Onlangs is onze oudste 7 jaar geworden. Dat doet mij weer denken aan de tijd dat ik net bevallen was. Hoe vaak heb ik het gehoord tijdens de zwangerschap van mijn eerste: “oh en dan dadelijk die heerlijke roze wolk waar je op beland”, of in de tijd na de bevalling: “geniet je ook zo van je kraamtijd?” Uhm, nou NEE!

Mijn roze wolk bestond niet

Mijn wolk was eerder donker grijs. Zwart zou ik nu ook niet willen zeggen, maar het was verre van roze! En die kraamtijd; vreselijk! Een onbekende die de hele dag door je huis loopt, je vertelt wanneer en wat je moet eten en drinken, wanneer je moet gaan rusten, je komt temperaturen, vertelt wanneer je je baby moet voeden en je (goedbedoeld) vertelt dat het toch niet zo heel verstandig is al je teveel je bed uit komt. Ok, ik had dan wel een keizersnede gehad, maar ik vond het vreselijk om de hele dag in mijn bed te liggen. En stond je net heerlijk te douchen en had je eindelijk even tijd voor jezelf, klopte de kraamhulp op de deur van de badkamer om te vragen of alles goed ging! AAAAAAAH! LAAT MIJ MET RUST! Het was alsof ik op bezoek was bij mijzelf.

Kraamhulp

Toen de kraamhulp dan ook na een week wegging, moest ik mij inhouden om niet al te enthousiast te reageren. Verhalen van moeders die moeten huilen als de kraamhulp weer weg is, daar begreep ik dus helemaal niets van! En begrijp mij niet verkeerd hoor; ik snap heel goed dat je een kraamhulp nodig hebt de eerste dagen om bijvoorbeeld te leren hoe je borstvoeding moet geven, je je kindje in het wiegje moet leggen, in bad doet en ook ik had de nodige verzorging nodig na een keizersnede, maar ik vond het gewoon zo’n inbreuk op mijn privacy!

Borstvoeding

Ik wilde heel graag borstvoeding gaan geven, dus begon ik daar vol goede moed aan. En eerlijk gezegd dacht ik; “dat doe ik wel even”, maar dat viel zwaar tegen. En dat ging al meteen mis toen ik nog in het ziekenhuis lag de eerste paar dagen na de bevalling. Daar heb ik denk ik al 24 verschillende adviezen gehad van steeds wisselende verpleegsters en de kraamhulp gaf uiteindelijk advies nr. 25!

Van de één moest ik het zus doen en van de ander weer zo. En ik was destijds zo ontzettend onzeker dat ik telkens ieder advies weer opvolgde. Die onzekerheid sloeg natuurlijk ook over op mijn pasgeborene, dus het voeden lukte totaal niet. Ik had er geen geduld voor, dacht dat ik het niet kon en op een gegeven moment begon ik al te huilen als het weer tijd was voor een voeding. Doordat dit zo moeizaam ging, dronk Mijntje niet voldoende en niet op de juiste manier, met als gevolg een gestreste moeder inclusief tepelkloven (sorry, voor dit vreselijke woord!), een borstontsteking én een huilend kind.

Man weer aan het werk

Maar ik had in ieder geval nog een partner die mij kon helpen, of het kon overnemen als ik het even niet meer zag zitten. Je kan je wellicht dan ook wel voorstellen hoe ik erbij zat, toen hij na 2 weken weer aan het werk moest. Totale paniek van mijn kant! Als een klein kind zat ik te huilen, toen hij de deur uitging, bang dat ik het niet alleen aankon. En aan het einde van de middag moest ik mij inhouden om niet 10 keer te gaan bellen om te vragen hoe laat hij thuis zou zijn. En ik kan jullie verzekeren dat het mij meestal NIET lukte om mij in te houden.

Kraambezoek

Ook het kraambezoek vond ik vreselijk. Ik was zo overbezorgd, dat wanneer Mijntje lekker lag te slapen en er kwam bezoek, ik bang was dat ze daar dan wakker van zou worden. Of dat ze voor zouden gaan stellen om even bij haar te gaan kijken, waardoor ze dan zeker wakker zou worden. Al die prikkels trok ik totaal niet. Ik voelde mij zo verdrietig en onzeker. Het is zelfs een paar keer voorgekomen dat ik naar boven vluchtte als er bezoek was, met de smoes dat ik moest kolven. Ik kon mij totaal niet ontspannen.

Stoppen met borstvoeding

Toen ik  na 2 weken weer eens zat te huilen, omdat het voeden niet lukte, nam manlief gelukkig de beslissing voor mij; het was genoeg geweest! Ik heb het echt nodig gehad dat hij de knoop doorhakte, want ik was er waarschijnlijk mee doorgegaan totdat ik uiteindelijk helemaal op zou zijn geweest. Het zorgde al meteen voor een heleboel rust bij mij. Ik wilde wel persé dat Mijntje nog 6 weken borstvoeding kreeg, dus bleef ik kolven, maar ik kon haar voeding dan in ieder geval uit een flesje geven, waardoor ze rustig en goed dronk.

Na 6 weken besloot ik dat het ook tijd was om te stoppen met kolven. Maar dat viel nog niet mee met al die (goed bedoelde) adviezen uit mijn omgeving. “Zou je niet nog even doorzetten? ik heb nog wel wat middeltjes tegen tepelkloven, wil je mijn voedingskussen lenen?” En de allerergste opmerking kwam van de verloskundige: “besef wel dat als je eenmaal gestopt bent met borstvoeding, je niet meer terug kan!” En ik kan jullie verzekeren dat ze dit niet op vriendelijke toon zei. Ik kon haar wel vermoorden! Houd toch je kop mens, dat bepaal ik toch zeker zelf wel! (dat dacht ik, maar sprak ik nog net niet uit). Ineens begreep ik het woord; “borstvoedingsmaffia” maar al te goed.

Voor mij en dus ook voor Mijntje, was dit de allerbeste beslissing. Geen pijn meer tijdens het voeden, ontspannen flesjes geven, ik wist precies hoeveel ze dronk en gaf haar nu op vaste tijden de fles. Die zekerheid en structuur had ik nodig. Ik had weer meer tijd voor mezelf en kon dus langzaamaan weer gaan genieten van Mijntje.

Het kostte mij nog wel een aantal maanden voordat ik weer helemaal mezelf was, maar het echte genieten waar velen het altijd over hadden, kon voor mij nu ook beginnen, Uiteindelijk was ik dan toch op een roze wolk beland!

Herken jij jezelf hierin? Heb jij ook geen roze wolk gekend? Of juist wel?

Leuk als je dit wil delen met mij.

Lieve groet, Joyce

 

Gerelateerd artikel: Onvoorwaardelijke liefde voor je kind.

 

6 Comments on Wat? Geen roze wolk!?

  1. Stephanie Francoise
    20 januari 2017 at 08:41 (8 maanden ago)

    Supermooi, persoonlijk verhaal! Respect hoor! Ik heb zelf (bewust) geen kinderen, jammer dat zo’n mooie levensgebeurtenis zo grijs begon! Zal nu vast veel beter gaan 💕

    Beantwoorden
    • joyce vlamings
      21 januari 2017 at 10:14 (8 maanden ago)

      Hallo Stephanie,
      Dank voor je leuke reactie!
      En ja, nu is het volop genieten!
      Inmiddels is de oudste (waar ik dit blog over schreef) alweer 7 en de jongste 5 jaar.
      Lieve groet, Joyce

      Beantwoorden
  2. Marjan
    20 januari 2017 at 22:35 (8 maanden ago)

    Hé Joyce

    Via via kwam ik op jullie site terecht vanavond. En mijn oog viel direct op dit artikel..! Omdat het herkenbaar is voor mij en ik er de laatste tijd mee loop om ergens dit te willen delen maar omdat het moeilijk is je kwetsbaar op te stellen en je juist positief wil blijven en zijn dit niet doet…daarom voor mij fijn om nu een keer te kunnen reageren wat ik nooit doe en heb gedaan!

    Alweer bijna 3 jaar geleden werd onze zoon Keyan geboren. Na een behoorlijke zware/lange bevalling kwam een lang gekoesterde droom voor ons allebei uit. Gelukkig alles gezond en wel en wat waren we blij en gelukkig. En dan begint het genieten zoals iedereen dan tegen je zegt…alleen Keyan huilde, huilde huilde huilde veel soms 19 uur op een dag en dat was zwaar. Borstvoeding wat niet lukte uiteindelijk een dubbele borstontsteking en moeten stoppen en gaan afkolven wat nog meer tijd vroeg! Alleen Keyan bleef huilen wat we ook deden toepasten etc…na wat doktersbezoekjes en uiteindelijk na 6 weken een weekje een opname wat een hel wassen voor ons als nieuwe ouders, waren ze er snel achter verborgen reflux dus 24 uur per dag pijn, na over te zijn gegaan op andere voeding en wat medicijnen daarnaast nam het huilen af gelukkig. Helaas voor korte duur doordat kindjes met reflux overgevoelig zijn voor alles hebben we het eerste jaar alle kinderziektes langs zien komen een sliepen we nog steeds geen n8 normaal! Onze uitstapjes waren het ziekenhuis osteopathie fysiotherapie etc en er gebeurden weinig goeie dingen op dat moment! Raakte mijn baan kwijt, mijn vader kreeg prostaatkanker en nog wat andere nare dingen die op ons pad kwamen maakte dat We totaal geen roze wolk hadden. Wel probeerden We zelf maar het beste ervan te maken en gingen erwel op uit en deden leuke dingen, soms wel als 2 wandelende lijkjes haha maar we deden het wel.

    Na 1,5 jaar werd eindelijk het huilen beter en mochten we medicijnen gaan afbouwen. Alleen toen kwamen we gedeeltelijk tot rust en kreeg ik zelf de klap lichamelijk. En daar zit ik tot op de dag van vandaag nog steeds mee. Heel vervelend allemaal juist omdat je verder wil en vooruit wil kijken. Samen wil genieten maar wat niet altijd lukt door lichamelijke ongemakken. Zelfs terug gekomen van huwelijksreis vorige maand doordat ik zo ziek werd en we terug moesten om erger te voorkomen….

    Gelukkig is onze Keyan een vrolijke gezonde jonge man die veel gevoel voor humor heeft en ons elke dag gelukkig maakt en we weten dat we alles zelf hebben gedaan en we al het knokken niet voor niets hebben gedaan. Dat we zelf dingen hebben kunnen voorkomen door goed naar hem te luisteren en te kijken maakt ons een trotse papa en mama. Dat eten drinken slapen nog steeds lastig blijft, nemen we erbij en hoort bij hem en hebben we onze draai in gevonden.

    We weten dat we sterkt zijn en er samen wel komen maar een roze wolk nee daar kijken we niet zo op terug.
    Slaap tekort doet een mens echt niet goed en haalt je compleet uit je doen en ritme.

    Maar wat we uiteindelijk het aller ergste vinden is dat Keyan elke dag pijn had en we er zo weinig aan konden doen, hartverscheurend om te zien en horen. Dag in dag uit. Zo zielig. Nog steeds heeft hij dagen de hik en denk ik terug aan dat ie heel klein wassen en dit ook al dagen achter elkaar had, wat moet er allemaal door hem heen zijn gegaan…gelukkig kan hij zich er niks van herrineren (hopen we) alles wat hij nodig was, was liefde en dat heeft hij gekregen heel heel veel hoe moeilijk dat soms was.

    En waar we ondanks alles dankbaar voor waren was dat het altijd erger kan en we ons daar een beetje aan vast hielden. Niet ernstig ziek maar wel erg veel pech en pijn voor hem en ons!

    Ik weet niet waarom maar op een 1 of andere manier moest ik toen ik dit las, dit kwijt. Een lange reactie maar wel fijn een keer te mogen delen. En heb het hele verhaal nog behoorlijk ingekort haha…

    Dus voor mij heel herkenbaar!!!

    Liefs Marjan

    Beantwoorden
    • Judith
      21 januari 2017 at 07:13 (8 maanden ago)

      Hallo Marjan,

      Dank je wel voor je compliment voor Joyce. Wat mooi dat je jouw verhaal ook wilde delen met onze lezers. Ook daarvoor bedankt! Liefs Judith

      Beantwoorden
  3. Henrike Laning
    2 april 2017 at 22:08 (6 maanden ago)

    Wat herkenbaar! Ik heb de roze wolk erg gemist na mijn keizersnee. Ik had overigens maar vier uurtjes kraamhulp per dag en een partner die me niet heel erg steunde en na twee weken ook een week naar Duitsland ging. Ouders die zich opdrongen ten koste van mij en borstvoeding die inderdaad niet lukte door stress en vermoeidheid bij mij. Ik voelde me zo ontzettend alleen en aan het eind van mijn verlof werd ik onder druk gezet door mijn werkgever, waardoor ik de laatste week ook weinig heb gehad aan mijn laatste verlofdagen. Kortom: de kraamtijd vond ik ook een drama en dat vind ik nog steeds heel erg.

    Beantwoorden
    • Judith
      3 april 2017 at 07:50 (6 maanden ago)

      Wat heftig Henrike. Ik ben blij dat je je ervaring deelt. Hier berust namelijk zo’n taboe op. Fijn als we elkaar erkenning en steun kunnen geven.

      Beantwoorden

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *