoloog en die zag gelijk aan onze blije gezichten dat we goed nieuws hadden. Ik was net zes weken zwanger en er was al een prachtige hartslag hoorbaar en zichtbaar op de echo. En dat terwijl de verwijzing voor een eerste IVF-poging al klaar lag om naar het Erasmus MC in Rotterdam te sturen.

Jiggy

Na een heerlijke ongecompliceerde zwangerschap van exact 40 weken is onze prachtige  zoon Jiggy op 19 mei 2010 thuis geboren na een supersnelle (6 uur) en fijne bevalling.
Prachtig … Wij waren papa en mama van het mooiste mannetje van de hele wereld! Ons geluk kon niet op. Jiggy was een voorbeeldige baby en we genoten volop met zijn drietjes.
Hij sliep al vanaf de eerste nacht door. Dat hadden we wel verdiend na onze tegenslagen, vonden wij, haha.

>> LEES OOK: Sneakers met glitters

Joost en ik komen beiden uit een gezin van drie. Joost is de jongste van drie knullen, ik de jongste van drie meiden. Mede daardoor hebben we altijd gezegd dat we niet bewust voor één kind zouden kiezen. Na ongeveer een half jaar besloten we dat we graag een tweede kindje wilden. Omdat we ervan uitgingen dat het toch niet gelijk raak zou zijn bij ons, namen we het risico dat er erg weinig leeftijd tussen zou zitten als ik toch meteen weer spontaan zwanger zou worden. Maanden gingen er voorbij. Ik was nu rustiger dan bij onze vorige poging om zwanger te worden. Ten eerste hadden we namelijk al een gezond kindje, en ten tweede hoefde het volgende kindje niet per se zo snel na Jiggy te komen.

Toen Jiggy echter 2 jaar werd, begonnen we toch weer onrustig te worden. Omdat we al een voorgeschiedenis hadden, werden Joost en ik gelijk doorverwezen naar Rotterdam. Na diverse onderzoeken was alles duidelijk in kaart gebracht en samen met de artsen werd er toch besloten om nog een jaar te proberen om natuurlijk zwanger te geraken. We hadden immers bewezen het zelf te kunnen en we waren bovendien nog relatief jong.

Knobbeltje

Tot die ene donderdagavond in februari. Het moest een romantisch avondje samen worden, maar toen voelde Joost een knobbeltje in mijn rechterborst. We besloten samen dat ik de dag erna meteen naar de huisarts zou bellen. Op de een of andere manier had ik zeer sterk het gevoel dat het foute boel was, ook al kwam er in mijn familie tot nu toe nog geen borstkanker voor. Ik kan het niet uitleggen, maar op de een of andere manier heb ik een zeer sterke intuïtie die me tot nu toe nog nooit in de steek heeft gelaten.

Cyste

Ik ben zelf werkzaam in een ziekenhuis en na mijn huisartsenbezoek op vrijdagochtend was het via mijn leidinggevende zo geregeld dat ik de maandag daarna terechtkon voor een mammografie. De huisarts zei zelf dat ik ervan moest uitgaan dat het een cyste was, maar daar was ik maar moeilijk van te overtuigen. Die bewuste maandag moest ik zelf werken en tussendoor ging ik even naar mijn collega’s van de röntgenafdeling om een mammografie te laten maken. Nog een foto, en nog een foto en daarna bleef de laborante wel erg lang weg om te vragen of de foto’s een voldoende goede kwaliteit hadden om hem door de arts te laten beoordelen …

Fibroadenoom

Tien minuten later kwam ze terug, mét de radioloog … Zie je, ik wist het! “Het is zeker geen cyste, maar ik ga ervan uit dat het een fibroadenoom is. Dat is een goedaardig gezwel. Kom nog maar eens een keer terug en dan maken we rustig een echo en doen we eventueel een punctie”, aldus de radioloog. “Nou vriend, jij maakt nu die echo en de punctie voer je ook direct uit. ik ben er nu toch en dan weten we gelijk waar ik aan toe ben”, luidde mijn antwoord. Zo gezegd, zo gedaan. Op vrijdag zou ik bij de chirurg de uitslag krijgen.

Borstkanker

Ik wist zeker dat het foute boel was. Nadat Joost en ik Jiggy naar mijn ouders hadden gebracht, zaten we in een lege wachtkamer op de chirurg en de uitslag te wachten.
Ik had in de ochtend nog gebeld om te vragen of ik eerder kon komen, maar de secretaresse vertelde dat de chirurg nog een overleg had met de patholoog-anatoom. Ik wist genoeg … Dat is voor een “simpele” cyste niet nodig … Toen ik eindelijk bij de chirurg kwam, zei hij: “Mevrouw, ik ga uw dag vergallen … U heeft borstkanker.”

Amputatie

De vrijdag erna werd ik al geopereerd. Een volledige amputatie. Dat was niet noodzakelijk, maar wel mijn eigen keuze. Weg met die kanker! Een tiet is maar een tiet … Daarna kreeg ik al snel mijn eerste chemo. In totaal kreeg ik er zes.

Voordat ik mijn operatie had ondergaan en aan mijn chemo begon, heb ik heel veel gesproken met de chirurg en de mammacare-verpleegkundige over onze nog altijd zeer sterke kinderwens. Ik kreeg zulke zware chemo’s dat de kans dat ik in de overgang zou komen en dus onvruchtbaar zou raken vrij groot was. Voor mijn eerste chemo zijn Joost en ik dus nog snel op gesprek gegaan in Rotterdam om onze keuzes en kansen op het krijgen van een tweede kindje te bespreken. Het verwijderen en invriezen van de eierstokken zou niet het gewenste resultaat opleveren en viel dus al af als optie.

Spoed-IVF?

Een spoed-IVF-procedure bleek onze enige optie. De eventuele embryo’s die daaruit voortkwamen, zouden ingevroren kunnen worden en vervolgens teruggeplaatst worden wanneer alle behandelingen voorbij waren. Mijn gevoel vond dat een prima optie, maar toen kwam mijn verstand zich er nog even mee bemoeien … Eén IVF-cyclus zou twee maanden in beslag nemen. 61 lange dagen. Een hele tijd waarin eventuele uitzaaiingen lekker vrij spel zouden krijgen en mijn lichaam helemaal konden verwoesten. Dan hadden we straks misschien wel een aantal mooie embryo’s “in de vriezer liggen”, maar was de kanker uitgebreid en dan had ik nooit meer een embryo terug kunnen plaatsen. Ik wist immers nog niet exact wat voor tumor het was en of ik eventuele uitzaaiingen had.

Uiteindelijk hebben Joost en ik besloten om eerst tegen de kanker te gaan vechten en het hele IVF-verhaal te laten voor wat het was. Dat was een zware beslissing. We wisten immers dat het onze laatste kans op een tweede kindje kon zijn.

>> LEES OOK: OOTD Girls

Cyclus

Tot de vijfde chemo had ik nog enigszins een cyclus, wat al enorm bijzonder is, want de meeste vrouwen stoppen al met menstrueren na één of twee chemo’s. Dat is althans zo bij de chemo’s die ik heb gekregen. Er is namelijk enorm veel verschil in. Mijn interniste was elke keer weer verbaasd dat mijn lichaam “zo lang bleef functioneren” op dit gebied.
Maar na de vijfde chemo was het klaar. Weg, over en uit, dacht ik. Geen menstruatie meer!

Met mijn kale koppie, met een borst minder, 15 kilo zwaarder van alle rotzooi moest ik met mijn niet meer menstruerende lijf nog één keer aan het infuus … De laatste keer! Tijdens mijn afspraak voor de tweede chemo had ik nog te horen gekregen dat ik ook nog eens 25 keer bestraald moest worden. Ik had immers een “triple negatieve” tumor. Die is niet hormoongevoelig en als extra wapen kan men enkel nog bestralen. Hormoontherapie en dergelijke hebben bij deze vorm van borstkanker geen enkele zin.

Ja hoor, gooi het maar bij op de hoop, als we toch bezig zijn. Als we het doen, doen we het goed. Dus ook dat moest nog gebeuren na mijn chemo’s. In augustus was ik met alle behandelingen klaar en hebben we champagne in overvloed gedronken!

 

Slaagt Lucinda er na haar zware chemokuur nog in om zwanger te worden? Je leest het later deze week in het tweede deel van haar bijzondere verhaal!

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *