Vandaag deelt Sophie haar verhaal op de blog. Zij was gelukkig met haar vriend, zat midden in verbouwingen en volgde nog een extra opleiding. Een druk leventje, dus! Maar toen werd ze plots onverwacht zwanger … Een periode van onzekerheid brak aan. Wilde ze dit kindje wel houden? En wilde haar partner dat? Ook na de bevalling liep niet alles van een leien dakje voor Sophie. Ze kreeg een postnatale depressie en de roze wolk was ver zoek. Lees verder voor haar bijzondere verhaal.

>> LEES OOK: Tips om baby/kinderkamer in te richten

Bijzonder verhaal: Sophie werd onverwacht zwanger

Zwanger? Wat? Ik? Die test klopt niet. Echt niet. Dat kan niet! Morgen doen we er nog eentje. Weer positief. Dit kan echt niet, die testen kloppen niet. Vijf positieve zwangerschapstesten later belde ik met een bang hartje naar de huisarts. Uit het bloedonderzoek bleek dat ik al minstens negen weken zwanger was. Ik had een heel erg hoge HCG-waarde en daardoor kon ik een dag later al terecht bij de gynaecoloog. Wat bleek na het onderzoek? Ik was al twaalf weken en zes dagen zwanger, zonder er iets van gemerkt te hebben.

Ik wist toen eventjes niet wat ik moest denken en voelen. Moest ik nu gelukkig zijn? Mijn partner en ik zaten midden in onze verbouwingen, ik zat midden in mijn extra opleiding en we woonden bovendien bij mijn schoonouders. Ik moest mijn werk meteen stopzetten omdat ik werk met personen die gedragsproblemen hebben. Wou ik dit allemaal wel? Het was allemaal ineens zo echt. Mijn partner moest er niets van weten en was heel duidelijk. Hij wou dit absoluut niet. Maar ik, wat wou ik? Wou ik dat kindje wel? Het begin van een lang en moeilijk verhaal.

Onverwacht zwanger. Wat nu?

Ik zei altijd: ‘Moest ik ooit ongepland zwanger zijn, dan zou ik het kindje zeker en vast houden. Ik zou het nooit laten wegdoen.’ Ondertussen was ik ook al 24 jaar en mijn partner 28. Wel, tot ik het echt meemaakte … Hoe zeker ik destijds ook was van deze mening, zo zeker was ik nu dat ik ons kindje niet wilde hebben. Dit kwam namelijk echt niet uit. We waren nog bezig met extra baantjes, studeren, het verbouwen van ons droomhuis voor en na de werkuren op onze vaste job … En we wilden bovendien, als ons huis klaar was, ook nog graag verre reizen gaan maken en nog genieten van een fijne tijd met z’n tweetjes. We hebben er nooit bewust voor gekozen om met kindjes te beginnen. We wilden wel kindjes, maar pas over drie jaar ofzo. Daarom was ik ook bewust met de extra opleiding gestart alvorens we een gezin zouden stichten.

Op consult bij de gynaecoloog

Uiteindelijk bleek dat ik op één dag na al dertien weken zwanger was. Naar het consult bij de gynaecoloog wilde ik absoluut alleen gaan. Ik was nog nooit eerder bij een gynaecoloog geweest. En stel dat het niet goed zou zijn, dan zou mijn partner misschien iets te gelukkig zijn. Hij wilde ons kindje namelijk nog steeds absoluut niet, terwijl ik niet wist wat ik moest voelen of denken, nog steeds niet … Ik leefde even in een roes en liet alles op me afkomen. Maar dit wilde ik toch even alleen doen.

>> LEES OOK: Little Indians + winactie

En dan hoor je zo ’n kloppend hartje van een baby’tje dat perfect gezond is, twee handjes en twee voetjes heeft, en waarvan de nekplooimeting ook helemaal oké is. Mijn kindje, ons kindje. Ons echt liefdeskindje, want ze is zeker en vast uit liefde gemaakt. Ik was verkocht vanaf het moment dat ik de hartslag hoorde. Dat was zo gek, mooi en speciaal tegelijkertijd. Ongelooflijk dat je gewoon zelf een kindje kan maken. Ik had er toen geen woorden meer voor. Ik kon me niet meer uitdrukken. Vanaf toen ben ik veranderd en stond mijn besluit vast: ik wil dit kindje. Ik ga een mama worden. Ongeacht hoe moeilijk het gaat zijn, hoe slecht het uitkomt. Het is mijn lichaam en nu ik wist dat er iets in mij leefde, kreeg ik het niet meer over mijn hart om het af te breken. Ik wou hiervoor gaan.

Mijn partner overtuigen

De eerste dagen die op het consult volgden, waren enorm moeilijk. Mijn partner en ik konden niet echt met elkaar praten. Ik probeerde wel te zeggen dat ik ons kindje wilde houden, maar hij liep telkens weg of werd kwaad. ‘Neen, dat kan niet. Er is geen geld voor en er is ook geen tijd en ruimte voor nu. Hoe wil je dat kind gaan opvoeden?’ Eigenlijk interesseerde mij dat allemaal niet. Zolang ons kindje maar liefde krijgt, dacht ik.

Hij heeft dan een gesprek gehad met zijn vader. Mijn partner was zelf eigenlijk ook een ongelukje, dus zijn vader wist precies hoe hij zich zou voelen. Dat heeft zijn ogen geopend. ‘Ja jongen, dat is het risico van het vak’, zei hij. Na vijf à zes weken heeft hij zich erbij neergelegd en mijn keuze aanvaard. Mijn besluit stond immers vast. Hij is steeds meegeweest naar iedere controle bij de gynaecoloog. Ook is hij vier keer met me naar de spoedeisende hulp gereden, omdat ik een bloeding had. Want hij vond dat we dat toch steeds moesten laten nakijken. Hij is er altijd geweest voor mij, voor ons, voor ons toekomstige gezinnetje.

Supergynaecologe

Onze gynaecoloog was een supervrouw. Zij heeft ook zeker en vast een positief effect gehad op het hele proces van onverwacht zwanger zijn. Ik ben iemand die heel erg bang is van alles wat te maken heeft met het medische aspect. En dan zo’n verrassing … Ik ben echt heel erg goed begeleid en ik werd steeds gerustgesteld. Vanaf 29 weken zei onze gynaecoloog zelf dat ze aan mij merkte dat ik rustiger was. Dat was heel fijn om te horen, want ik was ook wel iets rustiger geworden, ondanks alles.

Moeilijke weken

De laatste weken van mijn zwangerschap verliepen moeizamer. Ondertussen was mijn partner nog steeds volop aan het werken en aan het verbouwen. Omdat ik meteen moest stoppen met werken, ben ik extra vakken gaan volgen in mijn opleiding, zodat ik er na mijn bevalling minder moest inhalen. Zo gezegd, zo gedaan. We leefden een beetje naast elkaar, door de drukte. En dat in combinatie met het samenwonen bij mijn schoonouders … Ik werd langzaamaan helemaal gek.

Schoonmoeder

Want dan zou je denken: oh gemakkelijk hé, zo nog thuis wonen! Neen, alles deden wij zelf. Koken, wassen, plassen, kuisen, winkelen … Dat alles maakte het voor mij mentaal heel zwaar. Mijn schoonmoeder lag vaak de hele dag met pyjama aan op de zetel te niksen. Zij is invalide en werkte niet, dus ze was altijd thuis. Ik werd er helemaal gek van. Ik had geen plekje voor mezelf, kon nooit eens alleen beneden in de zetel zitten. Nooit had ik eens een gezellige avond, gewoon alleen met mijn partner.

Voortdurend liep ze tegen mij te zagen en te klagen over haar zoon. Dat hij dit niet deed, dat hij dat niet deed, dat hij wat vaker bij mij zou moeten zijn nu ik zwanger was. Voortdurend moeide ze zich met ons, want zij wist het toch steeds beter. Ik kon niet meer. Ik kon dit mentaal niet meer aan. Zij sleurde elk stukje energie uit mijn lichaam. Ik heb drie keer een paar dagen in het ziekenhuis gelegen om opgevolgd te worden, omdat mijn bloeddruk uiteindelijk 18/12 stond. Dat terwijl ik van mezelf vaak een te lage bloeddruk heb. De stress sloeg op mijn lichaam en het werd gevaarlijk voor ons kindje. Gevolg: drie opnames.

 

Ben je benieuwd hoe het verhaal van Sophie verder gaat? Donderdag lees je het tweede deel van haar verhaal op onze blog!

 

NOTE: Sophie is een fictieve naam. De mama wilde graag haar verhaal anoniem delen en daarom hebben wij gekozen voor een andere naam.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *