Een adoptieprocedure duurt lang. Heel erg lang. Daarnaast is het spannend, heel erg spannend. Maar waarom zou je dan in hemelsnaam nog meer spanning op je hals halen, door ook nog even een televisieploeg mee te laten vliegen tijdens jouw adoptiereis? Natasja en haar partner deden mee aan het tv-programma Met Open Armen. En ze komen binnenkort (weer) op de buis. Waarom en hoe? Nieuwsgierig geworden? Lees dan snel verder. 

Waarom wil je op het moment dat je jouw kindje voor het eerst gaat ontmoeten en eindelijk in je armen mag sluiten, een camera op je gezicht? Wat bezielt je om zoiets integers te delen met – eh nou ja – een miljoen mensen?!

Op TV? No Way!

Mijn oren suizen nog na van het telefoontje van zojuist. “Willen jullie meewerken aan een televisie-programma over adoptie?” Het is allemaal al zo stressvol. Om dan ook nog een televisieploeg op je nek te hebben… Ik denk het niet.
De gedachte alleen al. Ik moet al lachen bij het idee dat Arjan met zijn gezicht op TV zou komen. Niks voor hem. Uitgesloten. Daar is hij te nuchter voor en hij is ook een beetje verlegen. No Way. Never. Ever. Niks voor ons.

Ik wuif het idee weg en ik bel Arjan op. Ik kan mijn lach net onderdrukken, als ik hem probeer te laten schrikken. “Hey schat, wat zou jij ervan vinden om de adoptie te laten volgen voor een nieuw RTL4 programma, ‘Met Open Armen’?” Ik hou de telefoon maar een beetje verder bij mijn oor vandaan, zodat de ‘what the f*ck denk je zelfs’ wat minder hard door de speaker gaat knallen. Maar die komt niet.
“Nou… dat lijkt me hartstikke gaaf”, zegt Arjan.

Iedereen heeft een mening over je.

“Wat…?” stamel ik. “Hartstikke gaaf?!” “Ja,” zegt Arjan, “super mooi toch. Dan kunnen we laten zien hoe dat dat nou echt gaat, zo’n procedure.”
Ik moet even slikken. Die zag ik niet aankomen. Hij heeft gelijk. Natuurlijk. Maar moet ik dan met mijn kop boven het maaiveld uit? Je bent al zo kwetsbaar en je moet al zoveel uitleggen als het om adoptie gaat, want iedereen heeft er een mening over. En de meesten vinden het ook nodig om die mening te delen met jou.

Ik denk aan de gesprekken die we soms voeren. Hoe we moeten uitleggen dat je een adoptiekindje niet koopt en niet mag uitzoeken (Godzijdank, laat dat duidelijk zijn).
Ik denk aan de talloze keren dat we moeten verdedigen dat er ouders voor een kindje worden gezocht, in plaats van een passend kindje voor de ouders.
Ik denk aan de vele opmerkingen die we horen over de lengte van de wachtlijst en de kosten van adoptie. Om nog maar te zwijgen over de opmerkingen en vooroordelen over de geboortemoeder.

Hoop geven

We kunnen op deze manier wel laten zien hoe wij het ervaren en hoe het echt gaat.
De thuisblijvers kunnen zien hoe het was, die eerste ontmoeting met ons kindje.
En we kunnen het later zelf ook terug bekijken en aan ons kindje laten zien.
Dat is waar. En wat voor mij persoonlijk ook meeweegt: als wij beter ingelicht waren over adoptie, tijdens de fertiliteitsbehandelingen, hadden we misschien andere keuzes gemaakt.

Wat nou als er stellen kijken die in dezelfde uitzichtloze put zitten als waar wij destijds in zaten? Als we die mensen nou mee kunnen nemen in ons verhaal?
En de ‘aspirant adoptie ouders’, zoals dat zo mooi heet, die stellen die zo vurig wachten en nog op de ‘reservebank’ zitten, tussen hoop en vrees, in het adoptieproces.
Als we die mensen nou een beetje hoop kunnen geven door ons verhaal te delen…

Glamourpoezen en showtrappen

Oké, een keer met hen praten kan geen kwaad. Maar ik ga niet met make-up en een krultang rondrennen. En ik ga ook niets 10 keer opnieuw inspreken. Oh, en als ze maar niet denken dat ik me 8 keer ga verkleden. Mijn droom is immers moeder worden, besluit ik. En geen televisiester!

In mijn hoofd heb ik al een levendig schrikbeeld dat ik in een glitterjurk een ziekenhuistrap oploop, op weg naar ons kindje. Een visagiste rent achter me aan, want mijn voorhoofd glimt. Een presentatrice in een mini-jurkje stapt op haar naaldhakken uit de limo (want zo zijn ze!), terwijl haar assistent haar tasje draagt. Op de achtergrond speelt een orkest iets van Mariah Carey (horror compleet).
Op het moment dat we de wieg in willen kijken, hoor ik hard: “CUT! Reclame!”
Zo gaat dat immers in televisieland, had ik besloten. Toch?

Het productieteam

Ik probeer mijn vooroordelen overboord te kiepen.
Alle mensen die ik spreek van het productieteam zijn ongelooflijk aardig.
Natasja Froger blijkt een keihardwerkende en superzorgzame schat, waar vrijwel meteen een leuke klik mee is. Een heerlijk mens met een groot hart en een heerlijke dosis humor.
We hebben nog geen glamourpoes gezien. Wat een leuk team! En wat een mooi programma!

We are in! Wij worden ouders. En daar zijn we supertrots op.
Willen we dat delen? Mogen ze dat volgen? Ja! Natuurlijk! We gaan er gewoon voor.

Met open armen

Onder een vergrootglas

Na het besluit houden we contact. Het team blijft op de hoogte van de gebeurtenissen in ons leven. We houden elkaar op de hoogte. Het zijn bijna goede kennissen geworden. We kijken er altijd naar uit, als er een weer een afspraak gepland staat. Gezellig!
Ik maak me wel steeds meer zorgen. Je ligt immers enorm onder een vergrootglas natuurlijk.

Het is het mooiste moment van je leven, maar ook het meest emotionele. En kwetsbare.
En iedereen heeft een mening. In de huidige tijd van sociale media kan, mag en gaat iedereen ook melden wat die mening is. Over jou. Over jouw kind. En over jouw procedure. Oef, het idee alleen al!

Geen belemmering

Wat er ook gebeurde om ons heen, televisieploeg of niet: het mocht ons niet belemmeren in onze beleving. We wilden dat het mooiste moment van ons leven niet overschaduwd zou worden door een televisieopname. Lullig gezegd: het gaat om ons. Niet om het programma. We kunnen dit nooit meer overdoen. Het is onze adoptie. Het magische moment waarop wij dan eindelijk ouders worden. Van ons kindje. En dit moment gaan we maar 1x in ons leven meemaken! Dus er mag niets bijkomen wat de magie van het moment ook maar enigszins kan wegnemen. En dat is gelukt!

De reis

De crew die met ons is meegereisd, bestond uit allemaal onwijs lieve betrokken en hardwerkende mensen. Ze waren zich heel erg bewust van het feit dat het ons moment was.

We hebben ons geen minuut ongemakkelijk gevoeld. Regelmatig vergaten we zelfs dat ze er waren. Ook hebben we het geen seconde als vervelend ervaren dat ze erbij waren.
We hebben met hen gelachen, gehuild, kinderwagens in elkaar gezet, biertjes gedronken, verjaardagen gevierd, papieren getekend, draagdoeken getest. Eerlijk gezegd heb ik een potje gejankt toen ze naar huis gingen! Ik ging ze missen.

De Kardashians of Bonje Met de Buren.

Na het terugzien van de beelden wisten we het zeker. Dit zijn wij. Dit is ons verhaal.
Zo is het helemaal gegaan, zo hebben wij het beleefd.
Geen visagisten, glamourpoezen en geen geregisseerde ongemakkelijke momenten. Het voelde vreemd genoeg gewoon alsof er een paar lieve kennissen mee waren gevlogen, die enorm met ons meeleefden en meegenoten met onze mooiste reis.

Natuurlijk was het in het begin eng om jezelf terug te zien, want: mijn stem is raar, die pukkel ziet natuurlijk iedereen en mijn kont is veel te dik in die broek. In elke broek eigenlijk. Zeker op groot scherm. Niet te doen! Maar alles went. Na een paar uur merkten we niet eens meer dat de camera aanstond.

Ook zorgde de aanwezigheid van zo’n televisieploeg soms voor grappige reacties.
In het hotel in Amerika werd ik aangestaard of ik de Nederlandse Kim Kardashian was.
De buren waren tijdens de opnames benieuwd of Arjan een hele slechte klusser was, of dat we ruzie hadden in de straat en misschien boos op hen waren.

Met open armen

De uitzending

Vorig jaar in mei is ons verhaal uitzonden. Onze uitzending van ‘Met Open Armen’.
Natuurlijk was het, toen het eenmaal zo ver was, best wel een beetje spannend.
Twitter ontplofte. Facebook ging los.
Linda Nieuws postte een bericht over onze uitzending. [Bekijk het fragment hier!]
Het was overal. Ons emotionele en o zo persoonlijke verhaal.

Natuurlijk zat ik op de bank, met mijn mobiel in mijn handen.
En natuurlijk zijn negatieve opmerkingen dan vervelend, omdat jij je op dat moment absoluut niet kunt verdedigen. Het is bizar om te lezen wat wildvreemden over je schrijven.
Laten we eerlijk zijn, het is natuurlijk wel een beetje met de billen bloot voor 1 miljoen kijkers. Maar wij zijn ongelooflijk trots op onze zoon Bram en op ons verhaal.
We stonden en staan er 100% achter.

En wat heeft Nederland massaal meegeleefd!
Nog steeds krijgen we wekelijks opmerkingen over de uitzending.
Ongelooflijk en prachtig om te horen hoe mensen hebben meebeleefd, hebben genoten en hoe ons verhaal de meningen over adoptie soms heeft veranderd.

Met open armen

Missie volbracht.

Duizenden (!!!) reacties hebben we gezien en gelezen.
Overwegend ontroerende, grappige, mooie en verrassende reacties.

Als er nu tussen die miljoen kijkers mensen zitten die op de ‘adoptiewachtlijst’ staan en denken: “Oh! Ja! Zo kan het bij ons ook gaan.” En daaruit een klein sprankje hoop kunnen halen… Of als er nu iemand denkt: “Goh, ja, dat is de andere kant van adoptie, de geboortemoeder. Zo had ik het nog niet bekeken.”
Dan is onze ‘missie’ volbracht.

Een nieuw seizoen Met Open Armen

Vanaf 6 september start het nieuwe seizoen Met Open Armen op RTL4.
Naast het ontstaan van alle mooie nieuwe gezinnen, zal er dit seizoen ook een “Hoe is het nu met” uitzending te zien zijn. Wij zullen hierin ook voorbijkomen: Natasja Froger en haar team zijn langsgeweest om te kijken en te filmen hoe het nu – bijna 2 jaar later – met ons gaat als gezinnetje.

Benieuwd? Klik op de link!

Met open armen

 

Recent heeft Natasja een artikel gepubliceerd over de opmerkingen die zij krijgt over de adoptie. Wanneer je dit artikel leest, klapperen je oren. Je leest hem hier terug.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *