Als mama kan het soms een hele uitdaging zijn om alle ballen in de lucht te houden. Je wil de nodige aandacht aan je kindje(s) geven, het huishouden runnen en als het even kan ook nog een sociaal leven hebben. In het geval van Hilde is dat allemaal nog veel minder vanzelfsprekend. Zij en haar partner kregen maar liefst vier kinderen in drieënhalf jaar tijd. Vandaag vertelt ze haar bijzondere verhaal op de blog.

Bijzonder verhaal: Vier kinderen in drieënhalf jaar tijd

Graag stel ik mijzelf eerst even voor. Mijn naam is Hilde, ik ben dertig jaar en woonachtig in het mooie Friesland. In mijn dagelijkse leven werk ik twintig uur als gedragswetenschapper bij een instelling voor mensen met een licht verstandelijke beperking. Naast mijn werk ben ik actief als vrijwilliger in meerdere commissies en maak ik graag tijd vrij om te gaan sporten. Sinds 2005 ben ik samen met mijn partner en samen hebben wij vier prachtige kinderen: een zoon en drie dochters. Op zich niets bijzonders, zo op het eerste gezicht, maar als ik daarbij opmerk dat wij deze vier kinderen in drieënhalf jaar tijd kregen, krijgt dit verhaal toch zeker een bijzondere lading.

Hoe het allemaal begon

Ik wilde altijd al jong moeder worden. Al snel nadat mijn partner en ik in 2012 gingen samenwonen, raakte in op 25-jarige leeftijd in verwachting van ons eerste kind. In 2014 werd na een prachtige zwangerschap onze zoon Tije thuis geboren, een supervrolijk mannetje dat ons leventje rijkelijk vervulde. Al snel dachten we aan een tweede, en binnen een mum van tijd was ik opnieuw zwanger. Ook tijdens deze zwangerschap was het volop genieten, al was het wel iets zwaarder nu er al een klein hummeltje rondliep. Precies achttien maanden na de geboorte van Tije kwam dochter Vere bij ons thuis ter wereld.

Huilbaby

Zo gemakkelijk Tije als baby was, zo zwaar hadden we het met Vere. Zij bleek immers een huilbaby en dat bracht veel onzekerheid, tranen en frustratie bij ons teweeg. Er is als ouders niks erger dan een ontroostbaar kind, de continue, intense huilbuien van je baby en niet weten wat er aan de hand is. Na ongeveer zes maanden namen de uren durende huilbuien af en konden we steeds meer genieten van ons, voor de buitenwereld perfecte en complete, gezinnetje. Want een jongen en een meisje, dan heb je tenslotte toch van beiden één? Na verloop van tijd wilden we echter toch nog graag voor een derde kindje gaan gaan. Mijn partner en ik komen beiden uit een gezin van drie en ons gevoel van ‘compleet zijn’ was er nog niet. Al snel raakte ik weer zwanger, ons geluk kon niet op!

Dé grote verrassing

Op de dag van de eerste echo was ik verre van zenuwachtig. Op de één of andere manier heb je dit al twee keer eerder meegemaakt en dus reden wij nu snel tussen de bedrijven door, elk afzonderlijk van elkaar, naar de verloskundige. Ook de kinderen gingen mee. Voor hen was het natuurlijk ook een feestje, want ze zouden een broertje of zusje krijgen. En dan was het moment daar. Ik ging liggen en het voelde meteen weer vertrouwd. Gel op mijn buik, het echoapparaat erop en toen kwamen toch ook wel de kriebels. En die waren zeker niet onterecht, want zodra het beeld op het scherm verscheen, zagen wij meteen dé grote verrassing. Er waren niet één, maar twee kindjes op te zien!

Wat er op dat moment door je heengaat, is onbeschrijfelijk. Emoties gieren als een achtbaan door je heen. Blijdschap wordt afgewisseld met angst, lachen afgewisseld met tranen. Hier hadden we natuurlijk geen rekening mee gehouden. Van twee naar vier kinderen … Dan beginnen ook praktische zaken mee te spelen. Hebben we genoeg ruimte in huis? We moeten een andere auto, zelfs een geheel nieuwe babyuitzet, dubbel zoveel luiers, kleren, eten, etc.

Waar ik echter het meeste last van had, waren de zaken rondom de zwangerschap en de bevalling. Want na twee zwangerschappen ‘volgens het boekje’ en thuisbevallingen, zou deze bevalling zeker in het ziekenhuis plaatsvinden. De bezoekjes aan mijn vertrouwde verloskundigenpraktijk zouden vervangen worden door onpersoonlijke afspraken in het ziekenhuis en de bevalling zou allesbehalve voorspelbaar zijn. En dan spreek ik nog niet over de verhoogde kans op allerlei complicaties als vroeggeboorte, zwangerschapsvergiftiging, groeiachterstanden, etc. die je bij een meerlingzwangerschap in hogere mate kan verwachten.

Van twee naar vier

Al snel waren we redelijk gewend aan het idee dat er twee baby’s bij zouden komen. De zwangerschap verliep soepel en de controles waren in orde. Rond 24 weken moest ik echter door de vele harde buiken thuisblijven van het werk en moest ik vooral veel rust pakken. De rust deed zijn werk en uiteindelijk haalde ik de gestreefde 37 weken. Mijn gynaecoloog was tevreden en wilde mijn lichaam tot 39 weken de tijd geven om de bevalling zelf te beginnen. Maar in week 38 liep dat toch anders. Tijdens een controle waren er twijfels over het gewicht van één van de baby’s en werd er uiteindelijk toch voor een inleiding gekozen met 38 weken en 1 dag.

Op de dag van de bevalling kwamen binnen vier uur Mare en Lyke op natuurlijke wijze ter wereld, twaalf minuten van elkaar verschillend en beiden met prachtige gewichtjes van 3275 en 3050 gram. Flinke dames, dus. Thuis zaten grote zus van net twee jaar en grote broer van drieënhalf jaar vol spanning te wachten. En zo werden wij dus in drieënhalf jaar tijd ouders van vier kinderen. Het grote avontuur kon beginnen!

Geduld, heel veel geduld

De goede start van beide meiden maakte dat we de volgende dag meteen naar huis mochten. We konden thuis met z’n zessen gaan genieten van de kraamweek. Broer en zus waren supertrots en de meiden waren tevreden. Na de kraamweek begon het echte werk. Met vier van die kleine hummels in huis waren vooral twee dingen noodzakelijk om de boel draaiende te houden: structuur en ritme. Al waren we het er beiden ook over eens dat we gewoon onze dingen bleven doen zoals we dat altijd hadden gedaan. Geen feestje werd overgeslagen en een dagje Ikea, kinderboerderij en een bezoek aan het bevrijdingsfestival lieten we niet aan ons voorbij gaan.

Het enige wat dan belangrijk is, is een goede voorbereiding. En geduld, heel veel geduld. Want met twee driftige, eigenwijze peuters en twee pasgeboren baby’s is er altijd wel één die van zich laat horen. Gelukkig zijn mijn partner en ik beiden rustig van aard en kunnen we heel wat hebben voordat de stress toeslaat. En op één of andere manier voelen de kinderen dat. Hoe gemakkelijk ze zich aanpassen aan situaties en de rust voelen die wij beiden uitstralen, is zo bijzonder.

Stressmomenten

Natuurlijk zijn er ook momenten waarop de stress wel even toeslaat, bijvoorbeeld wanneer drie van de vier kinderen huilen tijdens het koken, of als de twee peuters ruzie maken terwijl je net een baby de borst geeft of wanneer je een afspraak buiten de deur hebt en één van de baby’s zich nog even snel onder spuugt terwijl de andere baby op dat moment een spuitluier produceert en broer en zus op de valreep nog even al het speelgoed uit de kast trekken.vier kinderen

Maar gelukkig went alles en raken we gewend aan het drukke leventje dat we momenteel leiden. Bewust koos ik ook deze keer weer voor borstvoeding, want na twee keer succesvol borstvoeding te hebben gegeven aan Tije en Vere, respectievelijk 18 maanden en 14 maanden, wilde ik ook Mare en Lyke proberen zelf te voeden. Dat ik na twaalf weken weer aan het werk moest voor twintig uur in de week, weerhield me niet en zo genieten deze twee meisjes momenteel alweer vier maanden lang van mama’s melk.

Alleen maar geluk en liefde

Zo nu en dan denk ik aan de mooie toekomst die onze vier kinderen tegemoet gaan. Het samen opgroeien, zo dicht bij elkaar qua leeftijd, de hechte band die er hopelijk mag ontstaan. Op die momenten vergeet ik even alle stressmomentjes, de drukte, de korte nachten van dit moment en voel ik alleen maar geluk en liefde voor onze vier hummeltjes.

 

Wij zijn op zoek naar nieuwe bijzondere verhalen. Heb jij zelf een bijzonder verhaal of ken je iemand met een bijzonder verhaal, in welke vorm dan ook? En lijkt dit je leuk om met onze volgers te delen? Neem dan contact op via info@onlinelifestylemagazine.com. We kijken uit naar je reactie!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Comment *