Een speen is een wonderlijk voorwerpje. In al zijn simpelheid biedt het je kindje troost en veiligheid. Zoals het zuigen op een duimpje dat doet, maar dan zonder de meeste hinderlijke bijwerkingen. Aan ouders biedt de speen rust. Baby huilt, speen er in, knuffel erbij en hoppa: instant stilte…

Onze Colbie is ook dol op haar speen. De laatste tijd iets té dol wat ons betreft, voor een peuter met praatjes. Die klinken voor geen meter met zo’n tul en het is ook helemaal niet goed voor haar spraakontwikkeling. Speen uit als je praat is ons devies, maar aan deviezen heeft mevrouw eigenwijs geen boodschap. Wat zou je je daar ook druk over maken als je net 25 maanden oud bent en al genoeg nieuwe indrukken te verwerken hebt?! We merken dat ze er niet toe is om afscheid te nemen en kijken het dan nog maar even aan.

Weg met die speen!

Een kleine maand geleden besluiten wij dat onze peuter toch definitief moet gaan stoppen met de speen. Aanleiding is een bezoek aan de kindertandarts, waarbij blijkt dat haar gebit al een beetje is gaan staan naar haar speengedrag. Haar voortanden staan te ver naar voren ten opzichte van de zijsnijtandjes en de speen is de boosdoener. De tandarts is duidelijk en dat zijn wij dan ook maar: de speen moet weg. We gaan voor cold turkey en zetten ons schrap voor een paar pittige dagen. Colbie hoort ons besluit aan en lijkt het ermee eens. Met een zwierig gebaar gooit ze een van haar reservespenen zelf in de prullenbak. Die eerste dag doet onze dappere dochter enorm haar best om niet om haar ‘peentje’ te vragen.

We gaan voor cold turkey en zetten ons schrap voor een paar pittige dagen

Doorzettingsvermogen

Maar dan… rond bedtijd is haar doorzettingsvermogen geknakt. Ze voelt ook nog eens koortsig aan en we strijken over ons hart. Ze mag slapen met het speentje en we nemen ons voor dat direct na het inslapen weer te zullen verwijderen. Het is echter met al haar kracht vacuüm gezogen en met geen mogelijkheid laat ze los totdat ze een kleine elf uur later weer wakker wordt.  Dit kan zo niet langer, vinden we, gesterkt door een goede nachtrust. Weg met die speen! Twee, drie dagen ellende, langer kan het toch niet duren?

Optimistische prognose?

Dat blijkt een iets te optimistische prognose… De daaropvolgende dagen is Colbie zichzelf niet. Uren lang ontroostbaar gehuil zijn ons deel. Bij het minste of geringste barst ze uit in een klagelijk gejammer dat door merg en been gaat. Dat viel te verwachten natuurlijk, het blijft afkicken. Maar we houden vol! Als wij al niet sterk kunnen zijn, als wij dit niet kunnen verdragen, hoe kunnen we het dan van haar verwachten? Na een paar gebroken nachten en wat koortsige dagen brengen we toch maar een bezoekje aan de huisarts. Daar komen we er achter dat er kiezen doorkomen, waardoor ze veel last heeft van haar kaakbot. Het is heel zielig om te zien, het is super balen en het komt op een wel heel ongeschikt moment. Met wat vloeibare paracetamol hopen we de scherpste randjes van de pijn te halen. De gel voor op de kiezen krijgen we niet in haar mondje gesmeerd. Een enkele keer vraagt ze om de speen, maar we zijn standvastig. We zijn al zo ver gekomen! ‘Je bent nu een grote meid Colbie, daar hoort geen babyspeen meer bij’, is ons mantra. Waarop ze weliswaar knikt, maar dan met een droevige, verwijtende blik.

“De speen heeft zijn functie gehad, maar is nu slechts een herinnering”

speen afleren

De verlossing

En dan, na zes dagen, is er de verlossing. Voor het eerst worden we niet wakker gemaakt door een huilend kind, maar geknuffeld door een peuter met pretoogjes. De kiezen zijn door, de speen is vergeten. Colbie is haar vrolijke zelf weer. Was deze week verschrikkelijk? Ja. Brak mijn moederhart? Tientallen keren per dag. Is het ‘t waard geweest? Honderd procent! We hebben weer een fase afgesloten. De speen heeft zijn functie gehad, maar is nu slechts een herinnering. Colbie wordt nu echt een grote meid.

Liefs, Dilva

Fotocredits: Dilva

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *