Voor alles is een eerste keer en zo dus ook de eerste keer dat je kind naar de tandarts gaat. Toen mijn dochter voor de eerste keer ging, had ik haar uiteraard goed voorbereid. Ik vertelde haar wanneer we gingen en wat er ging gebeuren. Zonder problemen en weer een ervaring rijker liepen we na afloop van het bezoek samen hand in hand de deur uit. Zij blij met haar cadeautje dat ze van de tandarts gekregen had en ik natuurlijk ape-trots!

Mijn kind is bang voor de tandarts!

Onlangs was mijn zoontje aan de beurt, maar deze keer ging het helaas heel anders!

Ook hem had ik uiteraard weer voorbereid, maar ik merkte al dat hij wel heel gespannen was. Het liefste wilde ik hem behoeden voor een voor hem spannende en misschien zelfs wel angstige ervaring, waarbij misschien zelfs een paar traantjes gelaten zouden worden. Maar dat zei mijn moederhart. Vanuit mijn professie als pedagoge weet ik heel goed dat kinderen juist ook met minder leuke ervaringen, spannende dingen om moeten leren gaan. Die moeten we ze juist laten ervaren. Daar worden ze weerbaar van, minder afhankelijk van anderen en leren zo op zichzelf te vertrouwen. Dus gingen we vol goede moed de deur uit.

tandarts

Eenmaal bij de tandarts aangekomen, liet ik zijn zus eerst gaan,zodat mijn zoontje rustig kon kijken hoe het eraan toe ging. Dit verliep vlekkeloos en met een muntje in haar hand waar ze na afloop een cadeautje mee mocht uitzoeken, sprong mijn dochter vrolijk de grote tandartsstoel uit.

Traumatische ervaring

“Zo jongeman, nu ben jij aan de beurt!” Toen mijn zoontje doorhad dat de tandarts het tegen hem had, kromp hij ineen en klampte zich als een aapje aan mij vast. Mmmmm, dacht ik, dit kon nog wel eens lastig worden. En dat werd het ook! Mijn zoontje deed zijn mond met geen mogelijkheid open. Hij lag compleet verstijfd van angst te bibberen in de stoel en keek mij met grote angstogen aan, terwijl ik zijn handje vasthield. De tandarts probeerde krampachtig zijn mondje open te krijgen totdat ik ingreep en vond dat het genoeg was. Dit zou op deze manier een traumatische ervaring voor mijn kind worden.

Herhaling

Een nieuwe afspraak werd gemaakt, bij een andere tandarts, maar ook daar gebeurde hetzelfde. Mijn zoontje durfde zijn mondje niet open te doen en raakte helemaal overstuur. Terwijl ik zelf overstuur raakte en dacht:”loopt hier dan niemand rond die WEL met kinderen die angstig zijn om kan gaan en dus enige pedagogische kwaliteiten bezit?”, zei de tandarts: “het lijkt mij verstandig als je zoontje naar een speciale kindertandarts gaat”. “Dat lijkt mij ook ja!”,floepte ik er misschien net wat te assertief uit.

Kindertandarts

Een aantal weken later gingen we opnieuw. Nu dus naar de kindertandarts. Maar je kan je voorstellen dat mijn zoontje er inmiddels geen vertrouwen meer in had. En die kwam dus al hangend aan mij, binnen. Mij brak het zweet inmiddels uit, omdat ik bang was dat het weer mis zou gaan. Maar deze keer ging het godzijdank heel anders.

Tandarts met pedagogische kwaliteiten

De tandarts liet mijn zoontje rustig bij mij op schoot zitten en pakte eerst allerlei speeltjes om hem op zijn gemak te stellen. Ze begon te praten over de knuffelbeer die mijn zoontje bij zich had en vertelde dat zij ook knuffels had. Deze haalde ze vervolgens tevoorschijn en zette deze in de tandartsstoel. Ze kregen een zonnebril op tegen het felle licht van de lamp en ging vervolgens tandjes tellen bij de knuffels en maakte grapjes over het feit dat ze kon zien wat de knuffels gegeten hadden. Langzaamaan voelde ik hoe mijn zoontje zich ontspande en los van mij kwam. De pedagogische kwaliteiten van de tandarts hadden effect!

Positieve ervaring

Spelenderwijs kreeg ze hem uiteindelijk zover dat hij in de tandartsstoel ging zitten. Ze liet hem op de knopjes drukken zodat de stoel omhoog en omlaag ging. Hij mocht een zonnebril voor zijn knuffelbeer en hemzelf kiezen. Eerst ging ze in de mond van de beer kijken. En liet ze hem wat apparaatjes voelen die ze zou gaan gebruiken. Het spiegeltje mocht mijn zoontje zelf vast houden zodat hij mee kon kijken. Uiteindelijk deed hij zijn mondje open en kon de tandarts haar werk doen. Alle opvoedtechnieken die ik ook gebruik tijdens mijn werk als pedagoge bij joyeux opvoedadvies en bij mijn eigen kinderen kwamen voorbij: afleiden, complimentjes geven, positief gedrag stimuleren, belonen. En het werkt!

Moet nu iedere tandarts, huisarts, kinderschoenenverkoopster, kapster en ga zo maar door, opgeleid zijn als pedagoog om hun beroep goed uit te kunnen oefenen? Nee, dat gaat te ver, maar het bezitten van een aantal pedagogische kwaliteiten is zeker geen overbodige luxe! Want nu ging het dan over mijn zoontje die bang is voor de tandarts, maar zo zijn er zoveel kinderen die ergens anders bang voor zijn of moeite mee hebben. Denk bijvoorbeeld aan de vele drama’s die zich afspelen in kinderschoenenwinkels. Omdat een kind echt niet mee wil werken of een kappersschaar doodeng vind. En neem van mij aan dat dwingen dan niet de juiste oplossing is voor de lange termijn. Deze negatieve ervaring zullen ze onthouden. Maar een positieve ervaring of succeservaring daarentegen onthouden ze ook.

Heb jij een soortgelijke ervaring met je kind(eren)?

En hoe is daarmee omgegaan? Leuk als je dit wil delen.

Lieve groet, Joyce

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *