Vandaag delen we weer een bijzonder verhaal op de blog. Toen Melanie 25 was, was haar kinderwens zo groot geworden dat ze besloot om niet langer te wachten op haar prins op het witte paard. Ze besloot dat ze een bewust alleenstaande moeder (BAM) wilde worden via een donor. Wat volgde was een spannende zoektocht naar een geschikte kandidaat. Lees je mee?

>> LEES OOK: Nieuw: Stokke Xplory

Even voorstellen: Melanie

Hallo! Ik ben Melanie, ik ben 28 jaar en een ontzettend trotse, bewust alleenstaande moeder (BAM) van een dochtertje Mila Marie (1,5 jaar). Ook heb ik twee hondjes van 6 jaar oud: Bailey en Diva. Het zijn twee Boomertjes en het zijn verschrikkelijke boeven, maar gelukkig zijn ze wel heel lief. Al moeten ze nog steeds wennen aan Mila Marie. Dikke maatjes zullen ze volgens mij nooit worden, behalve dan wanneer Mila Marie met de koekjestrommel rammelt! Ik woon bij mijn ouders en dat is erg gezellig. Ik heb ooit vier maanden op mezelf gewoond, maar ik had ontzettende heimwee. Dus ben ik weer terug naar huis gegaan en daar heb ik opnieuw mijn stekkie gevonden.

Ik werk drie dagen per week als doktersassistente in een huisartsenpraktijk en heb het daar goed naar mijn zin. Op dinsdag en vrijdag ben ik vrij en besteed ik natuurlijk zoveel mogelijk tijd aan Mila Marie: zwemmen, wandelen, spelen, naar de diertjes gaan en andere uitstapjes of bezigheden. Vrijdag is de vaste boodschappendag en dan ga ik met mijn moeder en Mila Marie boodschappen doen. En zaterdag is onze vaste shopdag. Dan zijn we bijna altijd wel in de stad te vinden. Andere dingen die ik leuk vind zijn mijn hondjes, een terrasje doen, op hotel gaan, op vakantie gaan, etc.

Kinderwens

Van kinds af aan ben ik al gek op baby’s. Iedere kinderwagen die ik tegenkwam, daar moest wel in gekeken worden. En dat is nu eigenlijk nog steeds zo. Ik heb altijd geroepen dat als ik op mijn 35ste nog geen vriend had, ik een kindje via een donor wilde. Ik had dan ook een hele grote kinderwens, en mijn prins bleek bovendien op een schildpad te zitten in plaats van op een wit paard, want het duurde nu wel ontzettend lang voor hij bij me was!

Toen ik 20 was, werd een van mijn vriendinnen moeder van een prachtige dochter. Elke dag ging ik wel even langs om de kleine te bewonderen. Mijn kinderwens begon ook steeds groter te worden, maar ik vond mezelf toen nog te jong om moeder te worden. Ik was in die periode ook veel aan het sporten en na een tijdje kwam die kinderwens door het vele sporten op een laag pitje te staan.

Verkeerde pad

Door een zogenaamde ‘vriendin’ kwam ik op het verkeerde pad terecht. Niet dat ik enge dingen heb gedaan zoals drugs of iets, maar ik heb wel al mijn vrienden laten vallen. Dat heeft zo’n 3,5 jaar geduurd. Ik was toen bijna alles kwijt, tot aan mijn ouders toe. Ik woonde op mezelf, maar door de heimwee wilde ik weer terug naar huis en daar werd ik gelukkig met open armen ontvangen. Voor mijn vriendengroepje heb ik keihard moeten knokken, maar gelukkig heb ik die weer terug!

Ik heb doorheen de jaren ook wel een aantal vriendjes gehad, maar dat liep allemaal op niks uit. In mijn omgeving zag ik getrouwde mensen die gingen scheiden, kinderen die de dupe werden van echte ‘vechtscheidingen’ … Dat is iets wat ik echt niet wil voor mijn kind. Mijn moeder riep altijd: “Maak mij maar snel oma!” En dat wilde ik maar al te graag, maar daar is natuurlijk meer voor nodig. Mijn vader is zo’n goeie vent. Die stemt vaak wel in, tot op zekere hoogte natuurlijk.

BAM-moederschap

In 2015, toen ik 25 was, begon het allemaal weer te kriebelen. Waarom zou ik nog tot mijn 35ste wachten? Ik ben me toen gaan verdiepen in het BAM-moederschap. Ik heb allerlei internetpagina’s en -fora bezocht en zo kwam ik terecht op een website waar donors zich aanbieden. Het klinkt als een soort Marktplaats en zelf vond ik het in eerste instantie ook erg raar. Een aantal advertenties spraken mij echter wel aan en die heb ik bewaard. Voordat ik besliste, wilde ik nog even goed nadenken. Naar een kliniek wilde ik liever niet. Ik kan niet goed uitleggen waarom, maar ik wilde gewoon die medische molen niet in. Dat kon altijd nog als het niet zou lukken.

Ook al hadden mijn ouders het al vrijwel goedgekeurd, toch wilde ik met hen een serieus gesprek aangaan over wat zij ervan zouden vinden als ik echt zou beslissen om BAM-moeder te worden via een donor. Tijdens het eten zei mijn moeder weer eens dat ze oma wilde worden en toen flapte ik eruit dat ik misschien wel zwanger wilde worden via een donor. Ik vroeg hen wat ze daarvan zouden vinden. Ik had hele enge reacties verwacht, maar wat ik als antwoord kreeg, was heel bijzonder: “Nou meisje, als jij dat wilt, dan moet je dat doen.” En wat was dat fijn! De twee belangrijkste mensen in mijn leven stonden achter mijn keuze. We hebben er een lange tijd over gesproken en duidelijke afspraken gemaakt.

De zoektocht naar een donor

En toen kon ik de zoektocht voortzetten! Ik had natuurlijk al wat advertenties opgeslagen en ik kon dus gaan mailen. Dat was toch wel ontzettend spannend! Ik zocht immers contact met iemand die ik eigenlijk helemaal niet kende, maar die van mij misschien wel een moeder zou gaan maken. En je weet natuurlijk nooit wat iemands bedoelingen zijn en wat voor vlees je in de kuip hebt, dus je moet wel ontzettend oppassen. Ik had vijf advertenties die mij aanspraken en die personen heb ik gemaild. Van drie van hen kreeg ik een reactie terug, waarvan er later nog maar twee overbleven.

Donor 1 was in de 20, had al één donorkindje en geen eigen kinderen. Hij woonde op 30 minuten bij mij vandaan, dus de kans was klein dat ik hem in het dagelijks leven zou tegenkomen. Het was niet echt mijn type donor, maar na één mail weet je dat natuurlijk nog niet, dus we hebben contact gehouden.

>> LEES OOK: Shop the baby look

Donor 2 was achteraan de 30, had twee donorkindjes en twee eigen kindjes. Hij woonde op 40 minuten bij mij vandaan. Zijn advertentie sprak mij ook het meeste aan, want daarin stond dat hij wilde helpen met het realiseren van een onvervulde kinderwens. Hij had een HBO-opleiding gevolgd en had alle papieren van onderzoeken zoals SOA-testen. Hij zocht geen vaderrol, maar als het kind op latere leeftijd contact wilde zoeken, dan stond hij daar wel voor open.

Een wedstrijd

Bij donor 1 had ik het gevoel dat hij graag zo veel mogelijk vrouwen een kind wilde bieden. Het leek wel een wedstrijd! Bij donor 2 had ik dat gevoel totaal niet. Hij hield de juiste afstand en we hadden leuk contact. Toen donor 1 wist dat ik nog een contact had lopen, probeerde hij me van alle kanten te pushen om voor hem te kiezen. Daar hou ik niet van, dus het contact met hem heb ik al snel verbroken. Via mail was er zeker een klik met donor 2, maar hoe zou het in het echt zijn?

Goed gevoel

Allerlei dingen hebben we via mail over onszelf besproken en hij was voor mijn gevoel erg betrouwbaar. Hij was ook erg flexibel en kon doneren op de juiste dagen en zelfs ’s avonds laat! En mocht er ooit opnieuw een kinderwens zijn, dan zou hij daarvoor willen zorgen, ook al zou hij dan niet meer actief zijn als donor! Wel had hij zich voorgenomen om zich de komende tijd nog maar voor twee dames beschikbaar te stellen en daar baalde ik van! Want wie weet hoeveel dames contact met hem zochten?

Ik had wel een ontzettend goed gevoel bij hem en dat heb ik hem ook gezegd. Gelukkig was dat ook wederzijds en begon hij over een ontmoeting. Mijn hart bonkte in mijn keel. Een ontmoeting?! Dat moest dan wel snel gebeuren, want het duurde niet heel lang meer voor ik op vakantie ging en ik wilde met een gerust hart op vakantie. Hij had ook een goed gevoel bij mij. Ik had mijn leven volgens hem goed op de rails, en dat is inderdaad ook zo. Hij had me zelfs het voorbeeldcontract al gemaild, dus volgens mij had hij er echt vertrouwen in.

Een eerste ontmoeting

De ontmoeting was inmiddels afgesproken en stond op 3 mei 2015 gepland. We hadden een locatie uitgekozen die voor ons beiden ongeveer even ver rijden was. Bovendien hadden we telefoonnummers uitgewisseld zodat we elkaar ook konden appen. Nu die ontmoeting gepland stond, kwam het ineens wel heel dichtbij en dat was erg spannend. Voor hem was het dan wel niet de eerste keer, maar toch vond ook hij het spannend. We hebben geprobeerd om elkaar een beetje gerust te stellen, en dat was goed gelukt.

De dag van de ontmoeting waren mijn moeder en ik natuurlijk ruim op tijd op locatie. Hij appte op een gegeven moment dat de snelweg afgesloten was en dat hij dus helemaal moest omrijden. We spraken af dat we binnen zouden wachten en dat hij naar binnen zou komen als hij er was. Een aantal mannen liepen voorbij en ik dacht elke keer dat hij het was en stootte dus iedere keer mijn moeder aan. Iedere keer waren ze het niet, tot er weer een man binnen kwam. Hij liep ons in eerste instantie zoekend voorbij en kwam later teruggelopen naar onze tafel. “Melanie?” vroeg hij. “J-j-ja”, zei ik stamelend …

 

Ben jij ook zo benieuwd hoe de ontmoeting van Melanie met haar potentiële donor verder verliep? Je leest het donderdag in deel 2 van haar bijzondere verhaal!

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *