Op een relaxte zaterdagavond zit ik naast mijn man op de bank. De kaarsjes branden, de kinderen slapen en we kijken een goede Netflixserie. Net op het moment dat de serie echt spannend wordt, zeg ik: “Mijn volgende blogpost gaat over jou als vader.” Mijn man grijpt de afstandsbediening, drukt op de pauzeknop en staart me verschrikt aan. “Moet dat nou?” vraagt hij. Ik verzeker hem dat hij zich geen zorgen hoeft te maken. Ik zal hem niet voor gek zetten en hij mag het stuk eerst lezen voor het gepubliceerd wordt. Morrend gaat hij akkoord.Oervader

Die vent van mij is een oervader. Hij heeft altijd kinderen gewild en maakte daar nooit een geheim van. Het feit dat onze kinderwens heel moeizaam in vervulling ging, was voor hem misschien nog wel moeilijker te verkroppen dan voor mij. En hoewel hij natuurlijk vreselijk blij was toen ik hem vertelde dat ik zwanger was, vond hij het ook moeilijk dat hij als man niks voelde. Hij maakte zich de hele zwangerschap stiekem druk over de gezondheid van ons kind en die negen maanden konden voor hem niet snel genoeg gaan. Op het moment dat hij zijn zoon voor het eerst in zijn armen hield, gebeurde er iets wat ze normaal altijd over moeders zeggen: een vader werd geboren.

De perfecte vader

Minpuntjes aan de perfecte vader

Al tijdens de kraamweek wilde mijn man alles meemaken en meedoen. Luiers, badjes, flesjes: niks was hem te veel. Hij was er handiger in dan ik! En nog steeds kan ik mijn (inmiddels twee) kinderen met een gerust hart achterlaten bij hun vader. Ik hoef me geen zorgen te maken. Hij redt zich wel. Toch heb ik de afgelopen jaren ook wat minpuntjes aan deze supervader ontdekt.

De nachten

Op de één of andere manier sta ik ’s nachts altijd op de waakstand. Een van de kinderen hoeft maar iets harder te zuchten en ik ben meteen klaarwakker. Mijn lieve echtgenoot lijkt alleen maar dieper in slaap te zakken bij het rustgevende geluid van een krijsend kind. Hoe lang ik ook hoopvol blijf liggen, mijn man hoort niks. Ik ben er inmiddels wel achter dat ik in zo’n geval beter zelf mijn bed uit kan gaan (want dan is het kind sneller stil en kunnen we dus sneller weer slapen). Maar op hele slechte nachten, als ik al een keer of vier naast mijn bed heb gestaan, por ik hem wel eens wakker. Hij schrikt dan wakker uit een diepe slaap en strompelt al mopperend naar het betreffende kind om vervolgens weer binnen no time door te tukken terwijl ik nog een poos met een torenhoog stresslevel in het donker lig te staren.

De perfecte vader 2

Zijn smaak

Ik wil echt absoluut niet zeggen dat mijn man een slechte smaak heeft, maar over sommige smaakzaken verschillen we gewoon van mening. Het belangrijkste voorbeeld hiervan? Elk jaar gaat Richard met een paar vrienden een weekend naar Engeland. Een mannenweekend. Ze eten vette ontbijtjes met bacon and eggs, ze drinken bier in de pub en bezoeken een voetbalwedstrijd. Mees was net een jaar toen ze weer gingen en natuurlijk werd er een cadeau gekocht voor zijn zoon. Trots haalde hij een tas met een voetballogo uit zijn koffer en nog trotser haalde hij daar een voetbalshirt uit. Nou moet je weten dat ik een enorme hekel heb aan voetbalshirts ,dus het koste me al wat moeite om enthousiast te reageren. Maar omdat ik het ergens ook wel schattig vond, besloot ik er niks van te zeggen. Voor thuis, als een soort huispak, vond ik het acceptabel.

In die kleren?

De volgende dag was Richard nog vrij, dus ik besloot een extra dag naar kantoor te gaan terwijl hij een dagje met Mees thuis bleef. Halverwege de ochtend kreeg ik een foto doorgeappt met daarop een blij kijkende zoon in een voetbalshirt met daarbij de enthousiaste tekst dat ze al boodschappen hadden gedaan, bij mijn ouders koffie hadden gedronken en naar de speeltuin waren geweest. “In die kleren?” appte ik nog voorzichtig terug. Maar het leed was al geschied en moeder kon niks anders dan accepteren dat haar kind de hele dag in voetbaltenue op pad was geweest.

Perfecte vader 3

Korreltje zout

Natuurlijk moet je deze minpunten met een korrel zout nemen. Nogmaals: die vent van mij is een hartstikke leuke en betrokken vader (en echtgenoot) en gelukkig kunnen we samen ook om dit soort situaties lachen. Hij kan zich ook ergeren aan mijn koopgedrag en aan mijn gebrek aan huishoudelijk vermogen. Als het daarbij blijft, mogen we niet klagen, denk ik. Hebben jullie ook van die kleine ergernissen met betrekking tot jullie partners? Laat het horen in de reacties. Ik ben heel benieuwd!

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *