Naast moeder van een pittige peuter ben ik inmiddels ook moeder van een hele lieve baby.  Terwijl de ene moeder tegen me zei: “O, een tweede kind neem je er toch gewoon even bij?”, zei de ander: “Nou, zo’n tweede is toch echt wel pittig!”. Hoe ging ik het er vanaf brengen? En hoe gaat de peuter reageren op haar nieuwe broertje?

Trotse zus

En dan heb je plots een tweede kind. Dat besef kwam ineens toen we thuis kwamen uit het ziekenhuis. Mijn peuterdochter was enorm trots toen ze voor het eerst haar broertje zag: “Kijk, een baby”, zei ze. De volgende ochtend kwam ze bij ons op de kamer en toen ze haar broertje zag, riep ze vol verbazing: “Baby!!”. Trots keek mijn kleine meid naar haar broertje, ze ging naast hem liggen en keek hem een tijdje aan en zei: “Zo lief, mijn broertje, hé mama?”. Dat zit wel goed, dacht ik.

Wennen

Mijn collega blogger Joyce schreef een mooie blog over ‘De roze wolk’ na de bevalling. Welke wolk? De kraamweek vond ik heerlijk. We werden zo verwend door de kraamhulp. Iedereen die langs kwam om meneer te bewonderen, was helemaal weg van hem. Hij huilde bijna niet. En als hij gedronken had, ging hij meteen lekker slapen. Heerlijk! Toen kwam de tijd dat de kraamhulp wegging. Ik keek er naar uit om lekker samen met ons gezinnetje te zijn. Maar al snel kwam ik er achter dat het best pittig is. Na twee dagen werd mijn man flink ziek. Hij had hoge koorts en hij kon dus helemaal niks (ik kan niet tegen zieke mannen maar nu was hij wel echt ziek). Zo kwamen alle zorgen op mijn schouders terecht  (24 uur per dag!) en ’s nachts wilde meneer natuurlijk regelmatig drinken. Ik dacht aan de blog van Joyce. Nee, die roze wolk die zag ik even niet. Doodmoe was ik!

Nadat mijn man weer opgeknapt was, kreeg meneer last van krampjes en was soms ontroostbaar. Zo zielig! Tijd voor mij om wat te op te knappen was er voor mij dus niet bij. Bovendien sliep meneer slecht en huilde hij veel. Maar ook een peuter in huis wil graag aandacht. Ik wist niet hoe ik dat allemaal voor elkaar moest krijgen. Ik raakte zelf steeds meer vermoeid, daardoor ook meer geïrriteerd en dat heeft een tweejarige echt wel door. Mijn kleine meid kreeg enorme driftbuien: alles was verkeerd en je kon niks met haar beginnen. Het was natuurlijk een logische reactie op de veranderingen thuis. Op een bepaald moment zat ik er zelf behoorlijk doorheen: een driftig krijsende peuter, een huilende baby (door de krampjes), met als resultaat een huilende moeder.Tweede kind

Hulp vragen en aannemen bij tweede kind

In het begin durfde ik niet toe te geven dat ik het heel zwaar vond. Want tja… je hoort het toch allemaal leuk te vinden? Het was zelfs zo erg dat ik de deur niet meer uit durfde te gaan, want zelfs in de kinderwagen lag meneer soms nog heel hard te huilen (de krampjes hielden aan en hij was doodop).  Ik kreeg van ouders, familie en buurvrouwen wel hulp aangeboden, maar toch had ik het gevoel dat ik het toch zelf moest doen.

Toen mijn ouders op een zondag kwamen voor een bakkie en ik me sterk probeerde te houden lukte dat niet meer. Meneer lag bij mijn moeder te huilen. Mijn moeder zei dat ik hem gewoon op bed moest leggen. Ze zei dat hij daar ook misschien ging huilen, maar op de arm ook. Daar had mijn moeder wel een punt en dus ging meneer naar bed. Een kwartier heeft hij hard liggen huilen en toen… was het stil!

Rust en regelmaat

Nu, een paar weken verder, gaat het super goed. Meneer heeft af en toe nog krampjes maar dat hoort er gewoon bij. Ook gaat het slapen heel goed. We hebben hem verhuisd naar zijn eigen kamer en de eerste keer dat hij daar lag, sliep hij meteen (bijna) twee uur door zonder wakker te worden. Als hij overdag naar bed gaat, moet hij altijd even hard huilen. Dat hoort gewoon bij hem. Door meer rust en regelmaat is hij een tevreden mannetje. En dan ga je er toch vanuit dat je dat bij een tweede kind toch wel weet? Blijkbaar niet! Nu moet je weten dat ik zelf commentaar had op moeders die constant met hun kind op de arm zaten.

“Leg toch het kind in zijn bed, het is gewoon oververmoeid”, riep ik heel hard naar andere moeders die constant met hun kind op de arm zaten.

En nu overkwam het mijzelf! Hoezo? Waarom bedacht ik dat zelf niet? Ik had toch al een kind?

Inmiddels geniet ik enorm van mijn kleine man en van zijn grote zus. We zijn een mooi gezinnetje en daar ben ik enorm dankbaar voor. Al dacht ik daar een paar weken geleden toch echt heel anders over!

 

 

Foto credits; Annerie

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *