Sinds ik de nieuwe rubriek ‘bijzondere verhalen’ heb geïntroduceerd, ben ik blij verrast met alle reacties van de mama’s. Maar ook zeker dolblij met alle inspirerende verhalen van de mama’s. Ook vandaag een bijzonder inspirerend verhaal van Dorien. Zij geeft met haar verhaal een ode aan alle thuisblijfmoeders. 

Even voorstellen: Dorien

Laat ik eerst mezelf even voorstellen… Ik ben Dorien, 26 jaar, getrouwd met de liefste, de beste, de knapste,… man die er is. Samen hebben wij 3 kinderen. Warre (4) en een identieke meisjestweeling, Hannah & Yenthe (1,5). Ook ben ik plusmama van twee oudere kinderen uit vorige huwelijken van mijn man. Een zoon (19) en een dochter (16). Zij wonen al even niet meer hier, maar toch vormen wij samen een nieuw samengesteld gezin.

Sinds oktober 2015 zijn wij opnieuw de trotse ouders geworden van een identieke meisjestweeling. Sinds hun komst is ons leven drastisch veranderd.
Nadat wij eerst allerlei praktische zaken hebben aangepakt, zoals het aanschaffen van een grotere auto, was er ook de vraag wat we zouden doen met de meisjes wanneer ik terug moest beginnen werken.

Onthaalouders/gasthouders

De onthaalouders waar onze oudste zoon werd opgevangen hadden al 2 plaatsen gereserveerd voor onze meisjes, ik had hen dit meteen gevraagd vanaf het moment dat wij wisten dat ik zwanger was van een tweeling. Bij hen zou ik onze meisjes met een gerust hart kunnen achterlaten. Zij verzorgen ieder kindje alsof het hun eigen kindje is! Nadat zij bevestigde dat ze zeker plaats gingen hebben, hebben wij een berekening laten maken door kind&gezin*. Zij gingen aan de hand van onze gegevens (gezinssamenstelling, bruto inkomsten, etc) berekenen wat het ons ging kosten om onze meisjes fulltime te laten opvangen door de onthaalouders.

Maar, na een telefoontje van Kind&Gezin bleek dat zij een foute berekening hadden gemaakt. Het zou ons zo maar even €750/ maand gaan kosten, zonder luiers, doekjes, melk en andere extra’s. Dit was het dubbele van hun initiële berekening.thuisblijfmoeders

Een keuze maken

Gezien ik zelf maar parttime werkte en mijn werkgever aangaf dat er geen extra uren voor mij waren, dienden wij een keuze te gaan maken.
Na alle pro’s en contra’s te hebben overlopen, hebben wij beslist dat het voor ons gezin voordeliger en handiger zou zijn dat ik zou thuisblijven. In januari 2016 is mijn loopbaanonderbreking ingegaan en sindsdien ben ik dan ook een “thuisblijfmama”. Al snel merkte ik dat er hierover veel vooroordelen bestaan. Deze wil ik graag de wereld uit helpen! Wij zitten niet de hele dag neer, kijken niet continu naar de tv en zijn al zeker niet uitgerust! Onze dagen starten vroeg en eindigen laat. Niet alleen moeten wij onze aandacht geven aan onze kinderen, ook het huishouden komt er bij.

De verandering

Op zich veranderde er niet zoveel, ik was al op doktersvoorschrift thuis, sinds de 24ste week van mijn zwangerschap. Na de geboorte van de meisjes is Warre nog 2 maand naar de onthaalouders geweest, om in januari 2016 te starten met school. Overdag had ik dan enkel de meisjes. Wat het op zich al een stuk eenvoudiger maakte.

De eerste maanden draaide alles bij de meisjes rond eten en slapen. Wat mij dan weer meer de tijd gaf om huishoudelijke taken in orde te brengen en wat tijd voor mezelf in te lassen. Ik deed namelijk een poging om zelf wat Yoga te doen!

Inmiddels al anderhalf jaar thuis..

Maar, ik ben nu anderhalf jaar thuis, en ondanks dat ik er nog geen minuut spijt van heb, is het het er niet gemakkelijker op geworden. De meisjes zijn ondertussen 19 maand, stappen en hebben al hun eigen karaktertje. Overdag slapen ze nog wel een 3-tal uur. Maar, toch vind ik het nu eens zo heftig. De balans tussen bezig zijn met hen, het huishouden, tijd met mijn partner en tijd voor mezelf vind ik heel moeilijk. Tijd voor mezelf is meestal ’s avonds tegen dat alles klaar is, en ik in slaap val in de zetel. Overdag ben ik bezig met de kinderen te entertainen, eten te maken, op te ruimen en op de momenten dat ze slapen, probeer ik zelf iets te eten en maak ik gebruik van deze tijd om te stofzuigen en te dweilen (geen kleine kindervoetjes die er doorlopen ? ). Nadien maak ik de patatjes klaar voor hen. En tegen die tijd dat alles goed en wel rond is, zijn ze alweer aan het wakker worden.thuisblijfmoeders

Perfectionist

Ikzelf ben een perfectionist, wat het natuurlijk niet gemakkelijker maakt. Met drie kinderen kan het natuurlijk niet anders dan dat er rommel ligt , maar ik probeer hen ook te leren dat ze iets moeten opruimen wanneer ze klaar zijn met spelen.

Het is heerlijk om voor onze drie kinderen te kunnen zorgen, maar het maakt het ook heel zwaar. Ik ben 24/24 en 7/7 bij hen. Met heel soms eens een uitzondering dat we op een avond een babysit vragen en wij eens iets gaan eten. Maar dan zorgen wij er nog voor dat wij de kinderen in bed leggen, dat de babysit dit niet moet doen.

Hulp van ouders

Ik ben mijn ouders wel erg dankbaar voor de hulp die zij bieden. Mijn vader komt ’s ochtends Warre ophalen, brengt hem naar school en na schooltijd gaat hij hem ook ophalen en brengt hem naar hier. Zonder die extra hulp zou mijn dag nog hectischer verlopen!

Sinds ik thuis ben, leer ik ook enorm veel over mezelf. Ik heb het echt moeilijk om voor mezelf grenzen te stellen. Net omdat ik altijd wil dat het er perfect bij ligt bij ons thuis. Ik zal mezelf altijd op de laatste plaats stellen. Wat maakt dat ik al een aantal weken echt tegen mijn grenzen aanloop. Maar, gezien mijn man veel van huis is, heb ik geen keuze, ik moet blijven doorgaan, voor onze 3 kinderen, voor ons gezin.

De aandacht verdelen

De kinderen vragen alle drie op hun eigen manier heel veel aandacht. Ik vind het dan ook een hele opgave om ze alle drie evenveel aandacht te geven, waar ze natuurlijk allemaal recht op hebben.Thuisblijfmoeders

Veel sociale contacten heb ik ook niet meer, het merendeel van mijn oude studiegenoten en vrienden zijn zelfs nog niet toe aan de fase van trouwen of kinderen krijgen. Terwijl ik er hier al een aantal jaar middenin zit. Initieel had ik het hier niet moeilijk mee, ik had mijn werk, een fijne collega en een handje vol vrienden waarmee we het fijn hadden. Maar, sinds de komst van de meisjes is ons gezin drukker geworden, zijn er familiaal ook nog een aantal zaken veranderd die het er niet gemakkelijker op gemaakt hebben, maar vooral  het sociale dat ik had tijdens mijn job is ook weggevallen. En dat mis ik enorm. Ik was dag in dag uit met mensen bezig en dat is plots weggevallen. Ik heb nog wel een aantal vrienden waar ik contact mee heb, maar, gezien mijn schoolgeschiedenis, wonen die ook allemaal ver uit de buurt. Dus zijn dat ook maar tekst- en bel-contacten. Maar, ik koester deze echt heel hard.

De beslissing

Als ze mij zouden vragen of ik het terug zou doen, de beslissing om thuis te blijven, zeg ik meteen ja. Maar, ik zou toch een aantal zaken heel anders aangepakt hebben.

Ik zou mij op voorhand al beter geïnformeerd hebben over de “gevolgen” van het huismoeder zijn. Ik zou op voorhand al contact gezocht hebben met mama’s in dezelfde situatie. Zodat ik de emotionele kant al beter gekend zou hebben.

Partner

Wat het ook moeilijk maakt, is dat mijn man veel weg is voor zijn job. Hetzij 24uur diensten, hetzij naar het buitenland. Als hij een “gewone” werkdag heeft, heeft hij een motor rit van anderhalf uur enkel te doen, wat maakt dat hij om half 7 ’s ochtends al de baan op is en pas ’s avonds na half 7 ‘s avonds weer thuis komt. Met wat geluk kan hij dus op zo’n gewone werkdag de kinderen nog mee in bed steken. Vaak is hij ook op feestdagen aan het werk. Voor de kinderen is het dan natuurlijk extra fijn als papa toch eens een dagje thuis is. Of als papa plots aan de schoolpoort staat ipv opa. Ik ben ontzettend trots op mijn man en op wat hij doet. Maar, zijn job en werkgever (defensie) zijn allerminst familie vriendelijk. Wat soms voor veel frustraties zorgt.Thuisblijfmoeders

Ikzelf leer nog elke dag bij over mezelf, het opvoeden en over onze maatschappij! De vooroordelen die wij als huismoeders/- vaders krijgen zijn soms heel gemeen. Ikzelf heb enorm veel respect voor ouders die beiden werken. Van zodra de meiden ook naar school gaan, zal ik ook terug een werkende mama zijn. En ik betrap er mij nu al soms op dat ik nu al aan het stressen ben hoe ik dat allemaal ga rondkrijgen.

Thuisblijfmoeders

De dag van vandaag worden wij als huismoeders toch te vaak bestempeld als “jij hebt het gemakkelijk” of “jij kan lekker de hele dag doen waarin je zin hebt”. Hierbij kan ik dus bevestigen dat het “huismoeder” zijn evengoed een fulltime job is, dewelke niet – / onderbetaald is! Ondanks dat ik het soms echt heel moeilijk heb, ben ik heel blij dat ik deze kans gekregen en gegrepen heb om mijn kinderen zelf groot te brengen. Wij hebben het geluk dat dit financieel ook haalbaar was voor ons (wat niet maakt dat wij het nu zo breed hebben natuurlijk), maar we krijgen alles rond. Want niet iedereen heeft financieel de mogelijkheid om de keuze te maken om thuis te blijven om voor de kinderen te zorgen. Ik heb dan ook het allergrootste respect voor werkende mama’s!! Want zelf zou ik het momenteel niet weten hoe te combineren.

Aan alle (huis)moeders/- vaders onder ons: Hoe moeilijk of gemakkelijk we het soms ook hebben; we are awesome!

 

*Kind& gezin is een instantie met onder andere een consultatiebureau en zij maken ook de berekeningen aan de hand van je inkomen wat je moet betalen om je kind te laten opvangen in een erkende crèche (kinderdagverblijf) of bij onthaalouders.

3 Comments on Bijzonder verhaal: Een ode aan alle thuisblijfmoeders door Dorien

  1. nicole orriens
    18 juli 2017 at 09:20 (1 jaar ago)

    Mooi verhaal! Ik ben zelf ook jaren thuisblijfmoeder geweest, en werk nu vanuit huis als fulltime blogger. Ik vind het enorm onterecht dat er minachtend wordt gedaan over fulltime moederen. Het is echt niet ‘thuis zitten’ bijvoorbeeld.

    Op mijn blog hetmoederfront.com probeer ik thuisblijfmoeders een hart onder de riem te steken!

    Ik ga jouw post delen op de Facebookpagina van Het Moederfront!

    Beantwoorden
    • Dorien
      18 juli 2017 at 21:40 (1 jaar ago)

      Hey Nicole,

      Fijn om te horen dat mijn verhaal (h)erkenning teweeg brengt.
      Het thuisblijven om voor je kinderen te zorgen is zo een totaal verouderd beeld dat mensen hebben.
      Ik probeer dan ook op mijn manier naar de buitenwereld toe mensen te laten zien dat wij huismoeders (of vaders!) echt wel een zware job hebben!
      Bedankt voor het delen! Heel fijn

      Beantwoorden
  2. Anita Willems
    19 juli 2017 at 06:52 (1 jaar ago)

    Ik vind de term ‘loopbaanonderbreking’ wel leuk. Je bent namelijk niet gestopt met ‘werken’, je hebt nu alleen een andere wending aan je leven gegeven. Zorgen voor mijn kinderen en mijn gezin vind ik zelf de meest zinvolle en meest uitdagende loopbaan die ik tot nu toe gehad heb. Ik heb meer geleerd van mijn tweeling en het moederschap dan van elke andere baan in loondienst die ik gehad heb.

    Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *